"Gdybyś tu był" Renee Carlino

Trudno mi będzie napisać cokolwiek o tej książce, bez zdradzania bardzo ważnych elementów jej fabuły. Ale z drugiej strony myślę, że osoby, które po nią sięgną powinny wiedzieć czego mają się spodziewać. 

A nie chodzi tutaj o drobnostkę. 

Adam i Charlotte spotykają się przypadkiem na ulicy. Przeżywają romantyczną przygodę, pełną uniesień, romantycznych gestów, słów jak z bajki. Nad ranem jednak wszystko się zmienia. Szczęście i radość rozwiewa się wraz z nastaniem kolejnego dnia. Charlotte postanawia żyć dalej i gdy wreszcie powoli układa sobie relacje z nowym chłopakiem, dowiaduje się, co tak na prawdę przytrafiło się Adamowi.

Okazuje się, że mężczyzna jest chory na raka mózgu. Jego dni są policzone, a ten czas gdy spotkali się pierwszy raz był szczególnie trudny, ze względu na jego problemy z pamięcią krótkotrwałą. 

Początkowo ta historia to lekka komedia. Zabawne perypetie współlokatorki Charlotte, złośliwości jakimi obrzuca się bohaterka ze swoim bratem. Trochę zabawne nawet są jej wspomnienia związane z dotychczasowymi związkami. Ale nagle wszystko staje się nieważne. Pojawia się choroba i groza nadchodzącej śmierci. I choć Adam do swojej sytuacji podchodzi w wyjątkowy sposób, biorąc od życia wszystko, co jeszcze jest w stanie wyszarpać. To jednak smutek i łzy czają się tuż za rogiem, tylko patrząc kiedy nas dopadną.

W gruncie rzeczy ta powieść niesie jednak bardzo pozytywne przesłanie. Mówi nam, że życie nie kończy się na śmierci ukochanej osoby. Zrywa z etosem typowego romansu, gdzie zakochani żyją długo i szczęśliwie. Pokazuje, że nawet jeśli wymarzone zakończenie nie dojdzie do skutku, to jednak i tak można być szczęśliwym.

"Gdybyś tu był" nie jest więc typowym romansem. Aspiruje do książki z przesłaniem, choć utrzymana jest w konwencji romansu (sympatyczni bohaterowie, wątki humorystyczne, lekkie pióro). Wszyscy, którzy lubią od  czasu do czasu się posmucić myślę że będą bardzo zadowoleni z lektury.

"Przekonaj mnie, że to ty" Anna Karpińska

Nie lubię krytykować książek. Zwłaszcza tych polskich autorek. Na myśl, że mogłabym kogoś zranić swoimi krytycznymi słowami zawsze dwa razy zastanowię się jak oddać swoje odczucia. Zwłaszcza, że nie uważam się za eksperta w dziedzinie literatury. Nie mam stosownego wykształcenia, ani doświadczenia zawodowego. Jestem po prostu pasjonatem czytelnictwa, więc to co uznam za złe czy dobre, wcale obiektywnie takie nie musi być.

Dlaczego taki wstęp? Gdyż książka Pani Karpińskiej bardzo nie trafiła w mój gust. Nie będę tu szafować wyrokami, postaram się jedynie napisać dlaczego ja nie zostałam kupiona przez tę historię.

Edyta i Urszula- matka i córka. Śledzimy ich historię od chwili śmierci Marka - męża Urszuli, ojca Edyty. Dowiadujemy się o ich problemach w związku z prowadzeniem pensjonatu w Krynicy Morskiej, czytamy o marzeniach Edyty aby wyjechać do Hiszpanii, poznajemy nowych mężczyzn w życiu obu Pań. W książce nie można narzekać na nudę - wiele się dzieje, dużo wydarzeń, moc emocji, do samego końca autorka trzyma nas w niepewności co do dalszych losów Edyty i Urszuli. Myślę więc że ta historia może znaleźć fanki.

Ja jednak do nich się nie zaliczam. Już na samym początku autorka zrzuciła mi bombę w postaci pogrzebu (pisałam już wcześniej, że za tym nie przepadam, przy okazji recenzji "Zatoki latarni"). A potem było coraz gorzej - kolejny pogrzeb, rezygnacja z marzeń, nieletnia ciąża, wypadki samochodowe - czyli natłok negatywnych wydarzeń mający sprawić że wraz z bohaterkami będziemy roztkliwiać się nad niesprawiedliwością życia.

Bohaterki powieści też nie były dla mnie ujmujące. Edyta momentami zachowywała się jak rozkapryszona smarkula, a wszelkie rady udzielane jej przez bliskich traktowała jak zbrodnię na swojej niezależności. Jedyną postacią, która wywołała u mnie cieplejsze uczucia była Iga - nastolatka w ciąży.

Co mogę napisać dobrego o tej książce, oprócz braku nudy oczywiście? Ciekawym był dla mnie epizod rozgrywający się w Hiszpanii - opisy krajobrazów, fiesty do białego rana i wspaniałej osobowości hiszpańskich mężczyzn. Ale decyzję czy sięgnąć po "Przekonaj mnie, że to ty" zostawiam wam. Do niczego nie namawiam, od niczego nie odstraszam.

"Skrajnie Mylne Sygnały" Federica Bosco

W tytule książki Federici Bosco nie przez przypadek wszystkie słowa pisane są dużą literą. Gdy przyglądniemy się im bliżej, zauważymy, że układają się one w skrót SMS. A właśnie te krótkie wiadomości tekstowe będą odgrywać kluczową role w fabule książki.

Historia opisana przez autorkę jest bardzo prosta. Brie związana jest żonatym mężczyzną. Luca to klient kancelarii podatkowej, w której pracuje dziewczyna. Ponieważ musi ciągle ukrywać się przed żoną ich relacje ograniczają się głównie do SMS'ów i telefonów, ale tylko w godzinach pracy. Ciągłe spóźnienia na umówione spotkania, lub całkowite odwołanie randki dziewczyna oczywiście też musi wybaczyć swojemu wybrankowi, bez słowa sprzeciwu. 

Książka jest bardzo krótka i lekko napisana. Fabuła też jest bardzo prozaiczna. Ale czyta się ją przyjemnie, gdy potraktujemy wydarzenia w niej opisane z przymrużeniem oka. Ja przynajmniej tak do tematu podeszłam. Wszak nie jest możliwe, że autorka na serio umieściła wszystkie możliwe stereotypy związane ze związkami z żonatymi mężczyznami w osobie swojej bohaterki. Głupota jej postępowania jest tak mocno przejaskrawiona, że aż razi w oczy. Ale uważam że jest to celowy zabieg, który powinien dać obuchem po głowie wszystkim czytelniczkom, które znalazła się w podobnej sytuacji jak Brie.

Najważniejsze, że w książce jest "happy end". A w trakcie lektury nie ma miejsca na nudę i znużenie. Może pojawić się chwilami lekka irytacja spowodowana postępowaniem  bohaterki, ale do przeżycia.

Książka idealna do pociągu, lub na plażę.

"Niewypowiedziane słowa" Agata Kołakowska

Wyimaginowany mój, wyobrażony chłopcze

Chodźmy spać, na twym ramieniu

Niech się oprze

Moja senna głowa.

Niech zawisną nad nami niewypowiedziane słowa

Naszej niebyłej miłości

Rozwiewające się o bladości

Każdego smutnego poranka

Odbierającego mi mego kochanka.

To powyżej, to próbka moich grafomańskich zapędów sprzed dziesięciu lat. Właśnie z powodu tego wiersza, gdy po raz pierwszy usłyszałam tytuł najnowszej powieści Agaty Kołakowskiej, nie mogłam przejść koło niej obojętnie. A teraz, gdy lekturę już za mną jestem bardzo zadowolona, że "Niewypowiedziane słowa" przykuły moją uwagę.

Andrzej i Łucja są małżeństwem z kilkuletnim już stażem. W ich życiu jednak nie wszystko gra tak jak należy. Brak dzieci, brak samodzielności (mieszkają ciągle w domu z rodzicami Łucji), brak wzajemnego zrozumienia, coraz bardziej oddala ich od siebie.

Mariusz i Hanna natomiast są parą. Zamieszkali ze sobą jakieś pół roku temu. On to typowy maminsynek, jedynak pragnący być ciągle w centrum uwagi, ona natomiast to kobieta wycofana, uległa, od dzieciństwa żyjąca w cieniu swojej zmarłej siostry.

Ścieżki tej czwórki wzajemnie się krzyżują  - Łucja w galerii spotyka Mariusza, natomiast Hanna wstępuje wybrać receptę do apteki Andrzeja. Od tego momentu obserwujemy coraz bardziej rozluźniające się więzi w związkach i coraz mocniej zacieśniające się nowe znajomości. Widzimy jak bardzo pasujące są do siebie obie nowo powstałe znajomości, a jak dużo nieporozumień w ich dotychczasowych związkach. Zaczynają nas nurtować pytania, jak powinna się zakończy ta historia. Co w tej skomplikowanej sytuacji byłoby najwłaściwsze?

Autorka zostawia wiele pytań bez odpowiedzi. Ona nie ocenia swoich bohaterów. Owszem pozwala im nawzajem się obarczać winą za niepowodzenia, ale sama pozostaje bardzo obiektywna. Po kolei przedstawia punkt widzenia każdego z nich, uczciwie wyłuszczając ich racje. Dzięki temu zabiegowi nie mamy tutaj postaci czarnych i białych - wszyscy są w odcieniach szarości, tylko że niektórzy trochę jaśniejsi, natomiast niektórym bliżej grafitu..

Czytelnik sam musi odpowiedzieć sobie jak postąpiłby w przedstawionych w powieści sytuacjach. I czy decyzje bohaterów były słuszne. Książki nie da się przeczytać zamknąć i rozpocząć następnej. Pozostawia ona po sobie tyle wątpliwości, kocioł pełen wzburzonych myśli. Ja ciągle się buntuje, że wszystko skończyło się właśnie tak, ale z drugiej strony, uważam że właśnie tak powinno się przecież skończyć. A autorka do samego końca trzyma nas w niepewności, którą ze ścieżek poprowadzi obie pary.

Jeden mankament to ciągła zmiana osoby centralnej w narracji. W ciągu jednego rozdziału kilkakrotnie skaczemy między postaciami, co na początku książki, gdy nie znamy jeszcze wszystkich bohaterów na tyle, by zorientować się o kim mowa od pierwszego wspomnienia ich imienia, trochę przeszkadza. Ale to tylko mały drobiazg, który już po kilkudziesięciu stronach przestaje być problemem.

Mocno polecam "Niewypowiedziane słowa". Książek czyta się bardzo łatwo, ale nie tak łatwo o niej zapomnieć. Ja oceniam ją bardzo wysoko. 

Dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz do recenzji.

"W butach Valerii" Elisabet Benavent

Gdy w towarzystwie temat rozmowy schodzi na słynny serial "Sex w wielkim mieście" lubię stać na stanowisku, że za młoda jestem, aby być jego zagorzałą fanką. Ale kogo ja oszukuję? Jestem w idealnym do tego wieku. Problem leży raczej w tym, że jestem na ten serial zbyt prowincjonalna. Nie da się ukryć, że Tarnów do Nowego Jorku ma się jak pchła do słonia, i to nie tylko pod względem wielkości. Ostatnio jednak, pod wpływem licznych podróży literackich, moje horyzonty znacznie się poszerzyły. Dlatego też książka "W butach Valerii" wywarła na mnie całkiem pozytywne wrażenie.

Valeria to młoda wiekiem mężatka, choć z kilkuletnim już stażem bycia żoną. Zawodowo jest pisarką, która żyje w chwale swojej pierwszej książki, zmagając się z marazmem twórczym, który towarzyszy pisaniu drugiej. Wraz z trzema najlepszymi przyjaciółkami: Lolą, Carmen i Nereą spędza czas na popijaniu drinków, plotkowaniu i obserwacji powolnego rozpadu jej małżeństwa. Książka ma w zasadzie cztery wątki, które ciągle się ze sobą przeplatają. Każda z przyjaciółek przeżywa osobne problemy, z którymi zmaga się wspierana przez pozostałe dziewczyny. Valeria, jak już wspomniałam, ma problemy małżeńskie, Lola zaangażowana jest w związek z zajętym mężczyzną i gra role tylko przygodnej kochanki, Carmen zakochuje się w swoim koledze z pracy, który nie zwraca na nią uwagi, natomiast Nerea poznaje swojego księcia z bajki. 

Potraficie już przypisać bohaterki "W butach Valerii"  do ich pierwowzorów w "Seksie w wielkim mieście"? Ja nie miałam z tym dużych problemów. I jak dla mnie jest to największa wada tej książki - brak innowacyjności. Po za tym jeszcze kilka zbyt pikantnych dialogów jak na mój gust, a reszta same superlatywy. Wartka akcja, barwny styl, dobry warsztat pisarski, ciekawe obserwacje zmagań emocjonalnych naszych bohaterek. Autorka przez całą książkę trzyma swój wysoki poziom, oszczędzając nam potworków literackich, które często zdarzają się w literaturze typowo kobiecej. 

Jak już wspomniałam na początku z natury jestem raczej prowincjuszką. Dlatego też światopogląd jaki prezentują bohaterki jest mi dość odległy, nie mogłam więc się mocno z nimi zżyć i zauroczyć się lekturą bez reszty. Jednak dla kobiet nowoczesnych, z zamiłowaniem czytających kolorowe magazyny, umawiających się do Sturbucka na kawę, robiących zakupy tylko w markowych butikach, a do tego wspinających się po szczeblach kariery w dużych korporacjach, ta lektura będzie idealna. Dla tych, które o takim życiu, w ukryciu swoich mieszkań i domów marzą, również. 

Ja ograniczę się do pochwalenia książki, jako kawałka całkiem niezłej, nowoczesnej literatury. Z którą jednak nie znalazłam wspólnych tematów, choć nie powiem żebym czytała bez przyjemności.

"Do zobaczenia w Barcelonie" Anna B.Kann

Gdy skończyłam czytać "Do zobaczenia w Barcelonie" odczułam nieodpartą potrzebę przesłuchania piosenki "I'm a woman in love". Nie dla tego że przesiąknięta jest ona miłością, nie dla tego że wszystko jak w romansach kończy się happy endem, ale dlatego że napełniła mnie ona tą samą pozytywna energią, jaką posiada w sobie głos Barbry Steisand. Wraz z przewróceniem ostatniej kartki powiało do mnie nową nadzieją, wiarą we własne możliwości, uwalniając ze mnie olbrzymie pokłady wewnętrznej siły. Nie obiecuję, że na każdego ta historia zadziała tak jak na mnie. Ale ja jestem zachwycona. Dawno nie czytałam książki, która urzekłaby mnie aż tak bardzo.

Wątkiem przewodnim jest dziesięciodniowy pobyt w Barcelonie grupy ośmiu kobiet, które poznały się na Festiwalu Flamenco w Poznaniu. Przyjeżdżają one tam, aby odbyć intensywne warsztaty taneczne z Paco - instruktorem, który co roku gości na festiwalach w Polsce. Miłość do tańca to nie jedyny ich motyw do wzięcia udziału w wyprawie.  Wszystkie po trochę zafascynowane są przystojnym Hiszpanem, który uwodzi je swoim tańcem.

Wydarzenia tych dziesięciu dni poznajemy oczyma trzech dziewczyn i Paco. Każde z nich inaczej interpretuje wypowiedziane słowa, uchwycone gesty. Każde ma inne intencje względem towarzyszy, inne przeżycia i rozterki. Dzięki wspaniałej kreacji bohaterów jaką zaserwowała nam Anna B. Kann, z łatwością zżywamy się z nimi i kibicujemy całym sercem, nawet tym którym przypadła rola czarnych charakterów.

Jeszcze jedną bohaterką powieści, która choć z definicji powinna być drugoplanowa, a wysuwa się często przed orkiestrę, jest Barcelona. Książka została wydana w wydawnictwie Pascal pod patronatem biura podróży Itaka, nie dziwią mnie więc liczne opisy atrakcji turystycznych, którymi kusi nas to miasto. Niektórym może wydać się to trochę nużące, ale pomijając kilka fragmentów, kiedy to autorka skrupulatnie opisywała punkty zwiedzone przez nasze bohaterki, w całokształcie ukazała prawdziwą duszę miasta, z jego ulicznymi artystami, ukrytymi barami flamenco, przesądami i niesamowitą hiszpańską kuchnią, suto zakrapianą szampanem.

Ta książka jak dla mnie jest trochę jak ogr, lub cebula. Ma warstwy, które trzeba sukcesywnie zdejmować. Pierwsza warstwa ta najbardziej widoczna to historia, która się rozegrała w trakcie tych dziesięciu dni. Druga warstwa to swoista apoteoza Hiszpanii i jej kultury, z mocnym akcentem stawianym na taniec i muzykę flamenco. Trzecia warstwa ta najgłębsza to emocje targające naszymi bohaterami, historie ich życia, które zaprowadziły ich właśnie do tego miejsca, właśnie w tym czasie. 

Koniecznie muszę zakupić książkę będącą kontynuacją wydarzeń z "Do zobaczenia w Barcelonie". Zwłaszcza, że autorka pozostawia nas bez odpowiedzi na wiele pytań, jedynie z nadzieją że wszystko się jakoś ułoży. Dlatego też "Powrót do Barcelony" jest już na moim celowniku.

"List w butelce" Nicholas Sparks

Historię opisaną w książce miałam już okazję poznać dzięki wspaniałej adaptacji pod tym samym tytułem z cudownym Kevinem Costnerem. I choć jak zwykle nie pamiętałam dokładnie całej fabuły, wiedziałam czego mam się w zasadzie spodziewać po powieści. 

Theresa to rozwódka wychowująca samotnie nastoletniego syna. Czuje się oszukana przez życie, gdyż mąż któremu w pełni ufała zdradzał ją przez lata. Teraz oczekuje od mężczyzny oddania i zrozumienia, a także opieki, nie tylko nad nią, ale także nad jej dzieckiem.

Pewnego razu na brzegu oceanu odnajduje butelkę z listem napisanym przez Garetta, skierowanym do tajemniczej Catherine. List ten jest najwspanialszym wyznaniem miłości, jest wołaniem pełnym żalu i tęsknoty. Theresa wzrusza się do łez, czytając o uczuciach, o których trudno jest  mówić. Niezwykłym zrządzeniem losu wkrótce odnajduje jeszcze dwa takie listy. Zaintrygowana postanawia odnaleźć Garetta i poznać bliżej człowieka który potrafi tak mocno kochać. 

Nicholas Sparks to jeden z niewielu autorów romansów, czy też romantycznych powieści. Nie chce tu generalizować, na podstawie jednej pozycji, ale męski sposób opisywania uczuć wydaje mi się być trochę odmienny niż kobiecy. Najbardziej dla mnie wyraźnie widoczną różnicą jest sposób przedstawienia głównej bohaterki, gdy opisywana jest z punku widzenia Garetta, w zasadzie nie wiadomo co o niej i jej zachowaniu myśleć. W scenach natomiast, które oglądamy jej oczami niestety autor poleciał stereotypem (pogawędki z przyjaciółką, wieczna obawa o dobro syna, pragnienie bycia kochaną - to główne sprawy zaprzątające głowę Theresy). Jest ona w swoim zachowaniu mało wiarygodna i jakaś taka mało kobieca w swojej psychice. Garett natomiast jest wspaniały. Ma swoją męską, prostą filozofię, która jest taka, jak powinna być. Jest surowy i zachowawczy w swoim postępowaniu, jednak gdy już się zaangażuje jest romantyczny i czuły.

Sam pomysł na fabułę jest genialny - bardzo innowacyjni, do tego taki romantyczny. Ale co do realizacji mam już kilka zarzutów. Wiele wydarzeń, które się dzieją, nie jest w żaden sposób uargumentowana. Bohaterowie podejmują decyzje, a my pytamy "Ale dlaczego tak?" Niestety odpowiedzi nie otrzymujemy. Mi to szczególnie przeszkadzało, gdyż postępowanie bohaterki było zupełnie odmienne od tego, co ja sama w danym momencie bym zrobiła. Brak rozwagi i przewidywania u Garetta i Theresy też mnie denerwuje. Od osób po trzydziestce oczekuję czegoś więcej niż: "to najpierw się zaangażuje, a potem zobaczymy co będzie dalej". Tak mogą się zachowywać nastolatkowie, a nie dwoje dorosłych osób, którzy przeżyli już w życiu nie jedno.

W ogólnym rozrachunku książkę oceniam na całkiem niezłą, choć miałam co do niej znacznie bardziej wygórowane oczekiwania. Jest to pozycja na długie jesienno-zimowe wieczory dla osób, które lubią się wzruszyć do łez czytając.

"W imię miłości" Katarzyna Michalak

Na samym wstępie chciałbym ostrzec wszystkie Panie, aby nie czytały tej książki publicznie, zwłaszcza z maskarą nałożoną na rzęsy. A chusteczki do osuszania łez to akcesorium niezbędne, bez którego ta lektura może skończyć z mokrymi stronicami.

Okładka głosi, iż "Od czasów Ani z Zielonego Wzgórza nie opowiedziano tak wzruszającej historii", ale "Ania..." przy "W imię miłości" to pikuś - zupełnie inny gatunek. 

Z książką Montgomery łączy ją chyba tylko bohaterka - dziesięcioletnia Ania, która przyjeżdża do dziadka do Jabłoniowego Wzgórza. Podróż pociągiem odbywa sama, gdyż jej matka umiera w hospicjum na raka mózgu. Dziadek Edward jedyny jej krewny, jest, tak na prawdę, całkowicie obcą jej osobą, ale to jej ostatnia deska ratunku. Jeśli nie przyjmie on dziewczynki, Anię czeka opieka społeczna i dom dziecka. W drodze spotyka mężczyznę - Neda Starskiego (czyżby inspiracja "Grą o tron"?), który także szuka Jabłoniowego Wzgórza, aby podjąć tam pracę. Od razu przypadają sobie do gustu i szybko zostają dobrymi przyjaciółmi. 

Edward jest wyjątkowo młodym dziadkiem - ma jedynie 44 lata. Zarówno matka Ani, jak jej babcia, uległy namiętnością młodości i w konsekwencji zmuszone były do samotnego, nastoletniego macierzyństwa. Edward córkę i wnuczkę widział raz w życiu, przed siedmioma latami, kiedy to odwiedziły go z prośbą o pomoc finansową. Wtedy był dla nich bezlitosny, zażądał badań z krwi na potwierdzenie ojcostwa i kategorycznie odmówił pożyczki. Teraz, gdy dowiedział się że jego córka umiera, zostawia Anię pod opieką gospodyni i nowego zarządcy - Neda i wyrusza do Warszawy pojednać się z nią, a także podjąć walkę o jej życie.

Książka napisana jest bardzo przyjemnym piórem, barwny i ciepły styl autorki sprawia że jest niezwykle wciągająca. Bohaterowie są wyraziści i wzbudzający naturalne i spontaniczne emocje w czytelniku. Jednak olbrzymią wadą książki jest przesada w jaką popadła Pani Michalak. Takiego natężenia nieszczęść na centymetr kwadratowy papieru nie spotkałam chyba od czasu "Samotności w sieci". Matka umierająca na raka mózgu, bieda i osamotnienie małej dziewczynki nie wystarczyły autorce. Trzeba było jeszcze dodać do tego koktajlu mężczyznę, który zabił człowieka w obronie katowanego dziecka, dziewczynę molestowaną seksualne przez ojca, a także burzę z piorunami, w trakcie której ulega wypadkowi jedna z bohaterek. 

Wątek romantyczny pojawia się tak tylko przy okazji. Wszak Ned to przystojny, dobrze zbudowany, samotny trzydziestolatek o mrocznej przeszłości. Żal nie wykorzystać takiego potencjału. Po cichu wam powiem, że trochę szkoda. Więcej Neda, a mniej tragedii, dobrze zrobiłoby tej historii.

Mało wiarygodne (czytaj mocno naciągnięty) jest motyw, w którym Edward w ciągu kilku dni zdobywa milion złotych, potrzebnych mu, aby zapłacić za eksperymentalną operację córki.

Podsumowując, książkę oceniam z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony jest pozycją która niewątpliwie stanowi umilenie wieczorów. Bardzo mocno działa na emocje, za co należy dać jej olbrzymiego plusa. Jednak momentami wydaje się, że autorka straciła wiarę w siłę tej historii i jeszcze postanowiła dodać kolejne niepowodzenia, nieszczęścia i zmartwienia jej bohaterom, tak na wszelki wypadek, aby na pewno każdy czytelnik uronił choć jedną łzę nad ich losami.

"Wichrowe Wzgórza" Emily Bronte

"Wichrowe Wzgórza" czytałam już raz, przed laty. Niestety nie pamiętałam zbyt dobrze fabuły opowieści. Z tego pierwszego razu pozostało mi jedynie wspomnienie atmosfery panującej w książce,  która pochłonęła mnie zupełnie, a także tego, iż w trakcie jej czytania, oraz przez kolejny tydzień płakałam bez powodu, czułam się nieszczęśliwa i bezradna.

Wydawnictwo MG pokusiło się na wydanie tej książki w nowym przekładzie, trochę odbiegającym od tego tradycyjnego. Zmiany, zauważalne na pierwszy rzut oka, to przede wszystkim nazwy posiadłości, w których toczy się akcja historii. Tym razem pozostały one w oryginalnym angielskim brzmieniu. Zabieg ten, obszernie uzasadniony we wstępie przez panią tłumacz, jak dla mnie nie był szczęśliwy. Tłumaczenie poprzednie, które chociaż może nie było zbyt dokładne, miało swoją magię, podczas gdy angielskojęzyczne neologizmy dla polskiego czytelnika brzmią obco i niezrozumiale.

Historia opisana w powieści rozgrywa się na wzgórzach porośniętych wrzosem, który rozwiewa nigdy nie ustający wiatr. W jednej z rezydencji położonej opodal miejscowości Grimmerton, mieszka rodzina, której życie pewnego dnia zostaje skierowany na całkiem inne tory, pojawieniem się nowego domownika - Heathcliffa - znajdy przygarniętego przez ojca. Swoją obecnością wprowadza on niezgodę pomiędzy rodzeństwo Catherine i Hindleya, a także pomiędzy tego ostatniego a głowę rodziny. W sercu Catherine, po latach dziecięcych wspólnych zabaw, rodzi się gorące uczucie i przywiązanie do tego przybłędy. Duma skłania ją jednak, do przyjęcia oświadczyn sąsiada - Edgara Lintona. Heathcliff znika wtedy dotknięta postępowaniem ukochanej, ale wraca na Wichrowe Wzgórza po kilku latach z majątkiem, determinacją i planem zemsty, którą będzie realizował bez cienia skruchy i litości.

"Wichrowe Wzgórza" to historia miłości. Ale pierwszoplanową rolę nie odgrywa tutaj miłość między kobietą a mężczyzną, lecz miłość własna. Każdy z bohaterów kocha najpierw siebie,  a następnie dopiero drugiego człowieka. I chociaż postępowanie Heathcliffa można by usprawiedliwiać jego złamanym sercem i cierpieniem spowodowanym odrzuceniem przez Catherine, to jednak nie miłość do ukochanej daje mu chęć do życia, a jedynie pragnienie odpłacenia krzywd mu zadanych. Bohaterowie szczerze mówiąc nie wzbudzają mojej sympatii, są przesiąknięci mrokiem, który panuje w ich sercach, w ich domach, a także nad całymi wrzosowiskami. Ciągłe napięcie płynące ze stron książki czasem męczy emocjonalnie czytelnika. Ani na chwile nie pozwala mu odetchnąć pełną piersią. Sprawia  ciągłe wrażenie, iż całe zło tej historii jeszcze się nie wypełniło.

Emily Bronte genialnie potrafiła opisać tą mroczną historię. Nie pozwalając nam przejść obojętnie obok niej. Barwna narracja prowadzona przez gospodynię - Panią Ellen Dean, snuta w opowieści do pana Lokwooda w zimowe wieczory, przy ogniu kominka, wspaniale przenosi nas do angielskiego dziewiętnastowiecznego dworku. Emocje bohaterów są tak żywe, iż przejmują kontrolę nad czytelnikiem. Wraz z nimi miotamy się w bezradności. Mocno przeżywamy nieszczęście, które dotknęło każdego z nich bez wyjątku.

I choć nie jest to typowy lekki romans, jakie zazwyczaj opisuję na tym blogu, gorąco polecam. Jest to literatura wzbudzająca wiele emocji. Jest to opowieść o miłości, bez tradycyjnego happy endu co prawda, ale nie zapominajmy, że i takie w życiu się zdarzają.