"Paprocany" Paulina Świst

 

Zacznę może od tego, że bardzo lubię historie wykreowane przez Paulinę Świst. Za ich lekkość, polot, wartką akcję, a także barwnych bohaterów. Jednakże, z każdą kolejną książką irytuję się coraz bardziej na wulgarność języka używanego przez autorkę. 

"Paprocany" rozgrywają się w znanych nam już z poprzednich książek Świst okolicach. Czyli trochę w Gliwicach, trochę w Tychach, a także Mikołowie, czy nad Jeziorem Paprocany. Bohaterowie to Zosia - ceniona pani adwokat i Krzysztof, policjant niesłusznie oskarżony o gwałt na prostytutce. Wspólnie będą oni, nie tylko starali się uporać z problemami Krzysztofa, ale także poszukiwać zaginionej bratanicy Zosi.

Jak zwykle u Świst, w tej historii nie ma miejsca na ckliwe chwile. Jest szukanie śladów, przesłuchiwanie świadków, a także bliskie spotkania z niebezpiecznymi przedstawicielami świata przestępczego. Są cięte riposty, żarty z pieprzykiem, oraz lekko perwersyjne gorące sceny.

Wszystko byłoby super, gdyby nie te przekleństwa. Wiem, rozumiem, staram się usprawiedliwić sposób wyrażania się części bohaterów ich zawodem. Wszak boss grupy przestępczej, czy też policjant operacyjny lub bezwzględny prokurator nie będą cytowali Sienkiewicza w trakcie przesłuchania.... ale granice szacunku do samej siebie jako kobiety, nie pozwalają mi obojętnie czytać wulgaryzmów wypowiadanych przez żeńskie bohaterki kreowane przez autorkę. 

Czasem wydaje mi się, że generalnie polscy autorzy, a zwłaszcza autorki, przekleństw w swoich książkach używają trochę jak dzieci w podstawówce. Nie ważne czy są one potrzebne, czy nie, ważne aby je wypowiedzieć i pochwalić się przed starszymi kolegami, że takie się zna. Sprawiają one, że czują się przed sobie samymi ważniejsi, bardziej wiarygodni, bardziej poważni. A przecież samo użycie "brzydkiego słowa" nie czyni ich dorosłymi. 

Dlatego też książki Pauliny Świst owszem czytam, choć traktuję je z przymrużeniem oka. To dla mnie bardzo podobna kategoria jak książki Kristen Ashley, których bohaterki bardzo często denerwują czytelniczki swoim infantylnym podejściem do życia i ciągłym zwracaniem uwagi na swój strój. Kobieta, która dobiera kolor szminki do koloru szpilek, jest tak samo nieprzekonywująca, jak ta która przeklina na potęgę, tylko po to by poczuć się silną w męskim świecie.

Na szczęście brak ogłady w słownictwie autorka wynagradza ciekawą fabułą i lekkim piórem. Dlatego też przy następnej jej książce zacisnę zęby, wykażę się wyrozumiałością i pochłonę powieść w jeden dzień, tak jak było w przypadku "Paprocan".

"Przekręt" Paulina Świst

"Paranoja" Katarzyna Berenika Miszczuk

Drugi tom cyklu "W lekarskim fartuchu"

Bohaterowie "Paranoi" większości są nam już znani z pierwszej części cyklu czyli z "Obsesji". Przebojowy lekarz medycyny sądowej Marek Zadrożny i jego przyjaciel komendant Sebastian Pol, staną prze kolejnym kryminalnym wyzwaniem. Kilka pozornie niezwiązanych ze sobą samobójstw zwraca uwagę patologa jednym drobnym wspólnym szczegółem, mianowicie czerwoną nitką, która pojawia się w sąsiedztwie odnalezionych zwłok. 

W tej książce autorka skupiła ciężar opowieści na policyjnym śledztwie. Nie mamy tutaj tej przerażającej atmosfery pustych szpitalnych korytarzy, która zachwyciła mnie w "Obsesji". Za to znacznie więcej dowiadujemy się o szukaniu śladów, badaniu zwłok, psychologicznym profilowaniu sprawcy. Jednak sceny rozgrywające się w prosektorium odciskają piętno w pamięci czytelnika nie mniej niż te rozgrywające się w obskurnej szatni lekarzy.

Katarzyna Berenika Miszczuk w "Paranoi" postawiła na narrację trzecioosobową, co uważam za strzał w dziesiątkę. Dzięki temu mamy pokazane dwa różne wątki tej opowieści. Po pierwsze prowadzone śledztwo, po drugie, życie osobiste bohaterów. Joanna Skoczek w tej książce odgrywa rolę głównie w tym wątku obyczajowym, ale jest on nie mniej interesujący, jak ten kryminalny. Znajomość z Markiem rozwija się powoli i powiedziałabym, że w trochę niecodzienny sposób. Autorka serwuje nam kilka namiętnych pocałunków, trochę rozbierania, coraz bardziej rozpalając atmosferę między bohaterami.

Poznajemy także bliżej komisarza Sebastiana Pola, który coś czuję, że okaże się kluczową postacią kolejnego ksiazki z tej serii. W kwestii uczuciowej może okazać się ona bardzo interesująca, gdyż powoli rysuje nam się pewien trójkąt emocjonalny.

Co do zagadki którą przyjdzie nam rozwikłać wraz z policją i prokuraturą, powiem szczerze, że w pewnym momencie wpadłam na właściwy trop. Ale wcale nie był on oczywisty. Prawie do samego końca miałam jeszcze jednego podejrzanego, a nawet na upartego dwóch. Więc śledziłam rozwój wypadków z dużym zaciekawieniem.

Jak to zawszy bywa u Pani Miszczuk, nie brak w historii humoru i lekkości. Nawet najbardziej makabryczne momenty wzbogacone są o cięte riposty. Humor Marka, dziecięca logika jego siostrzenicy, ostry język prokurator  Natalii Świetlik - wszystko to sprawia, że książka czyta się wręcz sama i nie wywiera wrażenia mrocznej i depresyjnej.

Serdecznie polecam, tym razem już bez żarnych "ale".

"Zacisze" Katarzyna Redmerska

Książkę "Zacisze" dostałam od samej autorki. W bardzo sympatycznym mailu poprosiła mnie ona, o recenzję swojej powieści, więc po chwili wahania zgodziłam się. Moje obawy zrodziły się po przeczytaniu krótkiego opisu książki. Odezwał mi się dzwoneczek alarmowy, że nie jest to tematyka dla mnie, ale po namowach koleżanek z forum Romansoholiczek postanowiłam dać szansę mało reklamowanej autorce.

Niestety, moje obawy nie okazały się wcale bezpodstawne, dlatego też dość długo zbierałam się do napisania tej recenzji. Nie chciałam, aby moje wrażenia na szybko po lekturze, negatywnie wpływały na to co napiszę o książce, która choć kompletnie nie była w moim stylu, innym czytelnikom może akurat przypaść do gustu.

Nie mamy tutaj do czynienia z typowym romansem. Bohaterka - Julia jest już kochającą mężatką, choć związek z Piotrem nie jest do końca udany. Pada na niego ciągle cień Marka - pierwszej miłości Julii, który złamał jej serce i nieoczekiwanie wyjechał do Australii. Gdy mężczyzna wraca do kraju na pogrzeb matki, zaczynamy odkrywać motywy jego postępowania i dowiadujemy się, że małżeństwo Julii i Piotra zostało w zasadzie ukartowane.

Ta książka to po prostu powieść obyczajowa. W trakcie jej lektury miałam skojarzenia (nie wiem czy słuszne, gdyż fanką nie jestem) z serialem "M jak miłość" - zupełnie codzienni bohaterowie, wydarzenia które mogą w zasadzie spotkać każdego z nas. Wątek główny przerywany jest prozaicznymi rozmowami, spotkaniami towarzyskimi, problemami dnia codziennego. Jak dla mnie nic co mogłoby przyspieszyć puls i wywołać rumieńce na twarzy.

Julia to też nie do końca mój typ bohaterki. Najpierw dająca sobą sterować, a następnie buntująca się bez powodu. Już zdecydowanie najbardziej z całego towarzystwa do gustu przypadł mi Piotr, który przez otoczenie nie jest najlepiej postrzegany, ale za to jego postępowanie względem Julii, zwłaszcza w drugiej części książki, wzbudziło we mnie dużo pozytywnych emocji.

Nikomu tej książki nie będę ani odradzać, ani doradzać. Po prostu jej fabuła, jej atmosfera, bohaterowie - to nie jest to, co trafia w mój gust czytelniczy. Czy trafi w wasz? Musicie zaryzykować i sami się przekonać.

"Obsesja" Katarzyna Berenika Miszczuk

Twierdzenie, że "Obsesja" Katarzyny Bereniki Miszczuk jest romansem, to twierdzenie bardzo trudne do obronienia, ale ja widzę w opisanej przez autorkę historii wiele emocji i wiele motywów które złapią za serce każdą romansoholiczkę. 

Doktor Joanna Skoczek, po rozpadzie małżeństwa wraca do Warszawy i zatrudnia się w Szpitalu Wschodnim na wydziale psychiatrii. Rutyna lekarskiej pracy wypełnionej dyżurami, odprawami, obchodami i męczącymi wywiadami z niezrównoważonymi pacjentami, zostaje zburzona, gdy w podziemiach szpitala zostaje znalezione ciało jednej z pacjentek. 

Atmosfera nigdy nieremontowanych szatni, ciemnych korytarzy, rozświetlonych migającymi świetlówkami, oraz skrzypiących wind, nabiera wtedy jeszcze bardziej makabrycznych barw. W tej właśnie scenerii, Asia napotyka na każdym kroku wychudzonego, zezującego i nieco nachalnego pracownika pralni - Łukasza. Na domiar złego, w swojej szafce odnajduje niepokojące listy od tajemniczego wielbiciela, a przystojny chirurg, który okazał się być jej znajomym sprzed lat, postanowił sobie, za wszelką cenę umówić się na randkę z coraz bardziej wystraszoną lekarką.

Książka ta jest na prawdę dobrze napisanym thrillerem. Trzyma w napięciu, po mistrzowsku balansując emocjami. Po scenach mrożących krew w żyłach, pojawia się rozdział z elementami humoru, dający nam chwilę wytchnienia, przed jeszcze bardziej przerażającymi momentami.

Właśnie ten humor jest olbrzymim atutem "Obsesji". Asia to postać pełna życia, która potrafi krytycznie spojrzeć na swoją osobę, rzucić ciętą ripostą, ale również wpaść na absurdalny pomysł, nie godny statecznej pani magister medycyny.

No a co z tymi elementami romantycznymi? W każdym dobrym romansie podstawa to bohater, dla którego mocno bije serce każdej czytelniczki. Co w takim razie powiecie na przystojnego lekarza medycyny sądowej, jeżdżącego na motorze, chodzącego w zabójczo obcisłych spodniach, grającego na gitarze, uroczego, pewnego siebie i w dodatku z nietypowym lecz ujmującym poczuciem humoru? Czy wspominałam już że Marek, bo tak ma na imię to cudo, lubi dzieci i koty, oraz przysyła kobiecie kwiaty do szpitala? I choć wątek romantyczny wcale nie jest bardzo namiętny, jest raczej dodatkiem do policyjnego śledztwa, jednak sprawia, że ta książka jest jeszcze lepsza.

Żeby jednak nie słodzić tak bezkrytycznie, teraz kilka słów o tym co mnie uwierało. Najważniejsze co mocno mnie irytowało, to pomieszanie narracji pierwszoosobowej oraz trzecioosobowej. Cześć rozdziałów napisana jest słowami Asi, część natomiast wszystkowiedzącego narratora. Wprowadzało to pewien chaos i przeszkadzało w płynności czytania. Nie do końca też usatysfakcjonował mnie finał i rozwiązanie zagadki kryminalnej. Nie wszystkie sceny spięły się w spójną całość, a z drugiej strony raził również brak pewnych poszlak, które powinny się pokazać. 

Podsumowując, książka ogromnie mi się podobała. Trzymała w napięciu, trzymała też za serce. A prawdziwą wisienką na torcie był pewien kudłaty bohater o spłaszczonym nosku i wdzięcznym imieniu Kołtun. Dlatego wszystkich zachęcam do zawarcia z nim bliższej znajomości, a przy okazji poznania historii morderstw w warszawskim Szpitalu Wschodnim.

"Dzień cudu" Wioletta Sawicka

Jak najkrócej zrecenzować tę książkę?  Dam radę w jednym zdaniu. "Dzień cudu" to współczesny, polski "Błękitny zamek". Zaraz postaram się wam rozszerzyć jak rozumiem to porównanie. 

Hanka dowiaduje się, że ma glejaka. Jest to złośliwy guz usytuowany w mózgu, w miejscu uniemożliwiającym ingerencje chirurgiczną. Diagnoza jest dla niej wyrokiem, który spada na dziewczynę niespodziewanie i rujnuje jej i tak nie najlepsze życie. Wychowana w patologicznej rodzinie, zaledwie po zawodówce, z  miasteczka swojego urodzenia ucieka w małżeństwo z rozsądku. Jej codzienność to praca i w zasadzie nic więcej. Mąż porzuca ją w chorobie, gdyż nie potrafi sprostać zaistniałej sytuacji. Gdy Helena spotyka Piotra, emerytowanego policjanta, obecnie pisarza kryminałów wpada na pomysł, aby ten wymyślił i zrealizował wiarygodny sposób szybkiego i bezbolesnego odejścia jej z tego świata. Piotr jednak ma zupełnie inny pomysł na rozwiązanie problemów Hanki.

Można byłoby pomyśleć, że będzie to bardzo smutna książka, albo może mrożąca krew w żyłach, ale tak na prawdę mamy do czynienia z niezwykle ciepłą historią. Tak wiele w niej radości z życia, chociaż to życie nie rozpieszcza bohaterów. Tak dużo nadziei w sytuacji w której nadziei już nie powinno być. Znajdziemy w niej wiele smutku, wiele łez, ale pomimo tego poczujemy się silniejsi, nauczymy się doceniać szczegóły, obok których przechodzimy na co dzień ich nie zauważając. 

Choroba, która daje odwagę na zmianę swojego szarego życia to właśnie jest główny motyw czyniący tą książkę podobną do "Błękitnego zamku" Lucy Maud Montgomery. Ale nie tylko to. Jest też rodzina bohaterki, która nie darzy ją taką miłością jakiej by ona chciała, a także bohater - pisarz. I chociaż najbardziej cenię w powieściach innowacyjność, wcale nie uważam za wadę tego, że autorka wzorowała się na tej kultowej historii. To wspaniale, że ją odświeżyła, uczyniła bardziej współczesną, no i nie ukrywajmy, że bardziej dojrzałą. "Błękitny zamek" jest wspaniałą książką, ale tak bardzo baśniową. U Sawickiej wszystko jest znacznie bardziej przemyślane, rany są bardziej rozdrapane, a bohaterowie bardziej dla nas wiarygodni.

Gdy brałam do ręki "Dzień cudu" byłam przekonana, że to lektura nie dla mnie. Ale bardzo miło się rozczarowałam. Jest to jedna z lepszych książek jakie czytałam. Na długo zapadnie w mojej pamięci. 

"Przekonaj mnie, że to ty" Anna Karpińska

Nie lubię krytykować książek. Zwłaszcza tych polskich autorek. Na myśl, że mogłabym kogoś zranić swoimi krytycznymi słowami zawsze dwa razy zastanowię się jak oddać swoje odczucia. Zwłaszcza, że nie uważam się za eksperta w dziedzinie literatury. Nie mam stosownego wykształcenia, ani doświadczenia zawodowego. Jestem po prostu pasjonatem czytelnictwa, więc to co uznam za złe czy dobre, wcale obiektywnie takie nie musi być.

Dlaczego taki wstęp? Gdyż książka Pani Karpińskiej bardzo nie trafiła w mój gust. Nie będę tu szafować wyrokami, postaram się jedynie napisać dlaczego ja nie zostałam kupiona przez tę historię.

Edyta i Urszula- matka i córka. Śledzimy ich historię od chwili śmierci Marka - męża Urszuli, ojca Edyty. Dowiadujemy się o ich problemach w związku z prowadzeniem pensjonatu w Krynicy Morskiej, czytamy o marzeniach Edyty aby wyjechać do Hiszpanii, poznajemy nowych mężczyzn w życiu obu Pań. W książce nie można narzekać na nudę - wiele się dzieje, dużo wydarzeń, moc emocji, do samego końca autorka trzyma nas w niepewności co do dalszych losów Edyty i Urszuli. Myślę więc że ta historia może znaleźć fanki.

Ja jednak do nich się nie zaliczam. Już na samym początku autorka zrzuciła mi bombę w postaci pogrzebu (pisałam już wcześniej, że za tym nie przepadam, przy okazji recenzji "Zatoki latarni"). A potem było coraz gorzej - kolejny pogrzeb, rezygnacja z marzeń, nieletnia ciąża, wypadki samochodowe - czyli natłok negatywnych wydarzeń mający sprawić że wraz z bohaterkami będziemy roztkliwiać się nad niesprawiedliwością życia.

Bohaterki powieści też nie były dla mnie ujmujące. Edyta momentami zachowywała się jak rozkapryszona smarkula, a wszelkie rady udzielane jej przez bliskich traktowała jak zbrodnię na swojej niezależności. Jedyną postacią, która wywołała u mnie cieplejsze uczucia była Iga - nastolatka w ciąży.

Co mogę napisać dobrego o tej książce, oprócz braku nudy oczywiście? Ciekawym był dla mnie epizod rozgrywający się w Hiszpanii - opisy krajobrazów, fiesty do białego rana i wspaniałej osobowości hiszpańskich mężczyzn. Ale decyzję czy sięgnąć po "Przekonaj mnie, że to ty" zostawiam wam. Do niczego nie namawiam, od niczego nie odstraszam.

"Przypadki pewnej desperatki" Magdalena Wala

Po fenomenalnej "Mariannie" postanowiłam nadrobić swoje braki w twórczości Magdaleny Wali i szybko zabrałam się za jej debiutancką powieść "Przypadki pewnej desperatki". Jak się okazało jest to zupełnie inna książka. Czy gorsza? To wszystko zależeć będzie od oczekiwań czytelnika. Jak dla mnie "Marianny" nie pobiła, ale bawiłam się przy niej przednio.

Książka napisana jest pierwszoosobową narracją z punktu widzenia Julii Mężyk, studentki czwartego roku historii. Oprócz studiowania, zmaga się ona z początkami pracy nauczycielki w gimnazjum, a także ze swoimi nieuporządkowanymi relacjami z chłopakiem, który z całej siły prze w kierunku małżeństwa. Nie nazwałabym jednak Julii desperatką, choć myślę że ona sama mogłaby tak o sobie powiedzieć. Jej punkt widzenia świata jest pełen humoru i bardzo z dystansem, dzięki czemu w książce nie ma ani chwili nudy. 

"Przypadki pewnej desperatki" to zapis perypetii Julii na przestrzeni jednego roku szkolnego. Lecz wątkiem wiodącym jest zgłębianie tajemnicy dziennika znalezionego na strychu zabytkowego dworku. Wątek współczesny przerywany jest fragmentami tego pamiętnika, który w lekki i zbawmy sposób przedstawia życie panny na wydaniu w Polsce, w okresie napoleońskim. Szczerze mówiąc były to moje ulubione fragmenty i wręcz żałuję, że nie było ich więcej. Wraz z Julią czytającą zapiski sprzed lat odkrywamy tajemnicę podejrzanych zgonów wśród ówczesnej szlachty. 

Moje zastrzeżenia odnośnie książki są bardzo subiektywne i tyczą się podejścia Julii do związku. Ja nie potrafiłabym się tak powoli zakochiwać i przekonywać do mężczyzny jak ona. Jestem zwolenniczką miłości od pierwszego wejrzenia, no ewentualnie od pierwszego pocałunku. A bycie w związku i paniczne wzbranianie się od zaangażowania to coś nietypowego, zwłaszcza z perspektywy kobiety. Irytowała mnie też siostra Julii - dziewczyna zasłużyła na niejedno porządne lanie, pomimo tego że już wyrosła z odpowiedniego ku temu wieku.

A tak poza tym, to myślę, że powieść może spodobać się nie jednej czytelniczce. Jest dobra na poprawę humoru, dobra na jesienne wieczory, na przerwę w codziennych obowiązkach, a ponadto zostaje w pamięci, a to już jednoznacznie świadczy o tym, że jest po prostu dobra.

"Marianna" Magdalena Wala

Pisałam ostatnio o książce "W służbie miłości" jako o polskim romansie historycznym. O, jakże się myliłam! Jak bardzo  z braku odpowiednich książek naciągałam to co czytałam do szablonu, którego pragnęłam. Mój błąd uzmysłowiłam sobie, gdy rozpoczęłam lekturę najnowszej powieści Magdaleny Wali.

Marianna, to niepokorna inteligentna, młoda dama, która w chwili próby dla polskiego narodu, postanawia ruszyć do walki w przebraniu mężczyzny. Ale nie o bitwach powstania listopadowego będzie traktować ta historia. Jej burzliwa przeszłość to tylko wstęp do dalszych losów dziewczyny. No bo jaka to przyszłość może czekać dziewczynę o zniszczonej reputacji, którą zaborca, gdy odkryje prawdę ześle na Sybir? Na szczęście w jej rodzinie nie brak zaradnych kobiet. Marianna staje przed wyborem: życie w klasztorze lub intratne małżeństwo z majętnym szlachcicem mieszkającym w zaborze austriackim. Dlaczego tylko, taka wspaniała partia chce pojąć za żonę córkę ubogiego rosyjskiego sprzedawczyka, której wychowanie wiele pozostawia do życzenia. Jak się wkrótce okaże Michał w  sprawie swojego małżeństwa nie będzie miał wiele do powiedzenia, a za wszystkim stać będzie jego genialna matka.

Dlaczego "Marianna" jest warta przeczytania?

Bo jest świetnie napisana - plastycznym, lecz łatwym w odbiorze stylem. Dlatego, że postacie są do pokochania od pierwszego wejrzenia, dlatego że jej humor - subtelny, lecz wyraźnie obecny poprawi nastrój każdemu czytelnikowi. Historia jest bardzo dobrze poprowadzona. Powoli podążamy za akcją dowiadując się wraz z Marianną kolejnych tajemnic z życia Michała. Trzyma nas to w ciągłym zainteresowaniu i nie pozwala odłożyć powieści ani na chwilę.

Czego "Mariannie" brakuje? Chyba tylko trochę namiętności. Autorka, która na co dzień pracuje jako nauczycielka nie może pozwolić sobie na zbyt pikantne opisy szczegółów pożycia małżeńskiego. Trochę żałuję. Zwłaszcza, że Michał, gdy dał się bliżej poznać, stał się idealnym kandydatem do moich westchnień i czułam niedosyt scen z jego udziałem. W ogóle scen ze wspólnego życia młodej pary mogło być znacznie więcej. Ich powolne przekonywanie się do siebie, rodzące się uczucia - wszystko zostało opisane, ale gdyby więcej tego było książka na pewno niczego by nie straciła.

Wątek poza romansowy okazał się bardzo ciekawy i szczerze mówiąc długo nie potrafiłam rozgryźć o co chodzi z tym duchem. Miałam podobne podejrzenia jak Marianna i tylko o kilka stron wcześniej zorientowałam się, kto straszy młodą mężatkę.

Wspomnę jeszcze o cudownie przedstawionej atmosferze dziewiętnastego wieku. I jeszcze o dbałości o szczegóły, i o braku jakichkolwiek potworków, które często spotykam w romansach historycznych, i o cichych planach napisania kolejnej części....no chyba nie muszę pisać więcej. Ja w tej książce jestem zakochana.

"W służbie miłości" Weronika Wierzchowska

Romans historyczny osadzony w  dziewiętnastowiecznej Polsce to wyjątkowa rzadkość. Dlatego też z zapałem sięgnęłam po książkę Weroniki Wierzchowskiej. Początek mnie zachwycił. Nawet w po cichu liczyłam na pozycję porównywalną do romansów Amandy Quick - pełną akcji i porywów serca, jednak książka nie do końca okazała się zgodna z moimi przewidywaniami.

Maja i Bibi to dwie stare panny  - tuż przed trzydziestką oczywiście. Pragnąc pomóc nieśmiałemu kuzynowi w zdobyciu poważania u ojca jego ukochanej, wyrabiają sobie w Warszawie reputację specjalistek od beznadziejnych spraw sercowych. Ponieważ w kasie u nich krucho, zgadzają się podjąć zlecenie od panien Małachowskich, na sprowadzenie za wcześnie odrzuconego kawalera, który z rozpaczy zaciągnął się do wojska. W tym celu będą musiały odbyć daleką podróż do Kostrzyna w trakcie srogiej polskiej zimy. Zbieg okoliczności sprawi, że ich towarzyszami, z którymi będą dzielić powóz, okażą się dwaj niezwykle interesujący dżentelmeni.

Prawda, że brzmi zachęcająco? Do tego dołóżmy lekki styl pisania, dużo humoru sytuacyjnego i mamy prawdziwy rarytas. Niestety bardzo szybko książka zaczyna się mijać z moimi oczekiwaniami. Nasze Panie porzucone zostają pośrodku zasp,a panowie odjeżdżaj biorąc na siebie zadanie walki z goniącymi ich Kozakami. Fabuła z romantycznej, przemienia się na pełną akcji przygodówkę. Do czynienia będziemy mieć z tajną szpiegowską misją, ukrywaniem się przed wymiarem sprawiedliwości, dworskimi intrygami i spiskiem na życie bardzo ważnych historycznych osobistości. Część romantyczna będzie objawiać się jedynie w wątkach drugoplanowych postaci, których namnoży się całkiem sporo.

W miarę rozwoju akcji autorka niestety dość umownie zaczęła traktować dziewiętnastowieczny czas akcji - wsadzając w usta bohaterek kwestie, które w żadnym wypadku nie przystoją damą. A co do ich zachowania, też można mieć wiele do życzenia. Przymknąć jednak można na to oko, gdyż konwencja humorystyczna, w jakiej utrzymana jest powieść, pozwala na odrobinę odstępstw od rzeczywistości.

Podsumowując "W służbie miłości" czytało mi się bardzo dobrze. Była to wspaniała rozrywka, z odrobiną historii w tle. Wszelkie moje "ale" tu przedstawione, to raczej wynik zderzenia moich oczekiwań z historią, która jest na prawdę pasjonująca, ale nie do końca romantyczna.

"Poza czasem szukaj" Katarzyna Hordyniec

Doczekaliśmy się w Polsce romansu erotycznego aspirującego do prawdziwie światowego poziomu. "Poza czasem szukaj" to pozycja, której nie można zarzucić bycie kalką z poczytnych zagranicznych pozycji. Cechuje się naturalnością i nowoczesnością, a autentyczna bohaterka jest dużym plusem tej powieści.

Helena to dziennikarka po trzydziestce, która mieszka i pracuje w Koszalinie. Żyje w niesformalizowanym związku z przystojnym chłopakiem i realizuje się zawodowo w niewielkiej lokalnej gazecie. Jednak pewnego dnia postanawia zmienić swoje życie. Rzuca zarówno chłopaka, jak i pracę i wyjeżdża do Warszawy, aby podjąć całkiem nowe dla niej wyzwania. Już na samym początku swojej przygody ze stolicą poznaje charyzmatycznego Juliusza, który fascynuje ją od pierwszego wejrzenia. Nie pozwala jednak uwieść się nieznajomemu i odchodzi zostawiając mu niewiele o sobie informacji. Los jednak chce, aby ich ścieżki życiowe się splatały. Spotykają się wkrótce całkiem przypadkowo ponownie. Tym razem jednak mężczyzna nie pozwoli jej uciec.

Pomimo obiektywnie całkiem niezłej mojej oceny na temat tej pozycji, muszę przyznać, że nie leżała mi ta książka potwornie. Jest to podobny problem jak miałam z książką "Ten jedyny" Emily Giffin. Nawet przyczyny problemu są dość podobne. Mianowicie sam aspekt romansu rozgrywającego się pomiędzy młodszą dziewczyna a starszym mężczyzną. W przypadku książki Katarzyny Hordyniec mamy do czynienia z kobietą mniej więcej w moim wieku, oraz z mężczyzną mniej więcej w wieku mojego ojca. Samo to już mnie mocno odstrasza, a dodatkowo pogłębia mój niesmak niekonsekwencja bohaterki, która rzuca chłopaka, gdyż ten nie chce się poważnie zdeklarować, założyć rodziny i mieć dzieci, a następnie wiąże się z kimś, kto już nie chce mieć dzieci bo sam ma wnuki.

Bohaterka w ogóle wywołuje we mnie wiele mieszanych uczuć. Z jednej strony podoba mi się - bardzo ciekawie autorka opisała jej urodę, nadała jej klasę i styl, który mi odpowiada. Jej zainteresowania literaturą, sztuką i kulturą, też działają na plus dla Heleny. Łatwość w nawiązywaniu znajomości to kolejna cecha, którą bohaterka zaskarbia sobie czytelników. Z drugiej strony, jest ona potwornie zakompleksiona i niepewna siebie, co również rozumiem i akceptuję (sama taka też jestem). Jednak jej popadanie w rozpacz z powodu niewerbalnych sygnałów od Juliusza, których bardziej się domyśla niż je odczytuje, trochę już irytuje. No ale summa summarum jest to jak dla mnie bardzo pozytywna postać.

Juliusz natomiast.... no jak się rozpędzę, to nie zostawię na nim suchej nitki. Więc może tak delikatnie - no niezbyt szczery jest, zarówno względem siebie jak i względem Heleny. Na pewno mam co do niego negatywny stosunek, gdyż jest zupełnie nie w moim typie, ale niewiele znajduję argumentów na plus dla niego. Do tego Helena ma nawyk skracania jego imienia do "Jul", co akurat bardzo adekwatnie mi się kojarzy ze słowem "ciul". Nie będę pisać więcej, żeby się nie ponieść moim uprzedzeniom.

Podsumowując książkę, powtórzę jeszcze raz za moim wstępem - romans erotyczny na światowym poziomie. Mamy tutaj młodą niezależną kobietę, nieskrępowaną naszymi małomiasteczkowymi zasadami społecznymi, mamy charyzmatycznego, majętnego macho, mamy życie przepełnione rozmowami o kulturze, wizytami u kosmetyczek i  kolacjami w eleganckich restauracjach. Mamy też swobodę seksualną, która wcale nie graniczy z wyuzdaniem - jest na normalnym poziomie. To, że mi akurat nie przypadła do gustu historia Jula i Heleny nie przekreśla wcale tej książki. Z całą siłą podkreślić muszę, że ta powieść może się podobać i zachęcam do samodzielnej oceny dzieła Katarzyny Hordyniec.

"Szeptucha" Katarzyna Berenika Miszczuk

Pierwszy tom cyklu "Kwiat paproci"

Pomimo tego, że ostatnio czytam głównie romanse, moja miłość do fantastyki ciągle jest bardzo silna. A fantastyka kobieca to coś stworzonego idealnie dla mnie. Niestety w polskiej literaturze nie natrafiłam jak dotąd na zbyt wiele pozycji tego typu. Dlatego też gdy pierwszy raz usłyszałam o książce Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem "Szeptucha" wiedziałam, że muszę ją mieć.

Autorka tworzy alternatywną rzeczywistość, w której pierwszy władca państwa Polskiego Mieszko nie przyjmuje chrztu, a czeską księżniczkę Dobrawę nie bierze za żonę, lecz porywa jako brankę. I tak Polska rządzona przez dynastię Piastów dotrwała do XXI wieku jako prawdziwa europejska potęga. Wszystko pozornie wydaje się być takie jak obecnie, może z małymi wyjątkami: społeczeństwo ciągle oddaje cześć słowiańskim bogom, kultywuje przesądy i zabobony, wierzy w medycynę naturalną. W takich warunkach nie łatwo być nowoczesną, wyzwoloną kobietą. A właśnie taka pragnie być Gosia, która właśnie ukończyła studia medyczne. Teraz czeka ją już tylko roczny staż u szeptuchy (czyli ludowej uzdrowicielki).

Gosia wyjeżdża więc w Góry Świętokrzyskie, gdzie niechętnie podejmuje pracę u Baby Jagi - szeptuchy w Bielinach. W niecodziennych zadaniach, jakie dostaje od swojej mentorki, pomaga jej Mieszko, przystojny uczeń lokalnego żercy (czyli kapłana). Wokół dziewczyny zaczynają dziać się dziwne rzeczy, aż pewnego dnia okazuje się, że urodziła się ona jako wybrana do niezwykle istotnego zadania. Teraz o przejęcie kontroli nad jej darem będą walczyć dwa przeciwstawne obozy.

Główna bohaterka - Gosia jest moim ulubionym typem kreacji żeńskiej. Lekko neurotyczna, trochę nieporadna, ogarnięta obsesją na punkcie kleszczy. A spoczywać będzie na niej niezwykła odpowiedzialność. To głównie dzięki niej w książce jest tak wiele humoru. Jako narratorka całej opowieści radzi sobie doskonale. Jej paranoiczne wypowiedzi dodają książce lekkości i pozwalają nie brać zupełnie na poważnie czających się niebezpieczeństw.

W książkach lubię szukać wspólnych motywów i podobieństw do innych utworów. "Szeptucha" kojarzy mi się z cyklem, który jest jednym z moich ulubionych, czyli z "Kronikami Mac O'Connor". Wiele punktów wspólnych mają te historie, co dla mnie jest bezapelacyjnie atutem dla powieść Pani Miszczuk.

W tej książce zachwyca mnie prawie wszystko. Począwszy od pomysłu, przez fabułę, humor, bohaterkę, skończywszy na rewelacyjnej okładce. Uwielbiam dotykać tych tłoczonych liści paproci, a gdy kiedyś wyhoduję sobie taki warkocz, też go będę przeplatać czerwoną wstążką,

Z niecierpliwością czekam na ukazanie się tomu drugiego. Ciekawe czy będzie to koniec tej historii, czy raczej autorka szykuje nam dłuższą przygodę z Gosią i Mieszkiem?

"Niewypowiedziane słowa" Agata Kołakowska

Wyimaginowany mój, wyobrażony chłopcze

Chodźmy spać, na twym ramieniu

Niech się oprze

Moja senna głowa.

Niech zawisną nad nami niewypowiedziane słowa

Naszej niebyłej miłości

Rozwiewające się o bladości

Każdego smutnego poranka

Odbierającego mi mego kochanka.

To powyżej, to próbka moich grafomańskich zapędów sprzed dziesięciu lat. Właśnie z powodu tego wiersza, gdy po raz pierwszy usłyszałam tytuł najnowszej powieści Agaty Kołakowskiej, nie mogłam przejść koło niej obojętnie. A teraz, gdy lekturę już za mną jestem bardzo zadowolona, że "Niewypowiedziane słowa" przykuły moją uwagę.

Andrzej i Łucja są małżeństwem z kilkuletnim już stażem. W ich życiu jednak nie wszystko gra tak jak należy. Brak dzieci, brak samodzielności (mieszkają ciągle w domu z rodzicami Łucji), brak wzajemnego zrozumienia, coraz bardziej oddala ich od siebie.

Mariusz i Hanna natomiast są parą. Zamieszkali ze sobą jakieś pół roku temu. On to typowy maminsynek, jedynak pragnący być ciągle w centrum uwagi, ona natomiast to kobieta wycofana, uległa, od dzieciństwa żyjąca w cieniu swojej zmarłej siostry.

Ścieżki tej czwórki wzajemnie się krzyżują  - Łucja w galerii spotyka Mariusza, natomiast Hanna wstępuje wybrać receptę do apteki Andrzeja. Od tego momentu obserwujemy coraz bardziej rozluźniające się więzi w związkach i coraz mocniej zacieśniające się nowe znajomości. Widzimy jak bardzo pasujące są do siebie obie nowo powstałe znajomości, a jak dużo nieporozumień w ich dotychczasowych związkach. Zaczynają nas nurtować pytania, jak powinna się zakończy ta historia. Co w tej skomplikowanej sytuacji byłoby najwłaściwsze?

Autorka zostawia wiele pytań bez odpowiedzi. Ona nie ocenia swoich bohaterów. Owszem pozwala im nawzajem się obarczać winą za niepowodzenia, ale sama pozostaje bardzo obiektywna. Po kolei przedstawia punkt widzenia każdego z nich, uczciwie wyłuszczając ich racje. Dzięki temu zabiegowi nie mamy tutaj postaci czarnych i białych - wszyscy są w odcieniach szarości, tylko że niektórzy trochę jaśniejsi, natomiast niektórym bliżej grafitu..

Czytelnik sam musi odpowiedzieć sobie jak postąpiłby w przedstawionych w powieści sytuacjach. I czy decyzje bohaterów były słuszne. Książki nie da się przeczytać zamknąć i rozpocząć następnej. Pozostawia ona po sobie tyle wątpliwości, kocioł pełen wzburzonych myśli. Ja ciągle się buntuje, że wszystko skończyło się właśnie tak, ale z drugiej strony, uważam że właśnie tak powinno się przecież skończyć. A autorka do samego końca trzyma nas w niepewności, którą ze ścieżek poprowadzi obie pary.

Jeden mankament to ciągła zmiana osoby centralnej w narracji. W ciągu jednego rozdziału kilkakrotnie skaczemy między postaciami, co na początku książki, gdy nie znamy jeszcze wszystkich bohaterów na tyle, by zorientować się o kim mowa od pierwszego wspomnienia ich imienia, trochę przeszkadza. Ale to tylko mały drobiazg, który już po kilkudziesięciu stronach przestaje być problemem.

Mocno polecam "Niewypowiedziane słowa". Książek czyta się bardzo łatwo, ale nie tak łatwo o niej zapomnieć. Ja oceniam ją bardzo wysoko. 

Dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz do recenzji.

"Martwe jezioro" Olga Rudnica

Jak miewa się polska literatura kobieca? Szczerze mówiąc nie bardzo potrafię odpowiedzieć na tak zadane pytanie. Cudze chwalicie swego nie znacie - więc za namową znajomej postanowiłam sprawdzić jak się sprawy mają.

Na pierwszy rzut poszła u mnie książka Olgi Rudnickiej "Martwe jezioro". Nie jest to typowy romans. Raczej thriller, może trochę obyczajówka, ale mamy wyraźny motyw rozwijającego się związku, więc szczypta romansu jest do odnalezienia.

Beata to utalentowana dziewczyna, która zajmuje się doradztwem podatkowym. Jednak wszystko w swoim życiu osiągnęła tylko i wyłącznie dzięki swojej ciężkiej pracy. Chociaż wychowała się w zamożnej rodzinie, za swoją edukacje musiała zapłacić z własnych zarobionych na korepetycjach pieniędzy. Kontakty z rodziną zakończyła definitywnie dwa lata wcześniej, gdy zastała w łóżku swojego chłopaka z młodszą siostrą. 

Jej myśli o rodzicach nieoczekiwanie zostały przywołane przez artykuł dotyczący dziedziczenia grupy krwi. Czy oziębłość i brak zrozumienia ze strony najbliższych spowodowana była jakąś mroczną tajemnicą z przeszłości? Beata postanawia wynająć prywatnego detektywa, któremu daje za zadanie zbadanie historii jej rodziców.  

Tymczasem pocztą otrzymuje zaproszenie na ślub siostry. Takie rodzinne spotkanie uznaje za idealny pretekst, aby zadać kilka niewygodnych pytań. Jako wsparcie mentalne na uroczystość zabiera ze sobą brata swojej najlepszej przyjaciółki - Jacka.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, choć nie da się ukryć, że ma w sobie kilka mankamentów. Jak dla mnie zbyt dużo postaci i informacji wprowadzonych zostało tylko i wyłącznie na potrzeby zapełnienia treści. Pocieszam się jeszcze tym, że odegrają oni jakąś znaczącą rolę w drugiej części cyklu noszącej tytuł "Czy ten rudy kot to pies?". Ponieważ jeszcze tej książki nie czytałam nie jestem w stanie tego potwierdzić. 

Fabuła jako taka jest całkiem ciekawie zarysowana. Tajemnica z przeszłości, przykre doświadczenia z dzieciństwa, zagadka, która będzie mieć całkiem niezłe zakończenie  - to wszystko są mocne plusy powieści. Kolejna sprawa to wiele humoru, który autorka stara się przemycić do tego ciężkiego tematu. Nie jest to mój ulubiony sposób rozbawienia czytelnika, ale chwali się, że autorka nie stara się na siłę zdramatyzować wydarzeń, rozluźniając je śmiesznymi anegdotami.

Romans jak się domyślacie rozwijać się będzie pomiędzy Beatą a Jackiem. I tu niestety szału nie ma. Jacek choć wydaje się być bardzo fajnym chłopakiem, który jest wesoły, pomocny, szarmancki i co najważniejsze przystojny, nie może zdecydować się na jakieś poważne kroki względem dziewczyny, ze względu na niezbyt miłe okoliczności towarzyszące. A powinien być bardziej czujny, gdyż na horyzoncie pojawia się konkurent w postaci bardziej doświadczonego detektywa.  Autorka motyw rywalizacji znowu jednak potraktowała z przymrużeniem oka i więcej w związku z tym będzie komicznych sytuacji, niż tych romantycznych.

"Martwe jezioro" to początek pisarskiej kariery Olgi Rudnickiej. Muszę dokładniej zgłębić temat żeby sobie wyrobić jakieś bardziej spójne zdanie na jej temat. Jak na razie jest tak na dwa razy. Trochę plusów, trochę minusów. Może po przeczytaniu drugiego tomu cyklu będę mogła z czystym sercem polecić wam tę młodą pisarkę. Na pewno jeszcze sięgnę po jej cykl "Siostry Sucharskie", gdyż zapowiada się całkiem nieźle.

"Do zobaczenia w Barcelonie" Anna B.Kann

Gdy skończyłam czytać "Do zobaczenia w Barcelonie" odczułam nieodpartą potrzebę przesłuchania piosenki "I'm a woman in love". Nie dla tego że przesiąknięta jest ona miłością, nie dla tego że wszystko jak w romansach kończy się happy endem, ale dlatego że napełniła mnie ona tą samą pozytywna energią, jaką posiada w sobie głos Barbry Steisand. Wraz z przewróceniem ostatniej kartki powiało do mnie nową nadzieją, wiarą we własne możliwości, uwalniając ze mnie olbrzymie pokłady wewnętrznej siły. Nie obiecuję, że na każdego ta historia zadziała tak jak na mnie. Ale ja jestem zachwycona. Dawno nie czytałam książki, która urzekłaby mnie aż tak bardzo.

Wątkiem przewodnim jest dziesięciodniowy pobyt w Barcelonie grupy ośmiu kobiet, które poznały się na Festiwalu Flamenco w Poznaniu. Przyjeżdżają one tam, aby odbyć intensywne warsztaty taneczne z Paco - instruktorem, który co roku gości na festiwalach w Polsce. Miłość do tańca to nie jedyny ich motyw do wzięcia udziału w wyprawie.  Wszystkie po trochę zafascynowane są przystojnym Hiszpanem, który uwodzi je swoim tańcem.

Wydarzenia tych dziesięciu dni poznajemy oczyma trzech dziewczyn i Paco. Każde z nich inaczej interpretuje wypowiedziane słowa, uchwycone gesty. Każde ma inne intencje względem towarzyszy, inne przeżycia i rozterki. Dzięki wspaniałej kreacji bohaterów jaką zaserwowała nam Anna B. Kann, z łatwością zżywamy się z nimi i kibicujemy całym sercem, nawet tym którym przypadła rola czarnych charakterów.

Jeszcze jedną bohaterką powieści, która choć z definicji powinna być drugoplanowa, a wysuwa się często przed orkiestrę, jest Barcelona. Książka została wydana w wydawnictwie Pascal pod patronatem biura podróży Itaka, nie dziwią mnie więc liczne opisy atrakcji turystycznych, którymi kusi nas to miasto. Niektórym może wydać się to trochę nużące, ale pomijając kilka fragmentów, kiedy to autorka skrupulatnie opisywała punkty zwiedzone przez nasze bohaterki, w całokształcie ukazała prawdziwą duszę miasta, z jego ulicznymi artystami, ukrytymi barami flamenco, przesądami i niesamowitą hiszpańską kuchnią, suto zakrapianą szampanem.

Ta książka jak dla mnie jest trochę jak ogr, lub cebula. Ma warstwy, które trzeba sukcesywnie zdejmować. Pierwsza warstwa ta najbardziej widoczna to historia, która się rozegrała w trakcie tych dziesięciu dni. Druga warstwa to swoista apoteoza Hiszpanii i jej kultury, z mocnym akcentem stawianym na taniec i muzykę flamenco. Trzecia warstwa ta najgłębsza to emocje targające naszymi bohaterami, historie ich życia, które zaprowadziły ich właśnie do tego miejsca, właśnie w tym czasie. 

Koniecznie muszę zakupić książkę będącą kontynuacją wydarzeń z "Do zobaczenia w Barcelonie". Zwłaszcza, że autorka pozostawia nas bez odpowiedzi na wiele pytań, jedynie z nadzieją że wszystko się jakoś ułoży. Dlatego też "Powrót do Barcelony" jest już na moim celowniku.

"W objęciach Casanovy" Robert Foryś

Na samym wstępie muszę stwierdzić, że książka ta zdecydowanie nie jest romansem. Elementem bezapelacyjnie koniecznym dla pozycji z mojego ukochanego gatunku jest miłość. W powieści Roberta Forysia pomimo dużej dawki erotyki miłości nie znajdziemy ani odrobiny.

Do Polski króla Stanisława Augusta przyjeżdża słynny kawaler de Seingalt, bliżej znany jako Casanova. W Warszawie poznaje młodo owdowiałą starościnę Elżbietę Mirską, która z powodów politycznych znalazła się na skraju bankructwa. Uknuła więc przebiegły spisek, który ma zapewnić jej całkiem spory spadek po stryju. A do realizacji planu niezbędny okaże się przystojny uwodziciel. Wyruszają więc na Litwę, gdzie Casanova będzie miał zadanie zhańbić młodziutką siostrzenicę starościny, co wykluczy ją z łask schorowanego stryja.

Dużo mamy w książce erotyki. Wiele zbliżeń, które uzasadnione są jedynie chęcią sprawienia sobie przyjemności - bez emocji, bez uczuć, z wyrachowania. Widać też wyraźnie męską płeć autora. W opisach brak jest typowych dla kobiet epitetów, brak jest uwielbienia dla kobiecego ciała, brak jest ciepła, czułości i intymności. Nawet najbardziej odważne perwersyjne romanse pisane przez kobiety, nie są tak bezuczuciowe w swojej erotyce jak "W objęciach Casanovy".

Nie twierdzę, że książka jest zła. Na podkreślenie zasługuje olbrzymia wiedza historyczna autora. Wyraźnie widać że nie napisał on książki mając jedynie garść informacji wyczytanych z Wikipedii. Umiejętnie przeplata fikcję literacką z autentycznymi wydarzeniami i to takimi o których przeciętny czytelnik nigdy nie czytał w podręcznikach szkolnym.

Szkoda, że bohaterowie powieści nie dają się polubić. Są zimni, chciwi, zawistni. Szczerze mówiąc największą moją sympatię wzbudził stryj, który dość szybko został wyeliminowanych z dalszych wydarzeń.

Abstrahując od fabuły, książkę czyta się stosunkowo łatwo. Napisana jest plastycznym językiem, stosownym do opisywanej epoki. Te trzysta stron można z powodzeniem połknąć w ciągu dwóch wieczorów. Dla bezpruderyjnych miłośników historii lektura idealna.

"Dzień dobry, kochanie" Elisa Amoruso

"Stworzeni dla siebie"

"Miłość jest jak nieusuwalne znamię."

"Prawdziwa miłość pokonuje czas i odległość"

Takie oto banały przeczytać można na okładce tej książki i powiem szczerze, że nie czułam się przez to zachęcona do lektury. Jednak opisana historia nie okazała się być, aż tak bardzo zła, jak to na pierwszy rzut oka wyglądało.

Agnese i Lorenzo pierwszy raz spotkali się, gdy byli jeszcze dziećmi. On zabił kamieniem jej kaczuszkę, a ona postanowiła zgłosić to morderstwo policji. Tak niefortunnie zaczęła  się ich przyjaźń, która z przerwami trwała całe lata. Była to przyjaźń dziwna - przesiąknięta emocjami, które na siłę obydwoje tłumili. Ciągle nie był to właściwy czas, aby ich uczucia się skonkretyzowały. Inne związki, odległość jaka ich dzieliła, obawa przed zaangażowaniem - to główne przyczyny ich ciągłego rozdzielenia. Czy Agnese wreszcie zdobędzie się na spojrzenie prawdzie w oczy? Czy uświadomi sobie, że Lorenzo jest dla niej "mężczyzną - transatlantykiem"?

W recenzjach książki często powtarza się opinia o jej chaotyczności. Muszę przyznać że dużo zamętu w całość fabuły wprowadza prolog, który dopiero po jakimś czasie okazuje się być wątkiem tej historii, który rozegra się jakieś 15 lat po wydarzeniach z pierwszego rozdziału. Utrudnia nam też odnalezienie się w tej powieści to, iż Lorenzo nadał Agnese inne imię, którym się uporczywie do końca książki posługuje, o czym nie wiemy, czytając ten nieszczęsny prolog. Faktem też jest, że poszczególne etapy ich znajomości urywają się nagle i  kolejny rozdział przenosi nas w czasie czasem o cztery, czasem o dwa lata. Niemniej jednak historia ta, pomimo swoich wad, wzruszyła mnie. Wiem, że nie jest najmądrzejsza. Wiem, że bohaterka sama jest sobie winna. Wiem, że prawdziwe życie wcale tak nie wygląda, ale jakoś tak przyjemnie sobie pomyśleć, że pomimo tego, że sami sobie skopaliśmy przyszłość, to i tak się wszystko wyprostuje.

Ciekawostką tej powieści są dwa epizody rozgrywające się w Polsce. Jeden ma miejsce na początku lat dziewięćdziesiątych, drugi w czasie znacznie bliżej nam współczesnym. Jaki jest nasz kraj oczami Włoszki? Trochę dziwny, przede wszystkim szary i zimny, zacofany, ale też trochę magiczny ze względu na padający śnieg. 

Nie oceniam tej książki jakoś bardzo wysoko. Nie niesie ona sobą nic, co zostanie ze mną na długie lata. Nie była też kontrowersyjna, ani też nie posiadała pikantnych scen łóżkowych. Ale urzekła mnie na tyle, że daję jej 3+

"W imię miłości" Katarzyna Michalak

Na samym wstępie chciałbym ostrzec wszystkie Panie, aby nie czytały tej książki publicznie, zwłaszcza z maskarą nałożoną na rzęsy. A chusteczki do osuszania łez to akcesorium niezbędne, bez którego ta lektura może skończyć z mokrymi stronicami.

Okładka głosi, iż "Od czasów Ani z Zielonego Wzgórza nie opowiedziano tak wzruszającej historii", ale "Ania..." przy "W imię miłości" to pikuś - zupełnie inny gatunek. 

Z książką Montgomery łączy ją chyba tylko bohaterka - dziesięcioletnia Ania, która przyjeżdża do dziadka do Jabłoniowego Wzgórza. Podróż pociągiem odbywa sama, gdyż jej matka umiera w hospicjum na raka mózgu. Dziadek Edward jedyny jej krewny, jest, tak na prawdę, całkowicie obcą jej osobą, ale to jej ostatnia deska ratunku. Jeśli nie przyjmie on dziewczynki, Anię czeka opieka społeczna i dom dziecka. W drodze spotyka mężczyznę - Neda Starskiego (czyżby inspiracja "Grą o tron"?), który także szuka Jabłoniowego Wzgórza, aby podjąć tam pracę. Od razu przypadają sobie do gustu i szybko zostają dobrymi przyjaciółmi. 

Edward jest wyjątkowo młodym dziadkiem - ma jedynie 44 lata. Zarówno matka Ani, jak jej babcia, uległy namiętnością młodości i w konsekwencji zmuszone były do samotnego, nastoletniego macierzyństwa. Edward córkę i wnuczkę widział raz w życiu, przed siedmioma latami, kiedy to odwiedziły go z prośbą o pomoc finansową. Wtedy był dla nich bezlitosny, zażądał badań z krwi na potwierdzenie ojcostwa i kategorycznie odmówił pożyczki. Teraz, gdy dowiedział się że jego córka umiera, zostawia Anię pod opieką gospodyni i nowego zarządcy - Neda i wyrusza do Warszawy pojednać się z nią, a także podjąć walkę o jej życie.

Książka napisana jest bardzo przyjemnym piórem, barwny i ciepły styl autorki sprawia że jest niezwykle wciągająca. Bohaterowie są wyraziści i wzbudzający naturalne i spontaniczne emocje w czytelniku. Jednak olbrzymią wadą książki jest przesada w jaką popadła Pani Michalak. Takiego natężenia nieszczęść na centymetr kwadratowy papieru nie spotkałam chyba od czasu "Samotności w sieci". Matka umierająca na raka mózgu, bieda i osamotnienie małej dziewczynki nie wystarczyły autorce. Trzeba było jeszcze dodać do tego koktajlu mężczyznę, który zabił człowieka w obronie katowanego dziecka, dziewczynę molestowaną seksualne przez ojca, a także burzę z piorunami, w trakcie której ulega wypadkowi jedna z bohaterek. 

Wątek romantyczny pojawia się tak tylko przy okazji. Wszak Ned to przystojny, dobrze zbudowany, samotny trzydziestolatek o mrocznej przeszłości. Żal nie wykorzystać takiego potencjału. Po cichu wam powiem, że trochę szkoda. Więcej Neda, a mniej tragedii, dobrze zrobiłoby tej historii.

Mało wiarygodne (czytaj mocno naciągnięty) jest motyw, w którym Edward w ciągu kilku dni zdobywa milion złotych, potrzebnych mu, aby zapłacić za eksperymentalną operację córki.

Podsumowując, książkę oceniam z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony jest pozycją która niewątpliwie stanowi umilenie wieczorów. Bardzo mocno działa na emocje, za co należy dać jej olbrzymiego plusa. Jednak momentami wydaje się, że autorka straciła wiarę w siłę tej historii i jeszcze postanowiła dodać kolejne niepowodzenia, nieszczęścia i zmartwienia jej bohaterom, tak na wszelki wypadek, aby na pewno każdy czytelnik uronił choć jedną łzę nad ich losami.

"Łatwopalni" Agnieszka Lingas-Łoniewska

Pierwsza cześć cyklu "Łatwopalni".

Małe miasteczko Dolnego Śląska. Tutaj każdy zna każdego. Ulubioną rozrywką mieszkańców jest obserwowanie sąsiadów i plotkowanie na ich temat. Tutaj zawsze najpierw widzi się problemy u innych, tutaj nie można się zgubić w anonimowym tłumie.

Takie własnie życie prowadzi Monika - trzydziestoletnia "stara panna". Wszyscy znają jej historię. Związek z Grześkiem, który porzucił ją dla córki burmistrza, nawet teraz, po 10 latach, jest ciągle głośno komentowany.  Pracuje ona jako nauczycielka w szkole, mieszka wraz z matką w poniemieckim, niewielkim domu i ciągle jest sama. Nikt nie chce narazić się na gniew jej dawnego wielbiciela, który nadal traktuje ją jako swoją własność.

Nagle jednak wszystko zostaje przewrócone do góry nogami. Do miasteczka przyjeżdża tajemniczy motocyklista Jarek. Wynajmuje on pokój w domu Moniki i zostaje zaangażowany do prowadzenia tygodniowego kursu pierwszej pomocy w szkole. Od samego początku wyczuwamy wibracje między nimi. Obydwoje widzą skrywany smutek w życiu tego drugiego. Pragną się nawzajem pocieszyć, lecz obydwoje cierpią na brak wiary w szczęście. Jarek swoją samotność traktuje jako pokutę za grzechy przeszłości, ze strachem jednak stwierdza, że Monika zaczyna przebijać się przez mur, który zbudował wokół swojego serca. 

Książka traktuje przede wszystkim o emocjach. Nie grają w niej roli wydarzenia, akacja obraca się głównie wokół uczuć. To życie wewnętrzne bohaterów jest centrum całej fabuły. Dlatego też powieść, niektórym czytelnikom, może wydawać się odrobinę nudna i nużąca. I to wcale nie miłość gra pierwsze skrzypce. Najważniejsze tutaj jest cierpienie, samotność, niezrozumienie, a miłość nie potrafi zwyciężyć nad tymi demonami. W tym świetle trochę sardonicznie brzmi dedykacja autorki rozpoczynająca książkę "Wszystkim, którzy wierzą w miłość".

Powieść kończy się pozostawiając nas w niewiadomej. Historia naszych bohaterów zostaje zawieszona wraz z ostatnią stroną, a my pozostajemy z pytaniem na ustach "I co dalej?" Zachęca nas do sięgnięcia po kolejny tom. Pomimo tego, że "Łatwopalni" nie do końca trafiają w moje gusta, a bohaterowie, swoimi rozterkami bardziej mnie denerwują, niż wzruszają, na pewno sprawdzę jak dalej potoczyły się losy Moniki, Jarka i Grześka. Po prostu nie mogę zostawić tak tej historii. Muszę się dowiedzieć jak skończy się to trójkątne love story.