"Błękitny Zamek" Lucy Maud Montgomery

"Błękitny Zamek" to był pierwszy romans, który przeczytałam w swoim życiu. Jego wspomnienie towarzyszy mi po dzień dzisiejszy i z wielką przyjemnością odświeżyłam moją pamięć, zapuszczając się w cudowny świat powieści Lucy Maud Montgomery.

Valency jest stara panną, żyjącą pod uporczywym wpływem swojej natarczywej rodziny. Spętana jest konwenansami i zwyczajami, które kultywuje jedynie z przymusu i strachu przed swoimi krewnymi. Gdy dowiaduje się, że cierpi na śmiertelną chorobę serca i pozostał jej jedynie rok życia porzuca swój dom. Postanawia zaopiekować się chorą na suchoty dziewczyną, która z powodu nieślubnego dziecka została napiętnowana przez całe małomiasteczkowe społeczeństwo. Zaprzyjaźnia się też z Barneneyem Snaithem  - mężczyzną o wątpliwej reputacji, którego wkrótce zaskoczy propozycją małżeństwa.

Jest wiele powodów dla których uwielbiam "Błękitny Zamek". Jednym z nich wszechobecny w prozie Montgomery zachwyt nad światem, a zwłaszcza nad pięknem natury. To dzięki jej książkom nauczyłam się odczuwać szczęście z pozornie małych rzeczy - z zapachu nocy, odgłosów lasu, piękna gwiazd. Dzięki jej prozie można ulec złudzeniu że czas się na chwilę zatrzymał. Porzucić ciągły bieg za sprawami istotnymi i pełną piersią wziąć głęboki wdech. Valency, tak jak pozostałe bohaterki powieści Montgomery, to prawdziwa marzycielka - ona jest kolejnym powodem mojej miłości do tej książki. Romantyczki takie jakie ona wszak drzemią ukryte w każdej z nas. Dlatego też łatwo się z nią utożsamić. A sympatię pogłębia odwaga, dzięki której podejmuje bunt przeciwko więzom dobrego wychowania, ruszając na poszukiwanie własnego szczęścia.

"Błękitny Zamek" to miała być w zamyśle autorki powieść dla dorosłych czytelniczek. Po dzień dzisiejszy czytana jednak jest przed dziewczęta w wieku raczej nastoletnim. Ja jednak uważam, że jest ona idealna dla każdej kobiety, która w duchu pozostała marzycielką i potrafi z dziecięcym zaangażowaniem dać się porwać do magicznego świata wyobraźni. To nie miłość zmysłowa do mężczyzny gra tutaj pierwsze skrzypce, ale wzajemne zrozumienie, szacunek dla siebie i  drugiego człowieka, oraz uwielbienie dla świata. 

Polecam wszystkim tym którzy jeszcze nie czytali, a tym którzy znają aby przeczytali jeszcze raz. Ta lektura to wspaniały sposób na oderwanie się od codziennych problemów.

"Wichrowe Wzgórza" Emily Bronte

"Wichrowe Wzgórza" czytałam już raz, przed laty. Niestety nie pamiętałam zbyt dobrze fabuły opowieści. Z tego pierwszego razu pozostało mi jedynie wspomnienie atmosfery panującej w książce,  która pochłonęła mnie zupełnie, a także tego, iż w trakcie jej czytania, oraz przez kolejny tydzień płakałam bez powodu, czułam się nieszczęśliwa i bezradna.

Wydawnictwo MG pokusiło się na wydanie tej książki w nowym przekładzie, trochę odbiegającym od tego tradycyjnego. Zmiany, zauważalne na pierwszy rzut oka, to przede wszystkim nazwy posiadłości, w których toczy się akcja historii. Tym razem pozostały one w oryginalnym angielskim brzmieniu. Zabieg ten, obszernie uzasadniony we wstępie przez panią tłumacz, jak dla mnie nie był szczęśliwy. Tłumaczenie poprzednie, które chociaż może nie było zbyt dokładne, miało swoją magię, podczas gdy angielskojęzyczne neologizmy dla polskiego czytelnika brzmią obco i niezrozumiale.

Historia opisana w powieści rozgrywa się na wzgórzach porośniętych wrzosem, który rozwiewa nigdy nie ustający wiatr. W jednej z rezydencji położonej opodal miejscowości Grimmerton, mieszka rodzina, której życie pewnego dnia zostaje skierowany na całkiem inne tory, pojawieniem się nowego domownika - Heathcliffa - znajdy przygarniętego przez ojca. Swoją obecnością wprowadza on niezgodę pomiędzy rodzeństwo Catherine i Hindleya, a także pomiędzy tego ostatniego a głowę rodziny. W sercu Catherine, po latach dziecięcych wspólnych zabaw, rodzi się gorące uczucie i przywiązanie do tego przybłędy. Duma skłania ją jednak, do przyjęcia oświadczyn sąsiada - Edgara Lintona. Heathcliff znika wtedy dotknięta postępowaniem ukochanej, ale wraca na Wichrowe Wzgórza po kilku latach z majątkiem, determinacją i planem zemsty, którą będzie realizował bez cienia skruchy i litości.

"Wichrowe Wzgórza" to historia miłości. Ale pierwszoplanową rolę nie odgrywa tutaj miłość między kobietą a mężczyzną, lecz miłość własna. Każdy z bohaterów kocha najpierw siebie,  a następnie dopiero drugiego człowieka. I chociaż postępowanie Heathcliffa można by usprawiedliwiać jego złamanym sercem i cierpieniem spowodowanym odrzuceniem przez Catherine, to jednak nie miłość do ukochanej daje mu chęć do życia, a jedynie pragnienie odpłacenia krzywd mu zadanych. Bohaterowie szczerze mówiąc nie wzbudzają mojej sympatii, są przesiąknięci mrokiem, który panuje w ich sercach, w ich domach, a także nad całymi wrzosowiskami. Ciągłe napięcie płynące ze stron książki czasem męczy emocjonalnie czytelnika. Ani na chwile nie pozwala mu odetchnąć pełną piersią. Sprawia  ciągłe wrażenie, iż całe zło tej historii jeszcze się nie wypełniło.

Emily Bronte genialnie potrafiła opisać tą mroczną historię. Nie pozwalając nam przejść obojętnie obok niej. Barwna narracja prowadzona przez gospodynię - Panią Ellen Dean, snuta w opowieści do pana Lokwooda w zimowe wieczory, przy ogniu kominka, wspaniale przenosi nas do angielskiego dziewiętnastowiecznego dworku. Emocje bohaterów są tak żywe, iż przejmują kontrolę nad czytelnikiem. Wraz z nimi miotamy się w bezradności. Mocno przeżywamy nieszczęście, które dotknęło każdego z nich bez wyjątku.

I choć nie jest to typowy lekki romans, jakie zazwyczaj opisuję na tym blogu, gorąco polecam. Jest to literatura wzbudzająca wiele emocji. Jest to opowieść o miłości, bez tradycyjnego happy endu co prawda, ale nie zapominajmy, że i takie w życiu się zdarzają. 

"Rozjaśnione mroki" Jadwiga Courths-Mahler

Książka wydana w ramach cyklu "Biblioteka Romansu", który zawiera odrębne powieści napisane przez Jadwigę Courths-Mehler- pisarkę niemiecką, żyjąca na przełomie XIX i XX wieku. Seria polecana jest przez Małgorzatę Kalicińską, autorkę słynnej serii "Rozlewisko". Na okładce opowiada ona ciekawą historyjkę, jaka przydarzyła się jej mamie, przy zakupie książek Pani Courts-Mehler. Morał z jej opowiadania jest taki, że romanse tej autorki, przed laty postrzegane były jako ulubiona lektura panien służących i kucharek. Powiem wam szczerze, nie dziwi mnie to zbytnio.

Siostry Nordmann - Freda i Blandyna spędzają kilkutygodniowy urlop w jednym ze szwajcarskich kurortów. Towarzyszy im znajomy -Frieder Lienhard, który nie przez przypadek wybrał na miejsce swojego odpoczynku tą samą miejscowość, co urocze i piękne panie. Zaprzyjaźniają się także z tajemniczym Frankiem Markwardem, który wraz z trzyletnią córką, w Szwajcarii leczy zranione po rozwodzie serce.

Wspólne spacery, picie razem herbaty na werandzie, zabawy z młodą panną Markward, wszystko jest takie cudowne, wspaniałe, wręcz sielankowe.  Ale przecież naszych bohaterów trapią rozterki sercowe. Frieder jest szaleńczo zakochany w Blandynie, która jak młoda głupiutka gąska traktuje go ozięble i trzyma na dystans, gdyż obawia się jego niestałości. Za to Freda, pielęgnuje w swoim sercu uczucie do Franka, które w jej mniemaniu, jest niemożliwe do odwzajemnienia. 

W ciągu całej powieści mamy, chyba ze dwa wydarzenia wymagające skupienia na nich naszej uwagi. Po za tym jedynie achy, ochy i problemy, które gdy tylko się pojawią, zostają rozwiązane w ciągu najbliższych dwóch akapitów, za pomocą zwyczajnej rozmowy i rad płynących prosto z serca. Zęby aż same zgrzytają na ich wspomnienie.

Autorka nie ustrzegła się także dość częstego błędu, które mnie nad wyraz, jako matkę irytuje - niedostosowanie zachowania dziecka do jego wieku. Trzyletnie dziewczynki nie prowadzą inteligentnej, spójnej rozmowy, wypowiadając się całymi zdaniami wielokrotnie złożonymi.

Chociaż książkę czyta się szybko i łatwo, nie polecam. Banalna opowieść, banalnie napisana, bez polotu, bez iskry, bez niczego. 

Jane Austen o autorce

Chyba najbardziej słynna autorka romansów. Chociaż zmarła blisko 200 lat temu, ciągle inspiruje artystów do tworzenia romantycznych historii pełnych ciepła i uroku. Jej powieści to klasyczne romanse bardzo popularne już w czasach jej współczesnych, które po dzień dzisiejszy zdobywają coraz liczniejsze rzesze czytelników.

Urodziła się 16 grudnia 1775 roku w Steventon w hrabstwie Hampshire, w Anglii oczywiście, jako córka duchownego kościoła anglikańskiego. Liczne rodzeństwo (sześciu braci i jedna siostra) oraz niewielki dochód rodziny stawiało ją jako nie najlepszą partię, jeśli chodzi o zamążpójście. W istocie, trzy romantyczne historie, jakie wzburzyły jej życiem, nie zakończyły się dla niej szczęśliwym spotkaniem przy ołtarzu. Zmarła w 1817 roku jako stara panna.

W swoich książkach opisuje perypetie młodych dam, nie zawsze idealnie pasujących do kanonów ówczesnego piękna, ogłady i dobrego wychowania, ale zawsze prawych, niewinnych i o czystym sercu. 

Swoją pierwszą powieść "Rozważna i romantyczna" wydała w 1811 roku czyli zaledwie 6 lat przed śmiercią. W tym krótkim czasie zdążyła napisać jedynie 6 książek, z których aż dwie zostały wydane dopiero po jej śmierci.

Miłośnicy jej powieści stali się swoistą subkulturą, o której nakręcono już nie jeden film. Chociażby: "Rozważni i romantyczni - Klub miłośników Jane Austen", "Kraina Jane Austen", czy "Jane Austen na Manhattanie".

Wspomnieć też należy o pisarzach którzy kontynuowali historie rozpoczęte przez pisarkę w jej powieściach. jako przykład można wspomnieć o Juli Barett ("Zarozumiłośc" kontynłacja "Dumy i uprzedzenia"), czy o jej ciotecznej prawnuczce Joan Austen-Leigh ,która stworzyła dwie książki będące dalszymi losami Emmy.

W internecie możemy znaleźć liczne strony poświęcone tej autorce.
Dla szczególnie zainteresowanych pogłębieniem wiedzy podaję linki:

http://www.janeausten.pl/

http://jausten.cba.pl/

"Opactwo Northanger" Jane Austen

Jane Austen przedstawiać nie trzeba, gdyż każda romantyczna dusza o niej musiała kiedyś słyszeć. Nawet Ci, którzy za czytaniem nie przepadają, mogli mieć wiele okazji do oglądnięcia jednego z fenomenalnych filmów, jakie powstały na podstawie jej książek. Nie trzeba specjalnie też polecać i przekonywać do jej utworów. Wszystkie stoją na bardzo wysokim poziomie i są podziwiane niezmiennie już od 200 lat.

"Opactwo Northanger" to wyjątkowa pozycja w dorobku Austen. Oprócz tego iż jest ona klasycznym romansem, nosi także znamiona satyry na współczesne autorce powieści grozy. Z wyrafinowanym humorem przedstawia ona losy swojej bohaterki, w zderzeniu z typowymi zachowaniami tak zwanych heroin. 

Katarzyna Morland wyjeżdża z Państwem Allen do Bath, gdzie spędza czas na porankach w pijalni, popołudniowych spacerach i wieczornych przyjęciach. Pewnego dnia w jej życiu pojawia się nowa postać - Pan Tilney, do którego zauroczenie rozkwitać będzie na naszych oczach. Ale to nie jedyny adorator, który stara się o jej względy, kolejnym jest John Thorpe - przyjaciel jej brata, i brat jej przyjaciółki. Który z nich okaże się być godnym atencji pięknej Katarzyny? Ja wam tego nie zdradzę. Musicie sprawdzić sami.

"Pocałunek Liszta" Susanne Dunlap

Oto tekst mojej recenzji z bloga ogólnego o książkach: http://czytajacprzyokazji.blogspot.com/

Książkę zdobyłam w akcji mikołajkowej wymiany. Zachęcił mnie do niej opis, jakoby była "Romansem pełnym werwy i tajemniczości". Mam pewne obiekcje co do tego stwierdzenia, jednak jej lekturę uważam za całkiem przyjemną.

Historia młodziutkiej Anne, rozgrywa się na tle znanych z historii wydarzeń jakimi była epidemia cholery w Paryżu, oraz burzliwy romans węgierskiego kompozytora Franciszka Liszta. Hrabianka po stracie ukochanej matki musi stawić czoła oziębłemu ojcu, aby móc doskonalić się w swojej pasji, jaką jest gra na fortepianie.

Pozornie banalna historia, w której wszyscy chcą dobra niewinnej Anne, w połowie książki nabiera tępa i zaczyna się stawać coraz bardziej tajemnicza. 

Niestety autorka nie do końca radzi sobie z rozgrywaniem dramatycznych scen konfrontacji między bohaterami. Więcej dowiadujemy się z listów które sobie zostawiają, lub retrospekcji, niż z bezpośrednio rozgrywającej się akcji, która w momencie gdy wydaje się, że już nabrała rozpędu, zostaje natychmiast wyciszona. Stwierdzenia "porozmawiamy o tym jutro rano", " nie czas teraz na takie rozmowy", "wieczorem wszystko Ci wyjaśnię" doprowadzały mnie do szału w trakcie czytania.

"Pocałunek Liszta" nie jest namiętnym romansem historycznym w stylu książek Amandy Quick. Bliżej mu do klasycznych "Niebezpiecznych związków". Czyta się go przyjemnie i sprawnie. Szczególne upodobanie w lekturze znajdą na pewno osoby z zamiłowaniem do muzyki szczególnie do gry na fortepianie. Autorka, która sama jest pianistką, nie szczędzi czytelnikom fachowych określeń związanych z grą na tym instrumencie.

A dla wszystkich ciekawych jak wyglądał ubóstwiany monsieur Liszt oto jego portret: