"Królewski list" Margit Sandemo

Nie dawno rozpoczęłam głębsze zapoznawanie się z serią "Opowieści Margit Sandemo". Autorkę znam i uwielbiam od lat. To z nią zaczynałam moją przygodę z romansem. "Saga o Ludziach Lodu" to dla mnie fenomen, który nie powtórzył się jak dotąd w literaturze, pod którego wrażeniem jestem nieustannie. Niestety w kolejnych zaliczanych przeze mnie opowieściach ciągle mi czegoś brakuje.

Tym razem autorka przenosi nas do siedemnastowiecznej Kopenhagi. Poznajemy Berenda, który służy pomocą zaprzyjaźnionej rodzinie arystokratów w odzyskaniu straconego przez nich majątku. Narażony w związku z tym jest na pewne niebezpieczeństwa, z których ratuje go wychudzona dziewczyna w łachmanach - Caroline. 

Niby wszystko jak pisane dla mnie - nietypowe miejsce i czas akcji. Ciekawa historia, motywy na poły baśniowe - podniesienie z biedy, ubóstwa i niewiedzy, trochę niebezpieczeństwa. No brzmi cudownie. Co jednak nie gra? Wydaje mi się że autorka nie daje rady w małych formach. Gdy historia zostanie okrojona z rozmachu jaki ma cała saga, gdy nie ma ona elementów fantasy, w których Sandemo jest genialna, wychodzą pewne niedociągnięcia. "Królewski list" co prawda jest stosunkowo dobra opowieścią, choć w mojej pamięci nie zapadnie na długo.

Ja jednak nie zrezygnuję z czytania książek Autorki. Liczę na to że także w Opowieściach znajdę perełki, na miarę jej sag.

Cykl "Saga o Ludziach Lodu" Margit Sandemo

Pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośniczek wielotomowych opowieści, z elementami magii i tajemnicy, przepełnionych namiętnością. Jest to chyba najsłynniejsza saga w historii współczesnej literatury. Niewątpliwie zasłużenie zdobyła na takie miano. Swoim rozmachem nie dorówna jej żaden inny cykl książek tego gatunku.

Cała opowieść rozpoczyna się w roku 1581 w północnej Norwegii, w świecie przesądów i uprzedzeń w stosunku do wszystkiego, co wykracza poza granice normalności. W pierwszym tomie "Zauroczenie" poznajemy Tengela Dobrego, pierwszego, który pokonał w sobie dziedzictwo zła, zasiane w jego rodzie przez Tengela Złego, czarownika żyjącego w XIII wieku. Od tego momentu, w każdym pokoleniu rodzić się będzie przynajmniej jedna osoba dotknięta klątwą, ale nie zawsze będzie ona naznaczona także złą duszą.

Historię tej niezwykłej rodziny będziemy śledzić przez kolejne 47 tomów. A jaj zakończenie będzie mieć miejsce w latach pięćdziesiątych XX w. Akcja książek wędrować będzie wraz z bohaterami po Szwecji, Danii, Bałkanach, a także Syberii, ale kolebką rodu i miejscem najczęściej opisywanym będzie Norwegia. Z naszymi bohaterami przeżyjemy wiele przygód mrożących krew w żyłach, poznamy magię, siłę zjawisk nadprzyrodzonych, świat demonów i złych duchów. Klątwy, czarownice, śmiercionośne zioła, a także sam Lucyfer -dla racjonalistów to wszystko może być zniechęcające, ale romantyczne dusze o otwartych umysłach będą zachwycone.

Z reguły, każda z książek opowiada historię jednego z przedstawicieli rodu, walkę ze złem kryjącym się zarówno w zakamarkach jego własnej duszy, jak i  w najciemniejszych legendach naszego świata. Wszystko to okraszone zostaje namiętną i gorącą miłością, która czym trudniejsze przeszkody pokonuje, tym jest silniejsza.

Podążając z bohaterami w kierunku czasów współczesnych, stopniowo poznajemy też mroczną historię rodu, jaka wydarzyła się przed wiekami. 

Mocną stroną Sagi są bardzo wyraziste postacie, które wprost nie dają się nie lubić. Ci z nich, którzy są dotknięci klątwą, pozostają z nami również po śmierci i biorą udział w dalszych wydarzeniach jako duchy. A i później w kolejnych dwóch sagach tej autorki ("Saga o Czarnoksięzniku" oraz "Saga o Królestwie Światła"), także pojawiają się bohaterowie z rodu Ludzi Lodów.

Na początku każdego tomu umieszczone jest drzewo genealogiczne, pomagające połapać się czytelnikowi w powiązaniach rodzinnych bohaterów (których przez całą sagę przewija się ponad stu). Cykl do tej pory wydawany w Polsce był dwukrotnie: raz w latach dziewięćdziesiątych, drugi raz w 2007 roku jako kolekcja Faktu.

W skład cyklu wchodzą:
1. "Zauroczenie"
2. "Polowanie na czarownice"
3. "Otchłań"
4. "Tęsknota"
5. "Grzech śmiertelny"
6. "Dziedzictwo zła"
7. "Zamek duchów"
8. "Córka hycla"
9. "Samotny"
10. "Zimowa zawierucha"
11. "Zemsta"
12. "Gorączka"
13. "Ślady szatana"
14. "Ostatni rycerz"
15. "Wiatr od wschodu"
16. "Kwiat wisielców"
17. "Ogród śmierci"
18. "Dom upiorów"
19. "Zęby smoka"
20. "Skrzydła kruka"
21. "Diabelski jar"
22. "Demon i panna"
23. "Wiosenna ofiara"
24. "Martwe wrzosy"
25. "Anioł o czarnych skrzydłach"
26. "Dom w Eldafjord"
27. "Skandal"
28. "Lód i ogień"
29. "Miłość Lucyfera"
30. "Bestia i wilk"
31. "Przewoźnik"
32. "Głód"
33. "Demon nocy"
34. "Kobieta na brzegu"
35. "Droga w ciemności"
36. "Magiczny księżyc"
37. "Miasto strachu"
38. "Urwany ślad"
39. "Nieme głosy"
40. "Więźniowie czasu"
41. "Góra Demonów"
42. "Cisza przed burzą"
43. "Odrobina czułości"
44. "Fatalny dzień"
45. "Książę Czarnych Sal"
46. "Woda zła"
47. "Czy jesteśmy tutaj sami?"

"Kapitan i córka pirata" Helen Dickson

Cassandrę poznajemy w niezwykle tragicznych okolicznościach - jest ona świadkiem egzekucji swojego ojca sławnego pirata dżentelmena Nathaniela Wylde'a. Po jego śmierci namawia ona towarzyszy ojca do porwania jego statku i wyrusza z nimi w rejs na Karaiby. Tam poznaje przystojnego kapitana Stuarta Marstona, który oczarowany młodą kobietą za wszelką cenę postanawia ją zdobyć i pojąć za żonę. Dopiero po ślubie dowiadują się, że łączy ich znacznie więcej niż początkowo uważali. Marston po tym jak jego starszy brat zginął z reki Wylde'a ruszył w zakończony sukcesem pościg za piratem i to własnie on doprowadził ojca Cassandry przed oblicze sądu. 

Pomysł niezwykle ciekawy. Wydawałoby się że taki suspens musi gwarantować niezwykłe emocje przy czytaniu tego romansu. Niestety muszę przyznać, że Helen Dickson tworząc tą niezwykłą historię zmarnowała potencjał w niej tkwiący. Wydarzenia opisane są wyjątkowo drętwo, nie porywają czytelnika. Emocje bohaterów, nie wzbudzają empatii, a zmieniają się bez większego uzasadnienia z każdym kolejnym akapitem. Czasem trudno połapać się czy bohaterowie się kochają w sobie, czy czują do siebie pogardę, czy się nienawidzą , czy może jednak czują głęboki żal i smutek. Właściwie według autorki czują to wszystko jednocześnie. Cassandra przedstawiona jest jako piękna, dziewiczo niewinna, godna pożądania, odważna, harda, zapłakana, to znów manipulująca innymi, czasem służalczo posłuszna swoim opiekunom - jednym słowem mało wiarygodna. Stuart nie wiele lepiej się prezentuje.

A najgorszy w tym wszystkim jest styl Pani Dickson. Czasem czułam się jakbym czytała sztywne sprawozdanie z wydarzeń rozgrywających się, a nie porywający romans. Dialogi też pozostawały wiele do życzenia. Nie wymagam stylizowania języka na XVII wiek, ale odzywki z dwudziestowiecznego gimnazjum nie przystojną szlachetnie urodzonym Anglikom.

Jak dla mnie strata czasu i wielkie rozczarowanie, całkiem nieźle rozpoczętą historią.