"Zagraj ze mną" Nora Roberts

Serena wyrusza w swój ostatni rejs na luksusowym statku Celebration. Ten rejs jest ostatni, gdyż po roku przygody, jaką była praca krupiera w kasynie na pokładzie, postanawia ruszyć dalej ze swoim życiem. Już pierwszego dnia do jej stolika przysiada się przystojny i tajemniczy mężczyzna, który przykuwa jej uwagę. On również wykazuje niezwykłe zainteresowanie piękną krupierką o blond włosach. Jakież będzie ich zaskoczenie, gdy w niedługim czasie przekonają się, że to spotkanie nie jest zupełnie przypadkowe.

Książka jest pierwszą częścią cyklu MacGregorowie. Wcześniej wydana pod tytułem "Kuszenie losu".

Swoją przygodę z tym cyklem rozpoczęłam nie po kolei, od powieści "Kodeks uczuć", dlatego też wiele niuansów, o których czytelnik dowiaduje się w trakcie rozwoju akcji było mi już wcześniej znane. Jednak z przyjemnością śledziłam utarczki słowne głównych bohaterów - grę jaką między sobą rozgrywali, a stawką w niej były ich własne uczucia.

I tak jak autorka w mistrzowski sposób rozgrywała kwestię zdobywania się nawzajem przez Serenę i Justina, tak w drugiej części książka wiele straciła w moich oczach. Wątek kryminalny poprowadzony został trochę nieudolnie i trącił myszką. A moment kulminacyjny całego romansu nie wzbudzał tyle emocji, ile można byłoby się po nim spodziewać. Jednak summa summarum książka bardzo przyjemna, dobrze się czytająca, na pewno lepsza niż cześć druga cyklu.

"Kapitan i córka pirata" Helen Dickson

Cassandrę poznajemy w niezwykle tragicznych okolicznościach - jest ona świadkiem egzekucji swojego ojca sławnego pirata dżentelmena Nathaniela Wylde'a. Po jego śmierci namawia ona towarzyszy ojca do porwania jego statku i wyrusza z nimi w rejs na Karaiby. Tam poznaje przystojnego kapitana Stuarta Marstona, który oczarowany młodą kobietą za wszelką cenę postanawia ją zdobyć i pojąć za żonę. Dopiero po ślubie dowiadują się, że łączy ich znacznie więcej niż początkowo uważali. Marston po tym jak jego starszy brat zginął z reki Wylde'a ruszył w zakończony sukcesem pościg za piratem i to własnie on doprowadził ojca Cassandry przed oblicze sądu. 

Pomysł niezwykle ciekawy. Wydawałoby się że taki suspens musi gwarantować niezwykłe emocje przy czytaniu tego romansu. Niestety muszę przyznać, że Helen Dickson tworząc tą niezwykłą historię zmarnowała potencjał w niej tkwiący. Wydarzenia opisane są wyjątkowo drętwo, nie porywają czytelnika. Emocje bohaterów, nie wzbudzają empatii, a zmieniają się bez większego uzasadnienia z każdym kolejnym akapitem. Czasem trudno połapać się czy bohaterowie się kochają w sobie, czy czują do siebie pogardę, czy się nienawidzą , czy może jednak czują głęboki żal i smutek. Właściwie według autorki czują to wszystko jednocześnie. Cassandra przedstawiona jest jako piękna, dziewiczo niewinna, godna pożądania, odważna, harda, zapłakana, to znów manipulująca innymi, czasem służalczo posłuszna swoim opiekunom - jednym słowem mało wiarygodna. Stuart nie wiele lepiej się prezentuje.

A najgorszy w tym wszystkim jest styl Pani Dickson. Czasem czułam się jakbym czytała sztywne sprawozdanie z wydarzeń rozgrywających się, a nie porywający romans. Dialogi też pozostawały wiele do życzenia. Nie wymagam stylizowania języka na XVII wiek, ale odzywki z dwudziestowiecznego gimnazjum nie przystojną szlachetnie urodzonym Anglikom.

Jak dla mnie strata czasu i wielkie rozczarowanie, całkiem nieźle rozpoczętą historią.