"Białe noce" Catherine Coulter

Pierwsza część cyklu "Wiking"

Nie wszystko co się dobrze rozpoczyna, dobrze się też kończy. "Białe noce" są tego doskonałym przykładem i nie chodzi mi tutaj o aspekty związane z fabułą tej książki, lecz z ogólną jej oceną. Mogłaby być to bardzo ciekawa historia, mogłaby to być wspaniała rozrywka, a wyszło jak wyszło.

Catherine Coulter opowiada nam historię Zarabeth i Magnusa. Ona jest rudowłosą angielką irlandzkiego pochodzenia, on dzikim wikingiem. Spotykają się na ulicach Yorku i od pierwszego wejrzenia pałają do siebie zauroczeniem. Wszystko byłoby cudownie, gdyby nie przebiegły ojczym dziewczyny, który szantażując Zarabeth, zmusza ją do odrzucenia Magnusa. A to dopiero początek jej problemów. Wkrótce dziewczyna traci wszystko. W wyniku okropnie niemądrych zdarzeń, staje się niewolnicą i wyrusza ze swoim panem do dalekiej Norwegii. Tak, dobrze się domyślacie, tym panem jest jej ukochany Magnus, który wcale nie zachowuje się jak jej wybawiciel, raczej jak obrażony dupek. Dalej będzie jeszcze wiele dobrego i złego w ich historii ... jak dla mnie więcej złego, ale na pewno na brak zdarzeń nie będziemy mogli narzekać.

Początek na prawdę mi się podobał. Magnus był taki nieokrzesany i dziki - wspaniały jako wiking. Jego kwestie były takie trochę surowe, jakby postać nie do końca biegle władała językiem którym się posługuje. Niestety okazało się, że to wcale nie była figura stylistyczna, lecz właściwy styl autorki. I musiałam się z tym męczyć kolejne kilkaset stron. 

Wydarzeń w książce było bardzo wiele i zazwyczaj uważam, że jest to plusem dla opowieści, gdyż zapewnia wartką akcję i nie pozwala na nudę. Niestety w "Białych nocach" większość wydarzeń była tak bezdennie głupia, że marzyłam wręcz żeby autorka już nic więcej nowego nie wymyślała. Sama chyba się zagubiła w zawiłościach swojej fabuły, gdyż końcówka historii jest potraktowana bardzo po łebkach i zamknięcie wielu trudnych sytuacji następuje w zasadzie w kilkunastu zdaniach.

Nie wiem czy zdecyduję się jeszcze kiedykolwiek sięgnąć po książkę tej autorki. Chyba że przez przypadek. Boję się że będzie to strata czasu, tak jak to było w przypadku "Białych nocy".

"A gwiazdy od wieków nucą tę pieśń" Margit Sandemo

Tytuł mnie przyciągnął do tej książki. Brzmiał jak fragment wiersza, lub tytuł piosenki. Zapowiadał coś magicznego i tajemniczego. A ponieważ autorka znana jest z niesamowitych opowieści nie wahałam się ani chwili. 

Norwegia, XII wiek - dzicy wikingowie przyjęli już chrześcijaństwo, ale ciągle drzemie w nich ich surowa natura. Król właśnie wrócił z wyprawy krzyżowej przywożąc świętą relikwię  - fragment krzyża, na którym ukrzyżowano Chrystusa. Tego cennego skarbu strzegą najdzielniejsi rycerze, którzy w Jerozolimie złożyli śluby wierności i czystości. Jednym z nich jest Ormund. Niestety czekać go będzie bardzo ciężka próba, gdyż po powrocie do rodzinnego kraju pozna piękną Ingę, która zawładnie jego sercem. Rycerz będzie musiał zmobilizować całą swoją silną wolę, aby nie ulec pokusie i wytrwać przy swoich ślubach. Jednak czy właśnie taka droga jest tą najlepszą i właśnie nią powinien podążać?

Margit Sandemo w tej bardzo krótkiej powieści poruszyła bardzo trudny i bulwersujący temat. Ormund co prawda nie był księdzem, ale złożył śluby nowo powstałego zakonu. Dokonał wyboru i początkowo zgodnie ze swoim sumieniem uważał, że nie wolno mu zmieniać zdania. Jednak miłość okazała się być bardzo silna i wszystkie jego postanowienia obracała w niwecz. Jak dla mnie jest to zbyt poważna kwestia do rozstrzygania, jak na takie powierzchowne jej potraktowanie. Ale Sandemo lubi chyba ten temat. W jednej z książek z serii "Saga o Królestwie Światła" również pojawia się motyw łamania ślubów czystości. Mnie osobiście nie bardzo podoba się to w romansach, które czytam dla przyjemności, a nie po to aby rozważać w swojej moralności czy potępiam, czy popieram postępowanie bohaterów. Jest to co prawda jakaś odmiana od typowych czytadeł. 

A co poza tym możemy odnaleźć w tej książce? Bardzo wiele. Jest podróż, jest ucieczka przed wilkami, są walki z buntownikami, są zdrajcy królestwa, są niereformowalni poganie. Ani na chwilę autorka nie pozwala nam się nudzić, Więc mimo wszystko uważam, że była to przyjemna lektura, która dostarczyła mi wiele rozrywki.

"Zauroczenie" Margit Sandemo

To nie pierwsze moje spotkanie z tą książką. Do Sagi o Ludziach Lodu wracałam już nie raz. Zazwyczaj w chwilach zmęczenia, w trudnym okresie, gdy książka miała być dla mnie lekarstwem na rzeczywistość. Gdy miała mnie oderwać od natłoku myśli, poprawić mi zły humor, gdy miała przynieść mi przyjemność, nie wymagając ode mnie zbyt wiele. Książki Margit Sandemo są bardzo dobrym lekarstwem na chandrę.

"Zauroczenie" to dopiero początek, to pierwsza część Sagi, która swoimi rozmiarami wzbudza mój nieustanny podziw. Poznajemy w niej młodziutką Silije, która straciła całą rodzinę w wyniku panującej w Norwegii zarazy. Powodowana dobrocią serca przygarnia dwoje dzieci, które tak jak ona nie mają nikogo na świecie, chociaż sama nie jest w stanie o siebie należycie się zatroszczyć. Los jednak wynagradza jej dobre uczynki i zsyła na jej drodze tajemniczego mężczyznę, który swoim wyglądem budzi niepokój w sercu dziewczyny. Tym mężczyzną jest dotknięty przekleństwem członek tajemniczego rodu Ludzi Lodu. Znajomość ta okaże się dla dziewczyny znamienna w skutki i zaprowadzi ją do miejsca, które od najmłodszych lat budziło w niej lęk.

Gdy po raz pierwszy czytałam Sagę, trafiłam na nią przypadkiem i to c zupełnie nie po kolei. Teraz, gdy całkiem na chłodno podeszłam do pierwszej części tej opowieści, muszę przyznać, że nie zapowiada ona sobą tego, co będzie nas czekać w następnych tomach. Historia opisana w "Zauroczeniu" jest całkiem przyjemna, ale jej przebieg nie budzi tak wielkiego zaciekawienia, jak robić to będą późniejsze tomy. Początek opowieści wydaje się  być nieco naiwny i może zniechęcić wielu czytelników, ale na prawdę warto przymknąć oko na pewne niedociągnięcia autorki, przy konstruowaniu tej opowieści i podjąć dalej  lekturę Sagi.

Książka jest niezwykle krótka, tak jak i kolejne z serii. Czyta się ją błyskawicznie. Na połknięcie całej historii wystarczy jeden długi wieczór. Zwłaszcza, że napisana jest na tyle plastycznym językiem, że wciąga czytelnika bez reszty w swój świat. 

Erotyka w "Zauroczeniu" jest w stadium raczkującym. Widać, że autorka dopiero rozwijała swoją fantazję w tym aspekcie. Dalsze części będą znacznie bardziej odważne. Ale emocje bohaterki kierowane do tajemniczego mężczyzny opisane są na tyle wiarygodnie, że czytelniczka sama może zapałać silnym do niego zauroczeniem. A opisy jego budzącego niepokój wyglądu są bardzo pobudzające. Na pewno spodoba się kobietom lubiącym wyjątkowo męski typ urody. Mi się podobał.

Jako wielka fanka Sagi o Ludziach Lodu, mogę nie być obiektywna w ocenie poszczególnych jej części. Mimo to widzę pewne wady "Zauroczenia", które w żadnym jednak wypadku nie zniechęcają mnie do dalszych tomów. I wszystkich, tych, których zawiodła ta książka, szczerze zachęcam do kontynuacji przygody z literaturą Margit Sandemo. Będzie coraz lepiej.

Cykl "Saga o Ludziach Lodu" Margit Sandemo

Pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośniczek wielotomowych opowieści, z elementami magii i tajemnicy, przepełnionych namiętnością. Jest to chyba najsłynniejsza saga w historii współczesnej literatury. Niewątpliwie zasłużenie zdobyła na takie miano. Swoim rozmachem nie dorówna jej żaden inny cykl książek tego gatunku.

Cała opowieść rozpoczyna się w roku 1581 w północnej Norwegii, w świecie przesądów i uprzedzeń w stosunku do wszystkiego, co wykracza poza granice normalności. W pierwszym tomie "Zauroczenie" poznajemy Tengela Dobrego, pierwszego, który pokonał w sobie dziedzictwo zła, zasiane w jego rodzie przez Tengela Złego, czarownika żyjącego w XIII wieku. Od tego momentu, w każdym pokoleniu rodzić się będzie przynajmniej jedna osoba dotknięta klątwą, ale nie zawsze będzie ona naznaczona także złą duszą.

Historię tej niezwykłej rodziny będziemy śledzić przez kolejne 47 tomów. A jaj zakończenie będzie mieć miejsce w latach pięćdziesiątych XX w. Akcja książek wędrować będzie wraz z bohaterami po Szwecji, Danii, Bałkanach, a także Syberii, ale kolebką rodu i miejscem najczęściej opisywanym będzie Norwegia. Z naszymi bohaterami przeżyjemy wiele przygód mrożących krew w żyłach, poznamy magię, siłę zjawisk nadprzyrodzonych, świat demonów i złych duchów. Klątwy, czarownice, śmiercionośne zioła, a także sam Lucyfer -dla racjonalistów to wszystko może być zniechęcające, ale romantyczne dusze o otwartych umysłach będą zachwycone.

Z reguły, każda z książek opowiada historię jednego z przedstawicieli rodu, walkę ze złem kryjącym się zarówno w zakamarkach jego własnej duszy, jak i  w najciemniejszych legendach naszego świata. Wszystko to okraszone zostaje namiętną i gorącą miłością, która czym trudniejsze przeszkody pokonuje, tym jest silniejsza.

Podążając z bohaterami w kierunku czasów współczesnych, stopniowo poznajemy też mroczną historię rodu, jaka wydarzyła się przed wiekami. 

Mocną stroną Sagi są bardzo wyraziste postacie, które wprost nie dają się nie lubić. Ci z nich, którzy są dotknięci klątwą, pozostają z nami również po śmierci i biorą udział w dalszych wydarzeniach jako duchy. A i później w kolejnych dwóch sagach tej autorki ("Saga o Czarnoksięzniku" oraz "Saga o Królestwie Światła"), także pojawiają się bohaterowie z rodu Ludzi Lodów.

Na początku każdego tomu umieszczone jest drzewo genealogiczne, pomagające połapać się czytelnikowi w powiązaniach rodzinnych bohaterów (których przez całą sagę przewija się ponad stu). Cykl do tej pory wydawany w Polsce był dwukrotnie: raz w latach dziewięćdziesiątych, drugi raz w 2007 roku jako kolekcja Faktu.

W skład cyklu wchodzą:
1. "Zauroczenie"
2. "Polowanie na czarownice"
3. "Otchłań"
4. "Tęsknota"
5. "Grzech śmiertelny"
6. "Dziedzictwo zła"
7. "Zamek duchów"
8. "Córka hycla"
9. "Samotny"
10. "Zimowa zawierucha"
11. "Zemsta"
12. "Gorączka"
13. "Ślady szatana"
14. "Ostatni rycerz"
15. "Wiatr od wschodu"
16. "Kwiat wisielców"
17. "Ogród śmierci"
18. "Dom upiorów"
19. "Zęby smoka"
20. "Skrzydła kruka"
21. "Diabelski jar"
22. "Demon i panna"
23. "Wiosenna ofiara"
24. "Martwe wrzosy"
25. "Anioł o czarnych skrzydłach"
26. "Dom w Eldafjord"
27. "Skandal"
28. "Lód i ogień"
29. "Miłość Lucyfera"
30. "Bestia i wilk"
31. "Przewoźnik"
32. "Głód"
33. "Demon nocy"
34. "Kobieta na brzegu"
35. "Droga w ciemności"
36. "Magiczny księżyc"
37. "Miasto strachu"
38. "Urwany ślad"
39. "Nieme głosy"
40. "Więźniowie czasu"
41. "Góra Demonów"
42. "Cisza przed burzą"
43. "Odrobina czułości"
44. "Fatalny dzień"
45. "Książę Czarnych Sal"
46. "Woda zła"
47. "Czy jesteśmy tutaj sami?"

"Saga Sigurd" Elżbieta Cherezińska

Długo zastanawiałam się, czy zaliczyć cykl "Północna Droga" do kategorii romansu. W zasadzie nie są to książki typowe dla tego gatunku, ale jego pierwszy tom "Saga Sigurn" posiada wiele cech, które pozwoliły mi, na umieszczenie tej pozycji na tym blogu.

Po pierwsze, główną bohaterka, wokół której skupia się cała akcja powieści jest kobieta. Sigurn to córka jednego, a następnie żona  drugiego Jarla - przywódcy drużyny Wikingów, która w trakcie wojennych wypraw mężczyzn musi stanąć na wysokości zadania i zarządzać swoją małą społecznością, która narażona jest na szereg niebezpieczeństw.

Po drugie, mamy tutaj wątek romantyczny. Sigurn wydana zostaje przez ojca za Jarla z Namsen Regina. Ale nie jest to jedynie małżeństwo ze względów politycznych. Młoda dziewczyna pała do swojego małżonka gorąca miłością, która jest jak najbardziej odwzajemniona.

Po trzecie - wątek erotyczny. Liczne sceny namiętnych uniesień jak najbardziej wpisują się w konwencję romansu.

Nie mamy tutaj co prawda wątku uwodzenia, tak charakterystycznego dla romansów, ale nie da się ukryć że książka skierowana jest mocno w kierunku estetyki czytelniczek. Czytelnikom pozostawiając jedynie delikatny posmak wojennych wypraw i politycznych rozgrywek. 

Książka całkiem niezła. Skłoniła mnie do zakupu i przeczytania kolejnych części cyklu, jednakże nie zakochałam się w niej bez pamięci. Słabym punktem całej historii jest niestety sama Sigurn - bohaterka nie porywająca swoją osobowością. Wydaje się być mdła i nieciekawa na tle bohaterki drugiej części cyklu czyli Haldred, którą tylko przelotem poznajemy w "Sadze Sigurn".

W zasadzie książce bardzo źle zrobiło, pomieszanie jej właśnie z gatunkiem romansu. Gdyby to była zwykła powieść historyczno- obyczajowa, z pominięciem tych wszystkich czułości jakie rozgrywają się między bohaterami, zapewne lepiej by wyglądała w ocenie czytelników. Za to jako romans jej temat jest zbyt przyciężkawy. Narracja, chociaż całkiem niezła nie jest typowa dla gatunku. Brak jej humoru i tak zwanego pieprzyku. Podsumowując Cherezińskiej wyszło takie coś "ni pies, ni wydra", książka ciekawa ale z pewnymi mankamentami.

"Saga o Królestwie Światła" Margit Sandemo

Trzecia, ostatnia część tryptyku sag, o których autorka pisze, że mogą być czytane oddzielnie. Ja przed "Królestwem..." znałam "Sagę o Ludziach Lodu", natomiast "Sagę o Czarnoksiężniku" rozpoczęłam i nie dokończyłam. Z tego to powodu na początku "Królestwa Światła" byłam bardzo zdezorientowana. Natłok nowych bohaterów przytłoczył mnie. Dopiero w trzecim tomie sagi dałam radę ogarnąć kto jest kim. Według mnie zatem, powinno się sagi czytać zgodnie z kolejnością:

1. Saga o Ludziach Lodu

2. Saga o Czarnoksiężniku

3. Saga o królestwie Światła

Królestwo Światła to tajemnicza kraina położona we wnętrzu Ziemi, zamieszkała przez ludzi, Lemuryjczyków i Obcych. Otoczona jest olbrzymią kopułą, poza którą panują wieczne ciemności zamieszkałe przez tajemnicze stwory. Wraz z potomkami Ludzi Lodu i rodziny Czarnoksiężnika łamiemy wszystkie tabu obowiązujące w podziemnej krainie, wyruszamy na wyprawy mrożące krew w żyłach, dzielimy z nimi ich miłosne rozterki i rozpacz rozłąki z ukochaną osobą.

Saga jest bardzo wciągająca. Zakończenie każdego tomu powoduje natychmiastowe otworzenie następnej książki, co przypomina mi budową popularne seriale. 

Erotyka w sadze nie gra roli pierwszoplanowej, ale jest obecna. Wspaniale działają na wyobraźnie opisy związków pomiędzy ziemskimi kobietami a Lemuryjczykami, którzy mają szczególne zdolności kierowania emocjami za pomocą dotyku. Potrafią oni rozpalić w kobiecie niespotykane pożądanie, ale także wyrazić i przekazać swoją miłość, która jest pieszczotą duszy. 

Końcowe tomy sagi zakrawają bardziej o science-fiction niż o fantasy, co sprawia że stają się mniej wiarygodne. Wszak domeną Sandemo są czary, tajemne moce i odwieczna walka dobra ze złem. 

W skład sagi wchodzą:

1. "Wielkie Wrota"

2. "Móri i Ludzie Lodu"

3." Trudno mówić nie"

4. "Mężczyzna z Doliny Mgieł"

5. "Noc Świętojańska"

6. "Chłopiec z Południa"

7. "Wiedźma"

8. "Wyprawa"

9. "Sol z Ludzi Lodu"

10. "Czarne róże"

11. "Strachy"

12. "Drżące serce"

13. "Tajemnica Gór Czarnych"

14. "Liljia i Goram"

15. "Ciemność"

16. "Głód życia"

17. "Na ratunek"

18. "Tęsknota"

19. "Podstęp"

20. "Morze miłości"

Na zachętę jeszcze dodam, iż w sadze występują znani już z poprzednich tytułów Sol z Ludzi Lodu (moja ukochana bohaterka), Marco z Ludzi Lodu, Móri Czarnoksiężnik i Dolg jego syn.