"Nowa Ewa. Początek" Giovanna i Tom Fletcher

Wyobraźcie sobie świat, w którym kobieta jest wymierającym gatunkiem. Jak zachowywać będzie się cywilizacja, która nieuchronnie zmierza ku swojemu upadkowi?  Czy jedna osoba może być nadzieją na ratunek dla całego świata?

Pewnego dnia na świat przestały przychodzić dziewczynki. Przez lata, czym więcej rodziło się chłopców, tym podejmowano coraz bardziej rozpaczliwe próby poczęcia żeńskiego potomka. Po pięćdziesięciu latach takiej sytuacji, na świat przychodzi Ewa. Szybko staje się ona symbolem, nadzieją dla całej ludzkości. Otoczona opieką i ochroną przez Organizację Zwalczania Zagłady, żyje ona w wieży, w świecie sztucznie wykreowanym przez jej opiekunów, nie mając pojęcia o realiach panujących na Ziemi. A jakie są te realia? Autorzy, których targetem czytelniczym jest młodzież dość delikatnie opisali świat tej dystopii. Ja osobiście dużo bardziej drastycznie wyobrażam sobie życie w świecie, który w zasadzie nie ma przyszłości. Ale rozumiem zabieg nie wdawania się w niektóre szczegóły.

Ewa ma jedną przyjaciółkę. Jest nią jej rówieśnica Holly. Skąd się ona wzięła? Holly to cud nauki. To coś jakby hologram. Do jej istnienia jednak potrzebny jest pilot, który kieruje gestami, słowami i zachowaniem wirtualnej dziewczyny. Jednym z takich pilotów jest Bram. Spotkanie Ewy i Brama w świecie rzeczywistym, które wynikło z dramatycznych wydarzeń rozgrywających się w wieży doprowadzi do początku zmian jakie zajdą w życiu dziewczyny.

Książkę czytało mi się bardzo szybko i miło, ale miała swoje wady. Wiem, że przeznaczona jest ona dla trochę młodszego czytelnika niż ja. Ale nie oszukujmy się, młodzi ludzie wcale nie są tak naiwni, jak nam oldboyom się wydaje. Oni też zauważą jak wiele uproszczeń przemycili autorzy w fabułę swojej powieści. Jak bardzo zbagatelizowali problem, który tak na prawdę jest jedynie wierzchołkiem góry lodowej. Jak bardzo pogubili się w niuansach, które sami stworzyli.

Na temat drobiazgów, które mi się w tej książce nie podobały mogłabym pisać wiele. Ale nie będę, gdyż ogólne jej wrażenie nie było wcale aż tak złe. Ta historia po prostu mnie zaciekawiła i na pewno przeczytam o dalszych losach Ewy i Brama. Po prostu chcę wiedzieć co dalej się wydarzy. Pomimo tego, że spodziewam się więcej takich niedorzeczności jakie były w tomie pierwszym.

"Doskonała" Cecelia Ahern

Druga i ostatnia część serii "Skaza"

W pierwszej części cyklu, poznaliśmy Celestine - dziewczynę doskonałą, która w wyniku wyborów zgodnych ze swoim sumieniem, ale niezgodnych z drastycznym prawem zostaje naznaczona i trafia do kasty wyrzutków społecznych - ludzi którzy dopuścili się niegodziwości. "Doskonała" to dalsze jej losy i opowieść o walce z niesprawiedliwym reżimem.

Celestine poszukiwana przez demaskatorów musi się ukrywać. Z pomącą przychodzi jej Dziadek oraz Carrick. Między chłopakiem a dziewczyną rodzi są coraz mocniejsza zażyłość. Watek romantyczny więc nabiera rozpędu, ale jednak ciągle przez akcję książki przewija się Art - pierwsza miłość dziewczyny. Do ostatnich stron tej historii, autorka trzyma czytelników w niewiedzy, z którym z nich dziewczyna zdecyduję się związać swoją przyszłość.

Niewiele nowych wątków wprowadza autorka w tej książce. Raczej zamyka wszystko to, co rozpoczęła w pierwszym tomie. Dlatego też uważam, że zabieg podzielenia tej historii na dwie odrębne pozycje nie był konieczny. Zapewne podyktowany był względami marketingowymi, ale ucierpiała na nim cała historia. Po kilkumiesięcznym czasie oczekiwania na publikację "Doskonałej" straciły na aktualności emocje towarzyszące mi przy lekturze "Skazy". Ponieważ nie wprowadzono nowych wątków nie było niczego na nowo rozniecającego zainteresowanie.

Owszem książka zawiera niejedną trzymającą w napięciu scenę i dzięki temu czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem. W opisanej historii można znaleźć nawiązania do traktowania ludności żydowskiej w nazistowskich Niemczech, co może być bardzo ciekawym sposobem na uświadomienie młodym ludziom tragedii, jaka rozegrała się podczas II Wojny Światowej. Lektura ta niesie w sobie ukryte przesłanie uczące tolerancji i wzniecające wolę walki o swoje racje.

Osobą, które nie miały jak dotąd styczności z książkami z tego cyklu, radzę potraktowanie obu tomów jako całości i czytanie ich ciągiem. Podejrzewam, że w takimi przypadku historia zyska na spójności. 

"Idź i czekaj mrozów" Marta Krajewska

Akcja książki rozgrywa się w świecie dawnych Słowian, w Wilczej Dolinie, gdzieś na samym krańcu cywilizacji. Przed laty ziemią tą rządzili wilkorzy - gatunek nieludzi - zmiennokształtni - na pół wilki, na pół istoty człekokształtne. Teraz pozostał już tylko ostatni osobnik z tego gatunku i przywędrował on do Doliny, aby wypełniły się przepowiednie.

Venda to przybrana córka Opiekuna - takiego żercy i szeptuchy w jednym. Po śmierci ojczyma mieszkańcy obwołują ją nową Opiekunką, pomimo tego, że dziewczyna mocno się przed tym wzbrania. Wszak jest tylko młodą kobietą i branie na siebie odpowiedzialności za życie mieszkańców Doliny, wydaje się być ponad jej możliwości. Początkowo chyba sama nie zdaje sobie sprawy, że została doskonale przygotowana do tej roli i nikt inny nie jest w stanie jej sprostać równie skutecznie jak ona.

Jej życie komplikuje się jeszcze bardziej, gdy ostatni z wilkorów zaczyna krążyć wokół jej osoby, pomagając jej w na prawdę trudnych chwilach.

Skojarzenia z "Szeptuchą" Miszczuk nasuwają mi się automatycznie. Jednak tyle ile łączy te książki, tyle samo wiele też i je dzieli. W obu mamy plejadę pradawnych słowiańskich bogów, bóstw i upiorów. Mamy tradycje, zwyczaje, obchody słowiańskich świąt. Mamy walkę świata ludzkiego ze światem demonów. Ale w książce Krajewskiej wszystko jest surowe, pradawne i namacalne. Wszyscy mieszkańcy Doliny żyją w strachu przed tym co kryje się w mroku. Nie opuszczają swoich domostw po ciemku, a ulice wsi rozświetlają pochodniami w obronie przed upiorami kryjącymi się w lesie. Wszystkie obrzędy traktowane są bardzo poważnie, a każde podejrzenie o bycie nie człowiekiem brutalnie karane. W związku z tym bark tej książce lekkości jaką ma w sobie "Szeptucha", ale wcale nie jest to w tym przypadku wadą. Odrobina humoru, od czasu do czasu rozładowuje napięta atmosferę, nie sprawiając że bohaterowie wydają się być komiczni. 

Wątek romantyczny w "Idź i czekaj mrozów" bardzo mi się podobał. Był może mało płomienny, zbliżenia bardziej były wspomniane niż opisane, ale więź między Venda a wilkorem miała w sobie wiele uroku. Naznaczeni przepowiednią przyciągali się, jednocześnie starając trzymać od siebie z daleka. Ich współpraca, w związku z obowiązkami dziewczyny czyniła z nich przyjaciół, którzy mogą na sobie na wzajem polegać. 

Bardzo dużo mamy w tej historii bohaterów drugoplanowych, których przygody tak na prawdę stanowią motor napędowy akcji książki. Wszyscy są bardzo plastyczni, dobrze opisani, a ich problemy nie urywają się po skończonym rozdziale, tylko pociągają za sobą konsekwencje kolejnych wydarzeń. A dzieje się w tej historii dużo. Ani na chwilę nie zwalniamy, gdy tylko Venda ocaleje przed atakiem chodzącego trupa, pojawia się topielec, następnie strzygoń, chmurnik i wiele innych niebezpieczeństw.

Jedyne co mnie trochę denerwowało w powieści to konstrukcja, jaką zastosowała autorka, co i rusz cofając się w narracji. Posuwa ona akcję do przodu, dopiero po chwili wyjaśniając jakie wydarzenia doprowadziły do obecnej sytuacji. Ten brak ciągłości w czasie wprowadza odrobinę chaosu, ale nie na tyle, aby pojawiły się problemy z podążaniem za historią. 

Teraz oczekuję z niecierpliwością tomu drugiego zapowiedzianego na ten rok, który ma nosić tytuł "Zaszywam oczy wilkom"

"Król Kruków" Maggie Stiefvater

Lubię się czasem odmłodzić i sięgnąć po literaturę przeznaczoną dla nastolatków. Czasem można znaleźć tam prawdziwe perełki. Lubię też poczytać sobie coś paranormalnego. Ale połączenie tych dwóch gatunków, bardzo często bywa maksymalnie przewidywalne. 

Opis książki "Król Kruków" zwiastował, że będzie gorzej niż źle. Zazwyczaj mamy do czynienia z jedną dziewczyną i dwoma chłopakami między którymi miota się ona, pała do nich uczuciami i w ogóle wyczynia rzeczy nie do końca zrozumiałe dla dorosłego czytelnika. Blurb "Króla Kruków" wspomina o trzech chłopakach i jednej dziewczynie. O matko! Po co ja to kupowałam!

Ale spokojnie.  Nie po okładce ocenia się wszak książkę. Na samym początku okazuje się, że chłopaków mamy czterech, a nie trzech, choć jeden z nich taki trochę dziwny. Dziewczyna wychowana w rodzinie wróżek, od dziecka wie, że chłopak, w którym się zakocha i go pocałuje, umrze - taka przepowiednia - optymistyczna! Ale dzięki właśnie tej przepowiedni mamy do czynienia z bardzo subtelnymi przejawami okazywania uczuć. Jest to ogromny plus tej książki. Wszystko jest takie delikatne i niewinne, nie na siłę, nie ma wielkich porywów serca, nie ma dylematów nie do rozwiązania. Bohaterka jest taka maksymalnie rozsądna, stonowana, chociaż tak na prawdę jest jeszcze dzieckiem, no powiedzmy młodą dziewczyną.

Kreacje postaci w ogóle są dużym plusem powieści. Chłopcy są od siebie bardzo różni, mają swoje mroczne strony, które poznajemy powoli. Ale nie przeszkadza to zachowywać im się całkiem normalnie - jeździć sportowymi samochodami, wagarować, chodzić na lody, czy ekscytować się poszukiwaniami linii mocy.

No właśnie - linie mocy! I Gansey! Chłopak ma siedemnaście lat i od czterech już poszukuje średniowiecznych artefaktów i linii mocy. Taaaaa! Autorki często trochę przeceniają doświadczenie życiowe swoich bohaterów, no ale Gansey jest synem miliardera więc takie dziecięce hobby mógłby przecież mieć.

Czy ja wam dostatecznie odradziłam już tę książkę? Mam nadzieję, że nie, gdyż tak na prawdę chciałabym ją bardzo polecić. To jest na prawdę świetna historia. Dobrze napisana, trzymająca w napięciu, z fantastycznymi rokowaniami na kolejne tomy cyklu.  I chociaż trochę chaotycznie tutaj uzewnętrzniłam wszystkie moje przemyślenia, z których można wysnuć wniosek że "Król Kruków" mi się nie podobał - to jest właśnie dokładnie odwrotnie. Podobali mi się bohaterowie. Podobało mi się, że akcja rozgrywa się w naszym normalnym świecie, w którym tylko garstka ludzi jest w stanie dojrzeć nadprzyrodzone moce. Podobała mi się warstwa uczuciowa, w której bohaterka bardzo dystansuje się do tego co wie, że ma się wydarzyć, nie przeżywa wszystkiego do granic możliwości, jest spokojna i stonowana. Podobała mi się cała historia, oraz to, że wiem jak wiele ciągle przede mną.

Więc polecam serdecznie powieść Maggie Stiefvater. Nie tylko młodzieży, ale czytelnikowi w każdym wieku.

"Na krawędzi" Ilona Andrews

Dwa światy równoległe - jeden tożsamy z naszą rzeczywistością zwany Niepełnią, drugi przesiąknięty magią - Dziwoziemia. A pomiędzy nimi  Rubież - wąski pas ziemi niczyjej, gdzie nie ma prawa i porządku. Gdzie ludzie żyją jedną nogą w normalnym świecie bez magii i krwiożerczych stworów, drugą zaś muszą mocno odganiać się od ogarów i strzygili.

Rose to młoda kobieta, która posiada niezwykle silną moc magiczną. Jej rozbłysk rozsławił ją wśród mieszkańców zarówno Rubieży jak i Dziwoziemi. Od chwili, gdy zaprezentowała swoje możliwości musi bronić swojej niezależności, gdyż na każdym kroku czyhają na nią mężczyźni, którzy chcą pojąć ją za żonę, lub uczynić swoją nałożnicą. Aby rodziła im dzieci obdarzone równie silną jak ona mocą.

Pewnego dnia przed jej domem staje tajemniczy nieznajomy przybyły z Dziwoziemi. Dziewczyna, aby uniknąć krwawej walki zawiera z nim układ. Declan będzie miał do wykonania trzy zadania. Jeśli mu się powiedzie Rose bez oporu odda mu się w posiadanie, jeśli nie, on odejdzie i nigdy już nie powróci. Jednak, jak się szybo okaże, obecność Declana sprowadzi na Rubież zagrożenie wręcz nie możliwe do pokonania.

Powieść ta zasługuje na uwagę z dwóch powodów: pierwszy to świat wykreowany przez Andrews. Rubież ma w sobie ogromny potencjał. To dla mnie coś nowego, powiew świeżości w kobiecej fantastyce. Świat anarchii, w którym rządzi siła i chart ducha. Z przyjemnością przeczytam kolejne historie rozgrywające się w tej krainie. 

Druga kwestia to główni bohaterowie. Zachwyciłam się zarówno Rose jak i Declanem. Bardzo żałuje, że książka  była tak krótka. Czuję pewien niedosyt scen rozgrywających się między tą dwójką. Wszystkie opisane sceny wręcz elektryzowały. Wiele można byłoby dopisać do tej historii. Niestety w takiej formie, wszystko wydaje się rozgrywać zbyt szybko. Gdzie tu miejsce na głębokie uczucie, gdy akcja toczy się raptem przez kilka, może kilkanaście dni. A wypełniona jest wydarzeniami mażącymi krew w żyłach.

To nie jest moja pierwsza przygoda z Iloną Andrews, ale dopiero teraz czuję, że złapałam bakcyla. Muszę szybko zacząć nadrabiać braki w lekturze jej książek. Cykl o Kate Daniels już na mnie zerka zachęcająco.

"Firstlife. Pierwsze życie" Gena Showalter

To była na prawdę trudna lektura. Pomimo tego, że skierowana jest raczej do młodego czytelnika, nie można zarzucić jej infantylności. Wręcz przeciwnie, porusza tematy, które mogą okazać się zbyt ciężkie gatunkowo dla przeciętnego czytelnika - nastolatka.

Wyobraźcie sobie, że nie musicie wierzyć w życie pośmiertne, gdyż jest ono całkowicie rzeczywiste i namacalne. Przedstawiciele dwóch rywalizujących ze sobą obozów, namawiają żyjących, aby zdeklarowali się do oddania swojej wieczności w ręce Trojki lub Miriady. Robotnicy przybywają do tak zwanej Krainy Żniw, czyli naszej rzeczywistości, aby przedstawić żyjącym zalety drugiego życia w jednej z dwóch krain. Ci, którzy nie mogą się zdecydować nazywani są Niezwerbowanymi i jeśli nie dokonają wyboru do chwili śmierci, trafiają do Wielu Końców - krainy cierpienia i bólu.

Tenley ma siedemnaście lat. Ciągle jeszcze pozostaje Niezwerbowana, pomimo tego, że jej rodzice za wszelką cenę, chcą ją nakłonić do sprzymierzenia się z Miriadą. Posuwają się nawet do zamknięcia jej w zakładzie dla obłąkanych, gdzie dziewczyna poddawana jest torturom psychicznym i fizycznym. Zarówno Miriadzie jak i Trojce szczególnie zależy na zwerbowaniu Ten. Przewidują oni dla dziewczyny szczególne zadania w jej Drugim Życiu i zaciekle walczą o jej duszę. Do Prynne wysłani zostają dwaj Robotnicy - przedstawiciele obu stron, którzy są najlepszymi z najlepszych w swoim fachu, z zadaniem wpłynięcia na decyzję Ten. Jednak ona jest bardzo zacięta w swoim postanowieniu. Chce móc dokonać wyboru samodzielnie, na podstawie swoich własnych sądów, a nie za sprawą przymusu.

W książce tej Showalter czerpie wiele z wiary chrześcijańskiej, a w szczególności z zagadnień życia pośmiertnego. Wydarzenia rozgrywające się, opisuje w bardzo brutalny sposób - nie oszczędza czytelnikowi obrazów pełnych krwi, wymiocin i śmierci. Świat przedstawiony w powieści jest bezwzględny i trudny do zaakceptowania dla co bardziej wrażliwego czytelnika. 

Choć mamy w "Firstlifie" klasyczny dla powieści młodzieżowych trójkąt - jedna dziewczyna, dwóch chłopaków - sprawa ich uczuć nie jest tutaj tak typowo poprowadzona. Archer, w życiu Ten pojawia się początkowo jako dziewczyna i w związku z tym, tych dwoje połączy przede wszystkim przyjaźń. Za to Killian wzbudzi nieco bardziej płomienne emocje. Ale jak tu zaufać komuś, kogo zadaniem jest za wszelką cenę i to dosłownie za wszelką, zwerbować Ten do obozu Miriady.

Na pytanie czy polecę tę książkę, bardzo trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Nie jest to pozycja dla każdego. Tak na prawdę nie było ona też dla mnie. Ale obiektywnie rzecz biorąc potrafię docenić jej zalety. Pomysł, wykonanie, bezkompromisowość autorki, wiele pracy i przemyśleń, jakie musiała ona włożyć w pisanie tego utworu. 

Tak, "Firstlife" jest bezapelacyjnie trudną książką. Może być prawdziwym wyzwaniem dla młodego czytelnika. Ale może też być źródłem inspiracji i swoistym kierunkowskazem jak dokonywać wyborów.  

"Dwór cierni i róż" Sarah J. Maas

Pierwsza część cyklu "Dwór cierni i róż"

Każdy z nas na pewno zna baśń "Piękna i Bestia". Przez lata powstało wiele jej interpretacji, zarówno filmowych jaki książkowych. Wydaje się, że wszystkie kolejne produkcje z tym motywem będą, jedynie powielaniem do znudzenia tego samego tematu. Maas jednak posunęła się o krok dalej. Na podstawie historii starej jak świat, stworzyła rozległe uniwersum, które wciąga nas czytelników bez reszty, tylko czasami przebłyskując znanym nam motywem.

Cześć pierwsza cyklu jest dopiero preludium. Delikatnie wprowadza nas w brutalny świat fae, które sąsiadując z ze światem śmiertelników, żywią do nich wiele negatywnych uczuć. Feyra to młoda dziewczyna, która przez los zmuszona zostaje do zapewniania pożywienia swoim siostrom i kalekiemu ojcu. Pewnego dnia zabija w lesie wilka, który jak się wkrótce okazuje, nie był zwykłym wilkiem, lecz fae w ciele zwierzęcia. Po dziewczynę przychodzi więc inna istota zza muru, aby zabrać ją do swojej posiadłości. Tamlin przemieniający się w Bestię fae cierpi za sprawą tajemniczej klątwy. Gdy jest w swojej człekokształtnej postaci, musi nosić na twarzy maskę, a jego moce są bardzo ograniczone. Jego posiadłość natomiast atakowana jest ciągle przez mroczne i niebezpieczne stworzenia, przed którymi musi bronić swoich domowników.

Bardzo wiernie dla pierwotnej opowieści prowadzi Maas akcję tej książki. Wiele jest tutaj baśniowych krajobrazów. Wieczna wiosna otacza nas masą kwiatów, śpiewem ptaków, zielenią traw i liści. Ale tak pięknie jest jedynie do czasu. Finał tej książki jest mroczny, brutalny i bardzo ciężki emocjonalnie.

Od powieści nie mogłam się wprost oderwać. Ostatnio tak bardzo pasjonująca mnie opowieść to był cykl "Kroniki Mac O'Connor". I powiem szczerze, że można znaleźć kilka wspólnych motywów w tych historiach, chociażby fae- czyli wróżki. Młoda bohaterka, która przechodzi swoistą metamorfozę. Mroczny klimat, ciągłe niebezpieczeństwo, trochę napięcia seksualnego miedzy bohaterami, które powoli narasta, ale wcale nie wysuwa się na pierwszy plan tej historii. Czyli wszystko to co ja osobiści bardzo lubię w książkach.

A jest to dopiero przedsmak tego co wydarzy się w części drugiej pod tytułem " Dwór mgieł i furii", gdzie autorka w pełni pokaże nam ten świat, w którym istnieje magia. A kraina Bestii to jedynie mała jego cząstka.

"Intuicja" Amy A. Bartol

Drugi tom cyklu "Przeczucia"

Dalsze losy pół anielicy Evie, jej bratniej duszy Russela, ukochanego Reeda i reszty przyjaciół. Niebezpieczeństwo grożące Evie wzrasta, gdy o jej istnieniu dowiadują się Boskie Anioły Mocy. Dziewczyna świadoma jest tego, że stanowi również zagrożenie dla swoich najbliższych. Namawia więc Russela do ucieczki od anielskich kompanów. Niestety Anioły to nie jedyne nadnaturalne istoty, których przyciągać będzie osobliwa moc Evie.

Pierwszy tom pomimo kilku niedociągnięć czytało mi się bardzo szybko i z przyjemnością. Dlatego też ochoczo sięgnęłam po kontynuację. Niestety pierwsze rozdziały nudziły mnie ogromnie. Obawiałam się nawet czy dam radę doczytać do końca. Aż do chwili gdy pałeczkę narratora przejmuje mój ulubieniec, czyli Russel. Kończy się wtedy nieprzerwany potok zachwytów nad Reedem i ciągłego powtórzenia zapewnień miłości i oddania drugiej osobie. Ciekawie zaczyna się robić gdy nasza dwójka Serafinów rozpoczyna treningi, a ich ucieczka jest już na prawdę trzymająca w napięciu. I co najważniejsze, akcja nie zwalnia nawet wtedy, gdy narracja ponownie wraca do Evie. Dużo będzie się działo w tej części. Będą ucieczki, będzie walka, będą nowi wrogowi, będą też mrożące krew w żyłach konfrontacje. 

Kolejne części cyklu stworzonego przez Amy A. Bartol przeczytam na pewno. Jeśli nie po to, aby dowiedzieć się, jak skończy się ta historia, to po to aby jeszcze trochę pobyć z moim ulubieńcem, którym jest Russel. Polubiłam go od pierwszego wejrzenia, gdy jeszcze był zwyczajnym chłopakiem nie wiedzącym nic o świecie Aniołów. Teraz gdy stał się jednym z nich, lubię go jeszcze bardziej. I zupełnie nie rozumiem tej fascynacji Evie Reed'em. Motyle w brzuchu to przecież żaden argument do tego aby kogoś pokochać. 

Niestety mam pewne obawy co do wspólnej przyszłości Evie i Russela. Czekam teraz na polskie wydanie "Indebted", a to jeszcze nie będzie koniec. Cykl ma pięć części więc jak na razie nie jesteśmy nawet w połowie.

"Nieuniknione" Amy A. Bartol

Pierwszy tom cyklu "Przeczucia".

Evie rozpoczyna pierwszy rok studiów.  Jej życie ulegnie wkrótce dużej zmianie. Będzie to znacznie bardziej drastyczna zmiana niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić. Już od pierwszego dnia zaczynają się dziać wokół niej dziwne rzeczy. Poznaje Reed'a - tajemniczego studenta drugiego roku, który okazuje jej niczym nie wytłumaczona wrogość. Spotka też Russela, do którego od pierwszego wejrzenia czuje niezwykłą sympatię.

Jedna dziewczyna, dwóch chłopaków - schemat dość powszechny w książkach gatunku New Adult paranormal romance. Wiele już tego typu serii poznałam. Chociażby "Skaza" Ahern, "Dark Elements" Armentrout, "Talon" Kagawa, czy "Selekcja" Cass. Jak na tym tle wypada pierwszy tom "Przeczuć"? Choć nie jest to książka bardzo innowacyjna, nie jest też bardzo dobrze napisana, wcale nie jest najgorsza pośród tego typu wytworów. 

Jej największą bolączką jest wiarygodność. Wiem, że konwencja książek paranormalnych pozwala na wiele autorkom, ale nie każda wychodzi obronną ręką z przedstawiania swoich pomysłów w sposób, który byłby jakkolwiek wytłumaczalny dla racjonalnie myślącego czytelnika.

Tutaj Bartol zdecydowanie poległa. Stworzyła bohaterów, którzy bez mrugnięcia okiem przechodzą wprost z normalnego życia, takiego jakie prowadzimy my śmiertelnicy, do świata aniołów i duchów. Nie przekonała ona mnie swoimi tłumaczeniami paranormalności świata przedstawionego, dlatego też mało wiarygodni stali się dla mnie bohaterowie, którzy przekonać się dali.

Jakie zalety ma książka? Chyba przede wszystkim ciekawą fabułę. Ciągłe zwroty akcji, które nie pozwalają ani na chwilę oderwać się od lektury. Pomimo swojej naiwności, bardzo sympatycznych bohaterów - szczególnie ujął mnie Russel, któremu kibicuję z całego serca, choć wydaje mi się, że jak na razie stoi na przegranej pozycji. No i jeszcze humor. Widoczny przede wszystkim w dialogach, drobnych złośliwościach, przekomarzaniu się bohaterów - to autorce wyszło doskonale. 

Czeka już na mnie drugi tom serii pod tytułem "Intuicja". Mam nadzieję, że przeczytam go równie szybko jak pierwszą część. I że dostarczy on mi tyle samo nie wymagającej skupienia rozrywki.

"Shadow" Sylvain Reynard

Drugi tom cyklu The Florentine

Po przejściowych nieporozumieniach miedzy kochankami, nastaje okres względnej stabilizacji. Raven i William, pomimo kłopotów z którymi nieustannie musi mierzyć się Książę, sprawujący pieczę nad księstwem Florencji, rozwijają uczucia, poznają się coraz lepiej, składają sobie wzajemne coraz bardziej poważne deklaracje. Wszystko jednak ulega drastycznej zmianie, gry w mieście pojawia się ojciec Kavanauhg, opiekun i dobroczyńca Raven z jej dzieciństwa. Wydarzenia nagle zaczynają lawinowo postępować po sobie, całe dotychczasowe życie kochanków legnie w gruzach, a nad księstwem zawiśnie Cień - zdrajca, który od lat planował wystąpić przeciwko Williamowi.

"Shadow" podobał mi się mniej niż pierwsza część, a to za sprawą początku, kiedy to opisany mam okres wyciszenia. Był to bardzo nużący fragment, który wcale nie zwiastował burzy, która nastała tak mniej więcej w połowie książki.Gdy jednak przedarłam się już przez kilkadziesiąt stron wyznań, pocałunków, wycieczek za miasto i tego typu historii, książka nabrała tempa. Tak mniej więcej od połowy nie oderwałam się od niej, aż do chwili zakończenia. A sama końcówka wbiła mnie w fotel i teraz z zaciśniętymi zębami i oczami jak pięciozłotówki wyczekuję kolejnego tomu.Tak wiele pytań zostało bez odpowiedzi. Zapowiedziany został nowy bohater - Rzymianin. Pojawiły się nowe możliwości. 

Tom trzeci w oryginale ukazał się 6 grudnia, a w międzyczasie ukazała się też połówka pod tytułem "The Prince", czy będziemy mieć szansę przeczytać również tę książkę?

Jako ciekawostkę, na końcu tego tomu autor w bonusie podarował nam rozdział z alternatywnego świata Gabriela Emersona, który jest wampirem i spotyka w bibliotece pannę Mitchell. Ciekawe to było. Niestety nie byłam w stanie w pełni docenić, gdyż nie miałam okazji zapoznać się z cyklem "Piekło Gabriela", ale samego bohatera znam, już z obecnie czytanego cyklu, choć pojawia się jedynie jako bohater drugoplanowy.

"Pierwszy dotyk ognia" Jeaniene Frost

Pierwszy tom cyklu "Nocny Książę".

Cykl ten ma wspólne elementy z cyklem "Nocna Łowczyni" i chronologicznie należałoby czytać go jako drugi.

Tytułem wstępu chciałabym prosić was, abyście się nie zrażały do tej książki po samym opisie fabuły. Zdaję sobie sprawę, że wydarzenia tak po prostu opowiedziane, wydają się być maksymalnie niedorzeczne, ale uwierzcie mi, że czytając tę historię wszystko jakoś się układa w spójną całość.

Co w niej takiego niewiarygodnego? Oj wiele. Leila w dzieciństwie uległa wypadkowi. Została porażona prądem. W tej chwili spotkanie z jej dłonią grozi zwykłemu człowiekowi natychmiastową śmiercią w wyniku porażenia prądem. Dodatkową jej zdolnością jest widzenie przyszłości i odległej w przestrzeni teraźniejszości. Zostaje więc uprowadzona przez wampiry aby odnaleźć Vlada, niezwykle potężnego wampirzego księcia. Jednak ten, uwalnia ją z rąk porywaczy i zabiera do swojego zamku. Od teraz Leila będzie pomagać mu w odnalezieniu jego wrogów.

Mamy tutaj na prawdę mocny paranormal. Ale, jak już wspomniałam powyżej, autorka potrafi tak wszystko nam przedstawić, że czujemy się w stu procentach kupieni przez tę historię. Wszystkie nadnaturalne motywy są na swoim miejscu. Mają swoją historię i swoje konsekwencje. I są bardzo ważne dla przebiegu całej akcji.

Fabuła jest bardzo dynamiczna: pełna wydarzeń trzymających nas ciągle w napięcia, ale także naładowana emocjami: strachem, miłością, pożądaniem, oddaniem. A sam Vlad to chodząca charyzma. Myślę, że dla miłośników gatunku jest to pozycja obowiązkowa.

"Powrót Rafe'a" Nora Roberts

Pierwsza część cyklu "Bracia MacKade".

Wydana także wraz z drugą częścią pod tytułem "Braterska więź", lub "Duma i zauroczenie"

Czterej bracia MacKade uwielbiali wpadać w kłopoty. A najgrszyz nich był Rafe. Jednak po śmierci matki zmuszeni zostają do samodzielnego zmierzenia się z dorosłością. Rafe wybiera tułaczą wędrówkę po kraju w poszukiwaniu pracy. Gdy po latach wraca do Antietam, jest zamożnym, przystojny i ma plan na przyszłość. Właśnie kupił opuszczony, zabytkowy dom, w którym od lat straszą duchy z czasów wojny secesyjnej. Pomocy w urządzeniu w nim pensjonatu szukać będzie u Regan właścicielki sklepu z antykami.

W powieściach paranormalnych czasem zdarza się, że Norę Roberts ponosi wyobraźnia. Jednak nie w tym przypadku. Wątek duchów jest tutaj jedynie dodatkiem, który nie ma większego wpływu na przebieg fabuły. No może troszeczkę popycha Regan w ramiona Rafe'a - wszak wystraszoną kobietę najlepiej szybko przytulić.

W książce tej od razu mamy zawiązanie akcji do dalszych części. Szczególnie rzucać się będzie w oczy historia Cassy - ofiary przemocy domowej, która to opowieść jest tutaj wątkiem pobocznym, a rozwinie się w części trzeciej "Serce Devina". 

Jak zwykle u Nory możemy oczekiwać solidnej powieści z dobrze poprowadzonym wątkiem romantycznym. Tym razem bez udziwnień. Nie spodziewajmy się jednak takich emocji jak w jej najlepszych powieściach, ale jako wieczorna, zimowa lektura "Powrót Rafe'a" sprawdza się znakomicie.

"Zatoka westchnień" Nora Roberts

Drugi tom cyklu "Strażnicy" (ang. "Guardians Trylogy")

Bohaterowie znani nam już z książki "Gwiazdy fortuny" przenoszą się na Capri, gdzie za zadanie mają odnaleźć drugą z gwiazd. Tym razem główną rolę w poszukiwaniach odegra syrena Annika. Jednak zanim dotrą do tytułowej Zatoki westchnień, czekać ich będzie walka z siłami złej Nerezzy, dużo ćwiczeń i doskonalenia się w walce, a także odrobina relaksu przy koktajlach Bellini i  namiętny romans Anniki i Sawyera.

Nora Roberts bardzo konsekwentnie trzyma się kanwy wypracowanej w pierwszym tomie. Ta powieść, tak jak poprzednia napisana jest w podobnym stylu i w podobnym tempie akcji. Mamy momenty wyciszenia, gdzie czytamy dokładne opisy przygotowywania posiłków, a w następnym rozdziale toczymy podwodną bitwę z najemcami Nerezzy. 

Trochę nietypowy wydaje się być romans człowieka z syreną, pewne sceny wzbudziły moje zadziwienie i nie do końca zyskały aprobatę w mojej wyobraźni, ale opisy rodzącego się uczucia między nimi były na prawdę urocze, a momentami wręcz zabawne. Prostolinijna, do bólu szczera i bardzo emocjonalna Annika nie zawsze wie co należy przemilczeć w świecie śmiertelników. Wprawia tym Sawyera w zażenowanie, ale Podróżnik po męsku potrafi się z tym uporać.

Trzecia, ostatnia cześć przede mną. Ciepły, śródziemnomorski klimat zmienimy na chłodną Irlandię. Już nie mogę się doczekać.

"Skaza" Cecelia Ahern

Walka z bezdusznym systemem i gorąca miłość, konspiracja i budzące się namiętności, starcie młodzieńczego entuzjazmu z politycznym wyrachowaniem. Ukarana przez bezduszny Trybunał, 17-letnia Celestine, zostaje ikoną rewolucji zmierzającej do obalenia rządów ludzi, którym się wydaje, że mają prawo narzucać społeczeństwu swoje moralne i obyczajowe dogmaty. Choć napiętnowana Skazą, razem z ukochanym Carrickiem podejmuje walkę o powrót jej świata do normalności

Tak opisuje książkę wydawca, ale to zbyt wiele powiedziane, a jednocześnie zbyt mało. To krótkie streszczenie zdradza czytelnikowi prawie całą fabułę pierwszej części cyklu, nie wspominając ani słowem o tym jaka ta książka tak na prawdę będzie. A jej siła wcale nie tkwi w fabule. 

Pomysł ogólnie jest dość sztampowy. Młoda dziewczyna występuje przeciw niesprawiedliwym regułom panującym w jej świecie; dwóch chłopaków - z jednym łączy ją wieloletnia przyjaźń, pierwsza miłość, wspólne wspomnienia; oraz ten drugi, który rozumie wielkie zmiany jakie dokonują się w ich życiu. Znamy to? Oczywiście! Nie zastanawiając się długo mogę wymienić kilka książek opartych na tym schemacie - "Igrzyska śmierci', "Rywalki", "Talon", "Ognisty pocałunek".

Czym  w takim razie wyróżnia się powieść Ahern? Przede wszystkim doskonałym stylem. Napisana jest bardzo dobrze, wszystkie futurystyczne pomysły wyjaśnione są z sensem i logicznie. Może, miejscami wkradło się autorce kilka naiwności, ale nie zapominajmy, że książka przeznaczona jest dla młodzieży i można przymknąć oko na pewne sprawy. Ponadto "Skaza" to prawdziwa emocjonalna bomba. Ja czytałam ją do późnych godzin nocnych nie mogąc się oderwać od lektury, przeżywając strach, ból i upokorzenie bohaterki prawie równie mocno co ona sama. Bezsilność w walce z niesprawiedliwością to coś, co zawsze bardzo mocno mnie porusza, a tutaj przedstawione to zostało doskonale, dlatego z całego serca kibicuję nastoletniej Celestine i już nie mogę doczekać się kolejnych części, aby przekonać się jak zakończy się ta historia.

"Krew aniołów" Nalini Singh

Pierwszy tom cyklu "Łowca Gildii"

Moje pierwsze spotkanie z Nalini Singh, która jako autorka wielu cykli romansów paranormalnych wydawała się być dla mnie strzałem w dziesiątkę. Niestety "Krew aniołów" nie spełniła moich wysokich oczekiwań. Aby zakończyć lekturę musiałam trzy razy podchodzić do tej książki, ale na szczęście udało się, a końcówka była nawet całkiem niezła.

Zacznijmy od wampirów. Chociaż w tym tomie nie one odegrają najważniejsze role, ale są ważnym elementem paranormalnego świata stworzonego przez autorkę. Powstają one po przemianie człowieka, która dokonuje się za sprawą archaniołów. Dokładnej ten proces poznacie w trakcie lektury tej powieści, więc za dużo szczegółów nie będę zdradzać. Wampiry są istotami podległymi swoim stwórcom, lecz czasem udaje im się zbiec i siać spustoszenie wśród niewinnej ludności. Za takimi właśnie renegatami ruszają w pościg łowcy Gildii. Elena jest jedną z najbardziej utalentowanych łowczyń, dlatego też od archanioła Raphaela dostaje szczególne zadanie - ma wytropić Urama - zbuntowanego archanioła. 

Początek książki to była dla mnie męczarnia. Mało mrożących krew w żyłach scen, ciągłe rozbudzanie napięcia, które było nagle ucinane bez logicznego powodu. Wzajemne zauroczenie Raphaela i Eleny też było trochę dziwaczne. Autorka ciągle podkreślała brak ludzkich zachowań archanioła, demonizowała go, obarczyła naszą bohaterkę lękiem o swoje życie bardziej  z powodu swojego przełożonego, niż okrutnego Urama. Relacje Eleny z wampirami Raphaela też były niecodzienne - pożądanie wywołane czysto chemicznymi reakcjami, którym dziewczyna ciągle musiała się przeciwstawiać. No jakoś to wszystko do mnie nie przemawiało.

Na szczęście, gdy rozpoczął się właściwy pościg, akcja nabrała tempa. Wydarzenia następowały po sobie bardzo szybko i nie pozostawiały czasu ani na nudę, ani na zbędne rozważania. Zakończenie tej historii jest bardzo spektakularne i dobrze wróży na przyszłość. Ja, pomimo strasznych męczarni z początkiem książki, czuję się zaciekawiona co będzie się działo dalej. Możliwe, że będę kontynuować swoją przygodę z tą seria. Na pewno muszę dokładniej przyjrzeć się autorce, gdyż słyszałam dużo dobrego o innych cyklach przez nią napisanych.

"Gwiazdy fortuny" Nora Roberts

Pierwszy tom trylogii "Strażnicy" (ang. "Guardians Trilogy")

Nora Roberts w wersji paranormalnej. Zdecydowanie taką ją lubię. Może nie aż tak bardzo jak sensacyjną, ale znacznie bardziej niż harlequinową.

Legenda mówi, że przed laty gdy swoje panowanie objęła nowa królowa trzy boginie spotkały się aby stworzyć dla niej prezent doskonały. Wyczarowały więc trzy gwiazdy, w których zalękły niezwykłe moce. Niestety czwarta bogini, władająca ciemnością Nerezza, postanowiła pokrzyżować im szyki. Musiały więc ukryć swoje gwiazdy przed złymi mocami. 

Teraz nadszedł czas, gdy niezwykłe podarki muszą zostać odnalezione. Dokonać ma tego grupa sześciu osób o niespotykanych zdolnościach, których przeznaczenie sprowadzi na piękną wyspę Korfu, gdzie przyjdzie im stoczyć nie jedną walkę z wysłannikami Nerezzy.

Spoiwem całej grupy jest Sasha - jasnowidzka i malarka. To właśnie dzięki jej darowi doszło do spotkania wszystkich członków ekipy. Choć pozornie najsłabsza z szóstki towarzyszy, odegra niezwykle istotną rolę w poszukiwaniach pierwszej gwiazdy. To przede wszystkim wokół niej będzie się toczył pierwszy tom trylogii, oraz wokół Brana - czarnoksiężnika, którego umiejętności uratują ich wszystkich z poważnych tarapatów. Oprócz głównych bohaterów, których połączy wzajemne pożądanie, poznamy wszystkich pozostałych członków ekipy, ale bliższe z nimi spotkania zapowiadają się na kolejne tomy cyklu.

"Gwiazdy fortuny" to wiele trzymających w napięciu chwil, pasjonujące sceny walki, magia i  piękno śródziemnomorskiej wyspy. Autorka wiele pracy wkłada, aby oddać cudowny klimat i atmosferę Korfu. Dzięki temu, czujemy się w pełni obecni w świecie otaczającym bohaterów. A ponieważ miejsce akcji to Grecja, ja zostałam kupiona, już od pierwszych chwil, gdy bohaterowie meldują się w hotelu.

Książka napisana jest, jak na Norę Roberts przystało, w bardzo dobrym stylu. Daje się zauważyć charakterystyczny dla niej sposób kreowania postaci. Ścisłe zżycie się z bohaterką kobiecą i pozostawienie odrobiny tajemniczości w stosunku do mężczyzn. Do tego bardzo spójna fabuła, trzymanie się chronologii i raz obranej drogi prowadzenia akcji. Nie można doczepić się do niczego w tej kwestii.

Na prawdę nie mogę się doczekać kolejnych części. Już zastanawiam się kogo autorka uczyni bohaterami głównymi następnej książki. W jakie pary połączy pozostałą czwórkę. Chociaż daje nam całkiem spore podpowiedzi w tej kwestii, to jednak zostawia pewną niepewność, czy nasze spekulacje są poprawne. A wątek przygodowo-paranormalny również zapowiada się bardzo obiecująco. Już mnie zaczyna ściskać w dołku z niecierpliwości.

"Uwodzicielka" Stephanie Laurens

Druga część cyklu "Cynsters- następna generacja"

Dwudziesta trzecia część związana z rodem Cynsterów.

Do pełnego zrozumienie tej części pomocna jest wcześniejsza lektura tomu "Zimowa opowieść", w której to poznajemy bohaterów "Uwodzicielki" i jesteśmy świadkami zawiązania się znajomości pomiędzy Lucillą i Thomasem.

Znów wybieramy się w podróż do dziewiętnastowiecznej Szkocji. Tam gdzie swoje panowanie sprawuje lokalne bóstwo - Pani, która za pośrednictwem swoich wybrańców roztacza opiekę nad miejscową ludnością. Lucilla Cynster jest przez nią naznaczona. Jej zdolności odznaczają się niezwykłą znajomością leczniczych ziół i wywarów, oraz intuicją, graniczącą z jasnowidzeniem. W "Uwodzicielce" osiąga ona wiek dwudziestu ośmiu lat, cierpliwie czekając, na mężczyznę jej przeznaczonego. Thomas jednak nie spieszy się, aby wkroczyć w życie Lucilli. Wręcz przeciwnie, ostatnie czego pragnie, to dać się ponieść namiętności do pięknej sąsiadki swojego wuja. Jednak dziwne wydarzenia, jakie rozgrywają się w Carric Manor zmuszają go do przyjazdu z Glasgow, a także wezwania na pomoc uzdrowicielki z rodu Cynsterów. Dla dziewczyny to wyraźny znak, że nadszedł czas, jednak łatwo nie będzie przekonać mężczyznę do wspólnej przyszłości.

Stephanie Laurens stworzyła troszkę dziwny romans w tej części. Bardzo mało w książce mamy o miłości. Czym więc kierują się bohaterowie? Przeznaczeniem, namiętnością, tajemniczym przyciąganiem, pewnością że tak ma zostać napisana ich przyszłość. Jakoś tak mało romantycznie, zwłaszcza jak na romans historyczny. Większą rolę niż uczucia odgrywa tutaj przekonanie, że przed przeznaczeniem nie da się uciec. Jest to niewątpliwie trochę odmienne podejście do historii głównych bohaterów niż spotykamy w większości romansów, więc zasługuje na podkreślenie. Nie lubię, gdy w każdej czytanej przeze mnie książce rozgrywają się prawie takie same wydarzenia, z takimi samymi motywami i wszytko jest tylko kalką wcześniej stworzonych powieści. Więc romans bez miłości (przynajmniej początkowo) to coś innego, coś co mnie zaskoczyło.

Autorka w tym utworze daje nam popis swojego niezaprzeczalnie charakterystycznego stylu. Bardzo drobiazgowe i skrupulatne opisy wydarzeń sprawiają, że czujemy się naocznymi świadkami scen rozgrywających się. Rozbudowane sceny erotyczne to też niewątpliwe coś , z czego słynie Stephanie Laurens. A w tej kwestii nie skąpiła nam autorka.

Jeszcze tylko słówko o okładce, która mnie zachwyciła. Wspaniała, piękna kobieta, w cudownej sukni. Gdybym była mężczyzną, to bym chciała być przez nią uwodzona.

Zakończenie książki już zdradza nam kto będzie bohaterem kolejnego tomu. Możemy też ze stu procentową pewnością wytypować jego wybrankę. A ponieważ obydwoje bohaterowie wzbudzili dużo mojej sympatii już w "Uwodzicielce", z niecierpliwością czekam na kolejną książkę.

"Raven" Sylvain Reynard

Dla tych, którzy czytają moje recenzje nie nowością jest, że z zamiłowaniem wyszukuję powieści o wampirach. Kilka z nich już opisywałam TUTAJ. Dlatego też, gdy wpadła mi w ręce najnowsza powieść Sylvain Reynard, nie wahałam się ani chwili.

Raven to młoda kobieta zajmująca się renowacją dzieł sztuki. Swoje niezwykłe imię nadała sobie sama po tragicznych wydarzeniach, jakie rozegrały się w jej przeszłości. Miały one wpływ nie tylko na jej osobowość, ale także wygląd. Od wypadku musi się poruszać o lasce, kulejąc na jedną nogę. To, jak i nadwaga, nie wpływają pozytywnie na jej samoocenę. Wszystko jednak ulega zmianie z chwilą, gdy zostaje uratowana przez tajemniczego Księcia Wampirów. I choć nie pamięta spotkania z nim, jej ciało całkowicie się zmienia. Noga okazuje się być sprawną, a figura jest doskonała. Z tymi wydarzeniami, w czasie zbiega się kradzież niezwykle cennych ilustracjami Botticellego. Raven z powodu swojego niecodziennego zachowania znajduje się w kręgu podejrzanych. Postanawia więc na własną rękę dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodzi. A wszystkie tropy kierują ją do Williama Yorka.

O wampirach napisano już na prawdę dużo książek. Wydawałoby się, że autorzy nie mogą nas już niczym zaskoczyć. Ale ja w "Raven" znalazłam kilka nowości, niektóre całkiem interesujące. I tak wydarzenia rozgrywające się w powieści ulokowane są we Włoszech, w pięknej Florecji. Opisy miasta doskonale pasują do atmosfery wampirzego świata. Pałace, średniowieczne kościoły, brukowane uliczki - w taki otoczeniu łatwo wyobrazić sobie prawdziwego księcia.

Kolejna perełka tej książki to sama bohaterka. Niepełnosprawna, lekko otyła, nie wzbudzająca pożądania. I choć przechodzi przemianę, wampirzemu księciu podoba się właśnie taka, jaką zobaczył ją po raz pierwszy. W ciekawy sposób zostały tu przedstawione walory ludzkiej osobowości, które wampiry są wstanie wyczuć w ich zapachu. Krwiopijce brzydzą się złoczyńcami, mordercami, gwałcicielami i obłudnikami. Za to najbardziej smakuje im krew ludzi dobrych, o czystym sercu. Dlatego też Raven jest smakowitym kąskiem, który Książe będzie musiał strzec przed swoimi braćmi.

I chociaż początek książki wydał mi się nieco ospały, tak w okolicach dwusetnej strony akcja zaczęła nabierać tempa. Dzicy, którzy chcą przedostać się za mury miasta, myśliwi polujący na wampiry, śledztwo w sprawie zaginięcia ilustracji no i związek Raven i księcia. Będzie się dużo działo.

Dla miłośników trylogii o Gabrielu Sylvain Reynard, też się znajdzie smaczny kąsek. Rodzina Emersonów pojawia się na początku powieści, jako właściciele skradzionych ilustracji. Ja niestety nie miałam okazji czytać, ale zawsze doceniam takie powiązania.

Z niecierpliwością teraz czekam na kolejne tomy cyklu. Zwłaszcza, że zakończenie było nieco niepokojące. Myślę, że Książe nie do końca przemyślał swoje decyzje.

"Szeptucha" Katarzyna Berenika Miszczuk

Pierwszy tom cyklu "Kwiat paproci"

Pomimo tego, że ostatnio czytam głównie romanse, moja miłość do fantastyki ciągle jest bardzo silna. A fantastyka kobieca to coś stworzonego idealnie dla mnie. Niestety w polskiej literaturze nie natrafiłam jak dotąd na zbyt wiele pozycji tego typu. Dlatego też gdy pierwszy raz usłyszałam o książce Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem "Szeptucha" wiedziałam, że muszę ją mieć.

Autorka tworzy alternatywną rzeczywistość, w której pierwszy władca państwa Polskiego Mieszko nie przyjmuje chrztu, a czeską księżniczkę Dobrawę nie bierze za żonę, lecz porywa jako brankę. I tak Polska rządzona przez dynastię Piastów dotrwała do XXI wieku jako prawdziwa europejska potęga. Wszystko pozornie wydaje się być takie jak obecnie, może z małymi wyjątkami: społeczeństwo ciągle oddaje cześć słowiańskim bogom, kultywuje przesądy i zabobony, wierzy w medycynę naturalną. W takich warunkach nie łatwo być nowoczesną, wyzwoloną kobietą. A właśnie taka pragnie być Gosia, która właśnie ukończyła studia medyczne. Teraz czeka ją już tylko roczny staż u szeptuchy (czyli ludowej uzdrowicielki).

Gosia wyjeżdża więc w Góry Świętokrzyskie, gdzie niechętnie podejmuje pracę u Baby Jagi - szeptuchy w Bielinach. W niecodziennych zadaniach, jakie dostaje od swojej mentorki, pomaga jej Mieszko, przystojny uczeń lokalnego żercy (czyli kapłana). Wokół dziewczyny zaczynają dziać się dziwne rzeczy, aż pewnego dnia okazuje się, że urodziła się ona jako wybrana do niezwykle istotnego zadania. Teraz o przejęcie kontroli nad jej darem będą walczyć dwa przeciwstawne obozy.

Główna bohaterka - Gosia jest moim ulubionym typem kreacji żeńskiej. Lekko neurotyczna, trochę nieporadna, ogarnięta obsesją na punkcie kleszczy. A spoczywać będzie na niej niezwykła odpowiedzialność. To głównie dzięki niej w książce jest tak wiele humoru. Jako narratorka całej opowieści radzi sobie doskonale. Jej paranoiczne wypowiedzi dodają książce lekkości i pozwalają nie brać zupełnie na poważnie czających się niebezpieczeństw.

W książkach lubię szukać wspólnych motywów i podobieństw do innych utworów. "Szeptucha" kojarzy mi się z cyklem, który jest jednym z moich ulubionych, czyli z "Kronikami Mac O'Connor". Wiele punktów wspólnych mają te historie, co dla mnie jest bezapelacyjnie atutem dla powieść Pani Miszczuk.

W tej książce zachwyca mnie prawie wszystko. Począwszy od pomysłu, przez fabułę, humor, bohaterkę, skończywszy na rewelacyjnej okładce. Uwielbiam dotykać tych tłoczonych liści paproci, a gdy kiedyś wyhoduję sobie taki warkocz, też go będę przeplatać czerwoną wstążką,

Z niecierpliwością czekam na ukazanie się tomu drugiego. Ciekawe czy będzie to koniec tej historii, czy raczej autorka szykuje nam dłuższą przygodę z Gosią i Mieszkiem?

"Wampiry w wielkim mieście" Kerrelyn Sparks

Drugi tom serii "Miłość na kołku"

Kolejna książka w pełnej humoru serii, która jest idealnym przerywnikiem pomiędzy cięższymi lekturami. Jako oderwanie się od rzeczywistości po ciężkim dniu pracy. Zabawne spojrzenie na rzeczywistość pokazywaną nam w mediach.

Jakie są obecnie najbardziej popularne programy telewizyjne? Oczywiście wszelkiego rodzaju reality show. Dlatego też wampirza telewizja nie może pozostawać z tyłu. Darcy, wampirzyca, która życie straciła stosunkowo niedawno, gdyż dopiero przed czterema laty, zostaje reżyserem programu "Najseksowniejszy mężczyzna na ziemi", którego jurorkami zostają członkinie porzuconego haremu Romana Draganesti. Panie mieliśmy okazję poznać już w tomie pierwszym. Jako zaskakujące zwroty akcji, postanawia ona wprowadzić do programu kilku śmiertelników, którzy mają rywalizować z niczego nieświadomymi nieumarłymi.

Tymczasem agenci CIA z elitarnej jednostki TRUMNA, ukierunkowanej na zabijanie wampirów, kipią nienawiścią. Zniknięcie Shanny (bohaterki "Jak poślubić wampira milionera?") szczególnie uderzyło w ich dumę, wszak jest ona córką ich szefa. Postanawiają oni wprowadzić dwóch tajniaków do wampirzego reality show. A że Garrett i Austen są bardzo przystojni nie będą mieć problemów, aby dostać angaż.

Uczucie jakie rozkwitnie pomiędzy Darcy a Austenem, będzie miało bardzo dramatyczny przebieg. Ona jest wampirem, on wampiry zabija - nie może się udać. Czy będą wstanie przezwyciężyć ten problem? Autorka nie szczędzi nam pikantnych scen utrzymanych w zabawnej atmosferze. Namiętne chwile w jakuzzi, przerwane przez helikopter z kamerzystami, seks z telepatą, który słyszy twoje myśli i dokładnie wie gdzie chcesz być dotykana - to tylko kilka przykładów tego co możemy znaleźć w książce Kerrelyn Sparks.

Polecam wszystkim tym którzy lubią się trochę pośmiać.  Tym razem autorka na warsztat wzięła telewizję i celebrytów, ale żarty są na całkiem niezłym poziomie, czego nie można powiedzieć o części programów emitowanych na naszych ludzkich kanałach.