"Sylwester w Sydney" Miranda Lee

Jesteście już w sylwestrowym nastroju? Ja postanowiłam zawczasu się wprawić i znalazłam sobie lekturę, wydawałoby się że wprost wymarzoną na ten czas. Niestety spotkało mnie lekkie rozczarowanie, choć nie spodziewałam się wiele po Harlequinie. 

Violet w okresie dojrzewania przeżyła traumę z powodu swojego wyglądu. Chorobliwie obsypana trądzikiem, z nadwagą, zaniedbana, była szkolnym wyrzutkiem. Po latach, gdy już jej wygląd znacznie się poprawił i mogłaby uchodzić za bardzo atrakcyjną kobietę, ciągle zmaga się z demonami przeszłości, zamykając się na kontakty z nowymi ludźmi. Dopiero zagrożenie życia spowoduje w jej psychice przełom. Postanawia ona zmienić swoje dotychczasowe życie, począwszy od przyjęcia zaproszenia na przyjecie sylwestrowe u swojego szafa. 

Dlaczego się rozczarowałam? Gdyż książka jest w stu procentach nijaka. Nawet mnie nie zdenerwowała niczym, nie mówiąc już o wywołaniu jakichkolwiek pozytywnych emocji. Namiętny romans między Violet, a synem jej szefa, wcale nie jest taki znowu ekscytujący. Jej problemy wcale nie są tak dramatyczne, jak w przypadku bohaterek innych romansów, a sceny kulminacyjne wcale nie porywają.

A nie! Przypomniało mi się, że jednak mnie zdenerwowała ta książka, w jednej scenie co prawda, ale zawsze. Scena ta napisana chyba została tylko i wyłącznie dlatego, że "Pięćdziesiąt twarzy Greya" się dobrze sprzedaje. Chodzi mi mianowicie o opis wiązania bohaterki do łóżka twarzą w kierunku materaca. Bez żadnego uzasadnienia, bez dalszych przemyśleń na temat takich fanaberii seksualnych partnera. Taka sobie scenka, dla wypełnienia tekstu.

Zdecydowałam się na tą pozycję ze względu na miejsce akcji (może już zauważyliście, że uwielbiam czytać książki rozgrywające się w nieoczywistych krajach, czy miastach). I to jest jedyna jej zaleta, a dokładniej umiejscowienie kilku scen na tle słynnych pokazów sztucznych ogni nad Operą w Sydney. Tego widoku bohaterce naprawdę zazdroszczę. I w zasadzie niczego więcej już nie.

"Leon i Luiza" Alex Capus

Nie jest to książka łatwa, lekka i przyjemna, choć własnie w taki sposób jest napisana. Czytając ją czułam się jakbym jadła pysznego ptysia z puszystym kremem, którego słodki smak zostawał ze mną na jeszcze bardzo długo, perfidnie współgrając z ciężką bryłą spoczywająca na dnie żołądka.

Historia rozpoczyna się w trakcie pierwszej wojny światowej. Poznajemy kilkunastoletniego Leona, który znudzony nauką w szkole zgłasza się do służby pracy i dostaje posadę telegrafisty na dworcu w miejscowości Saint-Luc-sur-Marne. Poznaje tam Luizę, asystentkę burmistrza, która jeżdżąc swoim skrzypiącym rowerem, informuje rodziny o śmierci ich bliskich na wojennych frontach.

Ich znajomość jest bardzo specyficzna. Na pozór platoniczna, czysta przyjaźń, lecz wokół aż roi się od iskier wskrzeszonych elektryką ich pragnień. W swoich uczuciach są tak bardzo francuscy, że bardziej się już nie da. I gdy wreszcie decydują się wzniecić ogień, wojenna zawierucha zdmuchuje ich, rozdziela i gasi powstałe ognisko. Wydaje się, że na zawsze. Gdy spotkamy ich ponownie Leon będzie miał już rodzinę - żonę, dzieci. Nie będzie już odwrotu ze ścieżki na którą zdecydował się wejść. Czy będzie w stanie zapomnieć o małej Luizie? 

Jak już wspominałam książka napisana jest niezwykle lekko. Wydarzenia przebiegają, snują się jak obłoczki na błękitnym niebie. Wprawiając nas w rozleniwiony nastrój, pomimo tego, że na horyzoncie wciąż zbierają się ciemne burzowe chmury. Jednak gdy głębiej zastanowimy się nad losami naszych bohaterów, przytłacza nas smutek i żal. Rozdzieleni przez okrutny los, nie mieli możliwości rozwijać swoich uczuć, pomimo tego w głębi serca pielęgnowali miłość, która wykiełkowała, choć nigdy nie wybujała i nie zakwitła. 

Styl autora jest bardzo przyjemny, tak że czujemy się otuleni czytanymi słowami, jednak książka sama w sobie do lekkich nie należy. Wzbudza wiele przemyśleń, wątpliwości jak my zachowalibyśmy w takiej sytuacji. We mnie dodatkowo wzbudza wiele smutku - wszak opisuje wielki dramat trojga niczego niewinnych osób, bagatelizując go w swoisty dla francuskiej literatury sposób. 

"Leon i Luiza" to historia miłości, która trwa pomimo wszystko. Na przekór wojnom, czasowi i skrupułom naszych bohaterów. Której nie można powstrzymać, choć właśnie tak należałoby postąpić. 

Osobiście nie podoba mi się zakończenie. Ale wiem, że żadne z zakończeń nie byłoby dobre. Cała książka natomiast ma bardzo charakterystyczny klimat, który urzeka już od pierwszych scen. Mój z nią problem był taki, że nie trafiłam na nią we właściwym czasie. Tysiące spraw, kłopoty zawodowe, zmęczenie, nie sprzyjały mi w trakcie czytania. Doceniam ją bardzo, lecz nie była idealną odskocznią od codzienności. 

"Uwięziona w bursztynie" Diana Gabaldon

Drugi tom cyklu "Obca".

Z chwilą zakończenia pierwszego tomu zostawiamy naszych bohaterów we Francji w roku 1744. Drugi tom natomiast rozpoczyna się w roku 1968. Spotykamy Clair, która wraz z córką Brianną, podróżuje po Szkocji. Co takiego wydarzyło się w odległej przeszłości, dowiadywać będziemy się dopiero po całkiem sporym wstępie rozgrywającym się w XX wieku.

Akcja książki przeniesiona zostaje do Francji Ludwika XV, którego nota bene będziemy mieli okazję spotkać na stronach powieści. Jamie podejmuje się poprowadzić interes swojego kuzyna w trakcie jego podróży. Z dzikiego rozbójnika przemierzającego szkockie bezdroża, staje się kupcem winnym obracającym się w kręgach najznamienitszej arystokracji. Dzięki temu uzyskuje sposobność, do realizacji celu jaki sobie postawił - zapobiegnięcie Karolowi Stuart wzniecenia powstania w Szkocji. Clair w tym czasie oddaje się takim niecodziennym rozrywkom jak pielęgnowanie rannych we francuskim szpitalu, czy odwiedziny u tajemniczego aptekarza-kabalisty. Nie przeszkadza jej w tym ciąża, która zadziwiająco wolno się rozwija, nie przeszkadza ona też jej w wypijaniu dziesiątek litrów alkoholu, co akurat mi przeszkadzało i to bardzo. Troszkę zbulwersował mnie fakt, że w pierwszej części cyklu, gdy nie było ku temu przeszkód bohaterka piła alkohol jedynie w kilku scenach, natomiast w drugim tomie, częściej spotykamy ją z kieliszkiem w ręku niż bez.

Historia rozgrywająca się we Francji wyjątkowo mnie nużyła, z radością powitałam decyzję bohaterów o powrocie do Broch Tuarach. Wtedy też, wydarzenia zaczęły nabierać tempa. A zakończenie, odbywające się w trakcie powstania, było już na prawdę dobrą lekturą. 

W trakcie czytania wielokrotnie nachodziły mnie myśli o poprzestaniu na "Uwięzionej w bursztynie" i porzuceniu reszty książek z cyklu, jednak zakończenie znów rozbudziło moją ciekawość. Chociaż cała historia związana z bitwą pod Culloden, która była osią tych dwóch tomów wydaje się być już wyczerpana - autorka bardzo dobrze zamknęła wszystkie wątki, super radząc sobie z zawiłościami manipulowania przeszłością, jednak na ostatnich stronach otworzyła mały lufcik, który daje nam nadzieję na kolejne podróże w czasie.

Nie mam co prawda pomysłu na kolejne przygody Clair, ale wierzę że może być ciekawie. Byleby akcja z powrotem nie wróciła do Paryża. 

"Dziewczyna, która kochała kamelie. Życie i legenda Marie Duplessis" Julie Kavanagh

W zasadzie, to książka ta nie jest romansem, ale jej tematyka utrzymuje się mocno w granicach interesujących kobiety. Opowiada o kobiecie, która wzbudzała wiele namiętności w sercach  mężczyzn, opisuje jej życie pełne romansów i wystawnego życia, więc idealnie pasuje do profilu bloga. Korzystając więc z instrumentu naginania terminów, otagowałam ją jako romans biograficzny. Mam nadzieję, że nie urażę nikogo tym niezbyt precyzyjnym oznaczeniem.

Marie Duplessis to słynna francuska kurtyzana, upamiętniona przez Aleksandra Dumasa (syna) w roli tytułowej bohaterki książki "Dama kameliowa". Urodziła się na prowincji w niezamożnej rodzinie, która w dzisiejszych czasach na pewno zyskała by miano patologicznej. Sytuacja szybko zmusiła ją do odkrycia alternatywnego źródła utrzymania. Stała się utrzymanką mężczyzn - najpierw raczej ubogich studentów, następnie średnio zamożnych arystokratów, po bajecznie bogatych baronów, hrabiów i książąt. Jej niezwykle barwne życie wypełniały bankiety, bale, przedstawienia w operze, urocze wycieczki za miasto. Nie dane jej jednak było, doczekać wieku dojrzałego. Zmarła mając zaledwie 23 lata wyniszczona przez bezlitosne suchoty.

Autorka książki bardzo wnikliwie przebadała życie swojej bohaterki. Dotarła do wielu źródeł pisanych, które powstawały w trakcie jej życia, lub tuż po jej śmierci. Nie poprzestała na oficjalnych biografiach - sprawdziła korespondencję osób jej współczesnych, odnalazła kwity kupieckie potwierdzające jej zakupy, a także księgi hotelowe rejestrujące gości w miejscowościach, które według naocznych światków odwiedzała Marie.

Nie zatraciła się jednak w zbiorze przytaczanych dat i faktów. Świetnie ukazała osobowość tej postaci. Przedstawiła nam Damę Kameliową jako dziewczynę, która przeżywszy ciężkie dzieciństwo, w latach swojej świetności czerpała z życia tyle radości, ile tylko była w stanie.

Dodatkową ciekawostką było dla mnie czytanie o romansie Marie z Lisztem, który był bohaterem zupełnie innej czytanej przeze mnie książki i związany był wtedy z zupełnie inną kobietą, o której Julie Kavanagh również wspomina - chodzi mi oczywiście o powieść "Pocałunek Liszta"

Książka ta to wspaniała pozycja dla miłośniczek romansów historycznych. Pozwala spojrzeć na ulubioną epokę oczami pisarki, który wnikliwie bada życie dziewiętnastowiecznych celebrytów.

"Obca" Diana Gabaldon

Swoją przygodę z "Obcą" rozpoczęłam nietypowo jak dla mnie, czyli od serialu "Outlander", który został nakręcony na podstawie tej książki. Zachwyciłam się nim, a w szczególności wspaniałą atmosferą jaką w nim panowała, dlatego też po książkę sięgnęłam z olbrzymimi oczekiwaniami.

Claire i Frank po zakończeniu II wojny światowej, w której brali czynny udział, postanawiają wyjechać na drugi miesiąc miodowy do Szkocji. Podróż ta, ma za zadanie odświeżyć uczucie ich łączące i na powrót zacieśnić więzy między nimi, które brutalnie zostały przerwane przez ich służbę w armii. Frank podąża także śladami swojego przodka, który w XVIII wieku, w randze kapitana stacjonował w okolicy, którą wybrali za cel swojej podróży. Jednak wszystko się kończy, gdy za sprawą tajemniczego, pradawnego, kamiennego kręgu, Claire przenosi się w czasie o dwieście lat wstecz. 

Zostaje ona zmuszona radzić sobie w niecodziennej sytuacji. Jest obca, nie tylko w czasie, ale także w tej krainie. Jako angielka, przez szkockich przywódców klanów traktowana jest jako potencjalny szpieg. Nie znajduje także sprzymierzeńca w kapitanie Randallu, przodku swojego męża. Z pomocą przychodzi jej jedynie doświadczenie w opatrywaniu ran i nastawianiu złamanych kończyn, które nabyła będąc pielęgniarką w trakcie wojny, a także młody buntownik Jamie, którego ufność i szczerość pozwalają odetchnąć od wrogich spojrzeń. Powoli zjednuje sobie rodzinę MacKenziech,u której przywódcy mieszka. Najważniejsze dla niej, jednak jest powrócić do kamiennego kręgu i spróbować ponownie odbyć podroż w czasie - do roku 1945.

Ciekawie się zapowiada, prawda? A to tylko wierzchołek góry lodowej. Książka naszpikowana jest wartką akcją i wydarzeniami nagle zmieniającymi bieg fabuły. Fragmentami jest to typowa powieść drogi. Nasza bohaterka ciągle podróżuje pokazując nam wspaniałe zakątki Szkocji. A wszystko to okraszone jest romantyczną historią, dla Claire bardzo dramatyczną, gdyż stawia ją w roli zdrajczyni męża, który tak na prawdę się jeszcze nie urodził.

Uważam, że książka jest bardzo dobra, choć owszem odczułam lekkie rozczarowanie przy jej lekturze. Po oglądnięciu serialu, oczekiwałam czegoś zachwycającego. Niestety, słowo nie było w stanie oddać magii obrazu. Owszem, wyjaśniło mi się kilka zawiłych kwestii, które czułam że scenarzyści spłycili, jednak zauważyłam też, że musieli oni naprawić trochę niedociągnięć Pani Gabaldon. Niby mamy remis. Jednak wspaniałe szkockie krajobrazy, cudowna muzyczna oprawa i tak bardzo chwytający mnie za serce szkocki akcent przeważyły szalę na rzecz filmu. I choć teraz wiem już jak zakończy się pierwszy sezon z utęsknieniem czekam na kolejny odcinek. 

A na koniec piosenka z czołówki. Zachwycająca

"Pocałunek Liszta" Susanne Dunlap

Oto tekst mojej recenzji z bloga ogólnego o książkach: http://czytajacprzyokazji.blogspot.com/

Książkę zdobyłam w akcji mikołajkowej wymiany. Zachęcił mnie do niej opis, jakoby była "Romansem pełnym werwy i tajemniczości". Mam pewne obiekcje co do tego stwierdzenia, jednak jej lekturę uważam za całkiem przyjemną.

Historia młodziutkiej Anne, rozgrywa się na tle znanych z historii wydarzeń jakimi była epidemia cholery w Paryżu, oraz burzliwy romans węgierskiego kompozytora Franciszka Liszta. Hrabianka po stracie ukochanej matki musi stawić czoła oziębłemu ojcu, aby móc doskonalić się w swojej pasji, jaką jest gra na fortepianie.

Pozornie banalna historia, w której wszyscy chcą dobra niewinnej Anne, w połowie książki nabiera tępa i zaczyna się stawać coraz bardziej tajemnicza. 

Niestety autorka nie do końca radzi sobie z rozgrywaniem dramatycznych scen konfrontacji między bohaterami. Więcej dowiadujemy się z listów które sobie zostawiają, lub retrospekcji, niż z bezpośrednio rozgrywającej się akcji, która w momencie gdy wydaje się, że już nabrała rozpędu, zostaje natychmiast wyciszona. Stwierdzenia "porozmawiamy o tym jutro rano", " nie czas teraz na takie rozmowy", "wieczorem wszystko Ci wyjaśnię" doprowadzały mnie do szału w trakcie czytania.

"Pocałunek Liszta" nie jest namiętnym romansem historycznym w stylu książek Amandy Quick. Bliżej mu do klasycznych "Niebezpiecznych związków". Czyta się go przyjemnie i sprawnie. Szczególne upodobanie w lekturze znajdą na pewno osoby z zamiłowaniem do muzyki szczególnie do gry na fortepianie. Autorka, która sama jest pianistką, nie szczędzi czytelnikom fachowych określeń związanych z grą na tym instrumencie.

A dla wszystkich ciekawych jak wyglądał ubóstwiany monsieur Liszt oto jego portret: