"Doskonała" Cecelia Ahern

Druga i ostatnia część serii "Skaza"

W pierwszej części cyklu, poznaliśmy Celestine - dziewczynę doskonałą, która w wyniku wyborów zgodnych ze swoim sumieniem, ale niezgodnych z drastycznym prawem zostaje naznaczona i trafia do kasty wyrzutków społecznych - ludzi którzy dopuścili się niegodziwości. "Doskonała" to dalsze jej losy i opowieść o walce z niesprawiedliwym reżimem.

Celestine poszukiwana przez demaskatorów musi się ukrywać. Z pomącą przychodzi jej Dziadek oraz Carrick. Między chłopakiem a dziewczyną rodzi są coraz mocniejsza zażyłość. Watek romantyczny więc nabiera rozpędu, ale jednak ciągle przez akcję książki przewija się Art - pierwsza miłość dziewczyny. Do ostatnich stron tej historii, autorka trzyma czytelników w niewiedzy, z którym z nich dziewczyna zdecyduję się związać swoją przyszłość.

Niewiele nowych wątków wprowadza autorka w tej książce. Raczej zamyka wszystko to, co rozpoczęła w pierwszym tomie. Dlatego też uważam, że zabieg podzielenia tej historii na dwie odrębne pozycje nie był konieczny. Zapewne podyktowany był względami marketingowymi, ale ucierpiała na nim cała historia. Po kilkumiesięcznym czasie oczekiwania na publikację "Doskonałej" straciły na aktualności emocje towarzyszące mi przy lekturze "Skazy". Ponieważ nie wprowadzono nowych wątków nie było niczego na nowo rozniecającego zainteresowanie.

Owszem książka zawiera niejedną trzymającą w napięciu scenę i dzięki temu czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem. W opisanej historii można znaleźć nawiązania do traktowania ludności żydowskiej w nazistowskich Niemczech, co może być bardzo ciekawym sposobem na uświadomienie młodym ludziom tragedii, jaka rozegrała się podczas II Wojny Światowej. Lektura ta niesie w sobie ukryte przesłanie uczące tolerancji i wzniecające wolę walki o swoje racje.

Osobą, które nie miały jak dotąd styczności z książkami z tego cyklu, radzę potraktowanie obu tomów jako całości i czytanie ich ciągiem. Podejrzewam, że w takimi przypadku historia zyska na spójności. 

"Lirogon" Cecelia Ahern

Na górze, gdzieś na irlandzkiej prowincji, żyje samotnie dwóch staruszków - braci bliźniaków. Po śmierci jednego z nich okazuje się, że nie byli względem siebie tak szczerzy jak myśleli. A w ich sąsiedztwie, w opuszczonej chatce, żyje ktoś jeszcze. Laura to córka zmarłego z braci, o której istnieniu nikt nie wie, nawet administracja państwowa, gdyż jej narodziny nie zostały zarejestrowane. To nie koniec jej niezwykłości. Posiada ona dar wiernego naśladowania zasłyszanych dźwięków - dzięki czemu otrzymuje później przezwisko Lirogon (gatunek australijskiego ptaka).

Gdy o życiu Laury dowiaduje się ekipa filmowa, która kręciła dokument o braciach bliźniakach. Szefowa trzyosobowej grupy - Bo, postanawia za wszelką cenę przekonać dziewczynę, aby zgodziła się być bohaterką jej kolejnego filmu. Kobieta jest tak zdeterminowana, że wykorzystuje nawet zainteresowanie jakie wzbudza w dziewczynie Solomon - specjalista od dźwięku, prywatnie partner życiowy Bo. Nie przeszkadza jej, że Laura wyjeżdża z Solomonem w odwiedziny do jego rodziny, a następnie mieszka wraz z nimi w mieszkaniu. Najważniejszy jest temat.

Jednak w swoim wyścigu do sławy i po sukcesu robi ogromny błąd, namawiając Laurę do występu w talent show. Producenci programu telewizyjnego coraz bardziej izoluję Lirogona od jej nowych przyjaciół, aż do momentu kiedy zostają zerwane wszelkie z nimi kontakty. A dziewczyna, która nigdy wcześniej nie była w mieście, nigdy nie piła alkoholu, a osobiście znała jedynie swoją matkę, babkę i ojca zostaje pozbawiona wsparcia i pomocy.

Cecelia Ahern bardzo dużo chce nam powiedzieć w tej książce. Porusza masę ważnych tematów, ale robi to mimochodem, między słowami. Komunikuje się  czytelnikiem opisując historię, tak jak Laura komunikuje się z rozmówcą naśladując dźwięki. I choć wydaje się, że kwestie samotności, pogoni za sławą, trwałości związku, tolerancji, miłości rodzinnej, brutalności show biznesu wrzucone do jednego worka to będzie katastrofa, tutaj wszystko wydaje się być na swoim miejscu. Autorka nie narzuca nam się z mnogością tych problemów. One same pojawiają się na kartach opowieści, stają się naturalną koleją rzeczy. Wraz z bohaterką zatracamy się, a następnie uczymy się radzić z trudnymi dylematami.

Mało jest w niej romansu, ale nie martwcie się, szczypta się znajdzie. Jest też happy end - może nie dla wszystkich bohaterów, ale tak już to bywa, gdy do czynienia mamy z miłosnym trójkątem.

Na moje nieszczęście książka pisana jest w narracji teraźniejszej. Nie znoszę tego. Trudno jest mi wczuć się w historię. Dlatego też "Lirogona" czytałam bardzo długo. Ale gdy wreszcie weszłam w tę historię, kupiła mnie ona bez reszty. 

To dobra książka. Nie przerysowana, nie narzucająca się czytelnikowi nadmiarem emocji. Wywołująca empatię, ale wcale nie na siłę. Na pozór prozaiczna, bez dramatycznych wydarzeń - ot książka o niczym ważnym, ale tak na prawdę bardzo mądra historia. Na prawdę godna polecenia. 

"Skaza" Cecelia Ahern

Walka z bezdusznym systemem i gorąca miłość, konspiracja i budzące się namiętności, starcie młodzieńczego entuzjazmu z politycznym wyrachowaniem. Ukarana przez bezduszny Trybunał, 17-letnia Celestine, zostaje ikoną rewolucji zmierzającej do obalenia rządów ludzi, którym się wydaje, że mają prawo narzucać społeczeństwu swoje moralne i obyczajowe dogmaty. Choć napiętnowana Skazą, razem z ukochanym Carrickiem podejmuje walkę o powrót jej świata do normalności

Tak opisuje książkę wydawca, ale to zbyt wiele powiedziane, a jednocześnie zbyt mało. To krótkie streszczenie zdradza czytelnikowi prawie całą fabułę pierwszej części cyklu, nie wspominając ani słowem o tym jaka ta książka tak na prawdę będzie. A jej siła wcale nie tkwi w fabule. 

Pomysł ogólnie jest dość sztampowy. Młoda dziewczyna występuje przeciw niesprawiedliwym regułom panującym w jej świecie; dwóch chłopaków - z jednym łączy ją wieloletnia przyjaźń, pierwsza miłość, wspólne wspomnienia; oraz ten drugi, który rozumie wielkie zmiany jakie dokonują się w ich życiu. Znamy to? Oczywiście! Nie zastanawiając się długo mogę wymienić kilka książek opartych na tym schemacie - "Igrzyska śmierci', "Rywalki", "Talon", "Ognisty pocałunek".

Czym  w takim razie wyróżnia się powieść Ahern? Przede wszystkim doskonałym stylem. Napisana jest bardzo dobrze, wszystkie futurystyczne pomysły wyjaśnione są z sensem i logicznie. Może, miejscami wkradło się autorce kilka naiwności, ale nie zapominajmy, że książka przeznaczona jest dla młodzieży i można przymknąć oko na pewne sprawy. Ponadto "Skaza" to prawdziwa emocjonalna bomba. Ja czytałam ją do późnych godzin nocnych nie mogąc się oderwać od lektury, przeżywając strach, ból i upokorzenie bohaterki prawie równie mocno co ona sama. Bezsilność w walce z niesprawiedliwością to coś, co zawsze bardzo mocno mnie porusza, a tutaj przedstawione to zostało doskonale, dlatego z całego serca kibicuję nastoletniej Celestine i już nie mogę doczekać się kolejnych części, aby przekonać się jak zakończy się ta historia.

Cykl "Kroniki Mac O'Connor" Karen Marie Moning

Zakochałam się w tych książkach od pierwszego rozdziału. Pochłonęły mnie one bez reszty do tego stopnia, iż nie odłożyłam czytania dopóki nie zakończyłam ostatniej strony. Na pięć dni zostałam wyłączona z naszej rzeczywistości i spacerowałem uliczkami Dublina walcząc ze złymi elfami i odkrywając tajemnice z przeszłości.

Cykl opowiada historię dwudziestodwuletniej Mac, która przyjeżdża do Irlandii, aby zmobilizować policję, do wnikliwego śledztwa w sprawie morderstwa jej siostry Aliny. Sprawy się komplikują, gdy pewnego dnia w barze dostrzega ukrytego w ludzkim ciele obrzydliwego stwora. Podążając śladami przekazanymi jej przez siostrę w tajemniczej wiadomości telefonicznej, trafia do Księgarni Barronsa, której właściciel wkrótce stanie się jej sprzymierzeńcem w poszukiwaniach. Czy jednak będzie ona mogła mu zaufać?

Książki tego cyklu są rewelacyjnie napisane. Trzymają w napięciu wszystkie nasze zmysły. Ciągła niewiadoma, pogoń za informacjami, niebezpieczeństwa z którymi musimy się zmierzyć wraz z bohaterami zostają wspaniale doprawione ciągłym napięciem seksualnym pomiędzy bohaterami. 

Lubię książki, gdzie wydarzenia paranormalne wepchnięte zostają wprost do naszej prozaicznej rzeczywistości. I tak właśnie jest w Kronikach. Zaczynamy naszą przygodę w małym miasteczku południa Stanów Zjednoczonych, przenosimy, się do całkiem zwykłego Dublina, a kończymy otoczeni elfami, magicznymi przedmiotami spacerując po światach równoległych. Zawsze dzięki takiej lekturze, budzi się gdzieś w środku mnie ziarno niepewności, czy świat jest na pewno taki jakim go widzę na co dzień.

Wydawnictwo MAG, które wypuściło pierwsze trzy tomy cyklu popełniło jedną z największych zbrodni względem czytelnika, porzucając go bez ostatnich dwóch tomów cyklu. Ja gdy skończyłam trzeci tom byłam bardzo zdeterminowana, aby choćby spod ziemi wydobyć pozostałe dwie części. Gdybym nie dowiedziała się jak to wszystko się kończy byłoby ze mną na prawdę źle.

W skład cyklu wchodzą:

"Mroczne szaleństwo" ("Darkfever")

"Krwawe szaleństwo" ("Bloodfever")

"Szaleństwo elfów" ("Faefever")

("Dreamfever")

("Shadowfever")

Autorka oprócz pięciu części głównych cyklu napisała jeszcze trzy książki (nie wydane oczywiście w Polsce), które opowiadają dalsze losy naszych bohaterów i wyjaśniają zagadki nie do końca rozwikłane w trakcie "Kronik" są to:

"Iced"

"Burned"

"Feverborn" (premiera w styczniu 2016 roku) 

"Córa płomieni" Iny Lorentz

Długo męczyłam się z tą książką. Wreszcie, w wigilijne południe, odpoczywając po ostatnich przygotowaniach do Świąt, znalazłam chwilę czasu, a także dużo determinacji i skończyłam lekturę "Córy płomieni". I moje świąteczne postanowienie brzmi - nigdy więcej książek Iny Lorentz.

Rzecz dzieje się w Irlandii pod koniec XVI wieku. Tamtejszy lud wznieca powstanie przeciwko angielskiej królowej Elżbiecie I. Wydarzenia te obserwujemy towarzysząc przedstawicielom klanu Ui'Corra. Osin i Ciara to rodzeństwo stojące na czele klanu, aktywnie walczącego o niepodległość. Ich szeregi poszerzone zostają o kilkudziesięciu żołnierzy niemieckich,którzy przypływają do Irlandii pod dowództwem kuzynów Szymona i Ferdynanda von Kirchberg. Piękna Ciara, która w latach młodzieńczych podkochiwała się w Szymonie, w miarę rozwoju akcji, coraz bardziej zaczyna skłaniać się jednak ku młodszemu z kuzynów. Głownie z powodu tego, że w kryzysowych sytuacjach wychodzą na jaw niechlubne cechy charakteru starszego z Niemców.

Trudno mi znaleźć choć trochę pozytywów w tej książce. Jedyne co mogę pochwalić, to ogrom pracy historycznej, którą musieli włożyć autorzy, aby poznać i opisać tak szczegółowo historyczne fakty z dziejów Irlandii. Niestety cały ich wysiłek, jak dla mnie został zmarnowany wszystkimi innymi aspektami powieści. Potwornie sztuczne postacie, koszmarna narracja, wydarzenia jakby wymyślone zostały przez uczniów szkoły podstawowej. Na prawdę nie rozumiem fenomenu powieści napisanych przez ten duet pisarski.

Wątek romantyczny w powieści jest tak samo zły, jak cała reszta. Opisy miłosnych spotkań przypominają opisy na przykład jedzenia zupy. Kompletnie bez emocji, chociaż nie, wywołują emocje, ale raczej negatywne.

"Sami  nie wiedzieli, ile trwali w namiętności, ale w końcu Ferdynanda opuściły siły i legł obok niej, ciężko dysząc".

"Ciara już miała go poprosić, żeby robił to mocniej, poczuła jednak, że ten delikatny sposób jej odpowiada, i zamruczała jak kotka. Po chwili położył się obok niej spocony i zdyszany."

No sami powiedzcie czy to jakkolwiek może porwać czytelnika? Ja wystawiam bardzo niską ocenę tej książce. I na pewno nikomu jej nie polecę, ale to moje subiektywne zdanie.

"Trzy boginie" Nora Robert

To moje pierwsze spotkanie z Norą Roberts w dużym formacie. I jestem na prawdę zachwycona. Czytane do tej pory krótkie powieści wydawane głownie przez Harlequina owszem były całkiem niezłe, ale nie powalały mnie na kolana. "Trzy boginie" natomiast to historia z dużym rozmachem: na ponad pięciuset stronach znaleźć możemy katastrofę morską, tajemnicze greckie statuetki, trzy historie miłosne, zabójstwo i brawurowe włamanie rabunkowe.

Wszystko zaczęło się w roku 1915 na pokładzie tonącej Lusitanii. W trakcie tych tragicznych wydarzeń, cudem od zatonięcia ocalona zostaje pierwsza z trzech Mojr - srebrnych figurek, które już przed laty były legendarne, a ich odnalezienie było marzeniem kolekcjonerów dzieł sztuki. Na początku dwudziestego pierwszego wieku potomkowie Felixa Greenfielda. w którego kieszeni mojra dotarła na brzeg Irlandii, tracą pamiątkę rodzinną, na rzecz bezwzględnej i chciwej kolekcjonerki Anity Gaye. Malachi, Gideon i Rebecca ruszają więc na poszukiwanie pozostałych dwóch figurek, aby sprzedać je z olbrzymim zyskiem podstępnej Pani Gaye.

Wreszcie po dość długich poszukiwaniach odnalazłam książkę na prawdę kosmopolityczną: jej akcja rozgrywać się będzie w Irlandii, Finlandii, Czechach, Grecji  i Stanach Zjednoczonych. Dzięki temu będziemy mogli pospacerować w trakcie helsińskich białych nocy, odwiedzić klub ze striptizem w Pradze, a także wjechać na szczyt Empire State Building w Nowym Jorku. Czytając czułam się na prawdę usatysfakcjonowania mnogością opisanych miejsc, a co najważniejsze scena w Londynie (to miasto chyba jest miejscem obowiązkowym dla autorek romansów) trwała raptem kilka stron.

Bohaterowie stworzeni przez Norę Roberts niezmiernie mnie zachwycili. Moją ulubienicą jest hipochondryczna, neurotyczna i nieśmiała Tia Marsh, która na naszych oczach przechodzi cudowną metamorfozę. Nic w tyle nie pozostaje piękna i bezkompromisowa striptizerka Cleo, a także geniusz komputera, który potrafi walczyć o swoje, czyli pełna temperamentu Rebecca. To właśnie panie (nietypowo dla romansu) są bardziej wyrazistymi bohaterkami, trochę w cieniu pozostawiając panów - dwóch lekko nieokrzesanych Irlandczyków i jednego przedsiębiorczego Amerykanina.

Powieść jest niezmiernie dynamiczna - wiele wydarzeń rozgrywa się nie zwalniając tempa ani na chwilę. Wszystko opisane jest znakomitą narracją, która trzyma nas w ciągłym napięciu. Zwłaszcza opis zatonięcia Lusitanii wzbudza podziw, choć wydaje mi się że autorka musiała oglądać "Titanica" w trakcie pisania tego fragmentu. Mnogość bohaterów, wydarzeń i miejsc zapewnia czytelnikowi dobrą zabawę, jednak przejrzysty wątek główny sprawia, że ani na chwilę nie czujemy się zagubieni.

Dawno nie czytałam książki zapewniającej mi tak doskonałą rozrywkę. Z całego serca polecam wszystkim czytelniczkom, nie tylko wielbicielką Nory Roberts.