"Połączyły ich gwiazdy" Minnie Darke

Znacie film "To właśnie miłość"? Jest to jedna z moich ulubionych komedii romantycznych. Opisująca kilka z pozoru ze sobą nie związanych wątków, które jednak przeplatają się pomiędzy sobą tworząc pewną całość. Książka Minnie Darke w takiej właśnie konwencji została napisana i właśnie tym mnie zachwyciła.

Justine i Nick poznali się jako dzieci, lecz ich drogi się rozeszły. Ponowne spotkanie po latach to jak znak prosto z nieba. Ale Nick chyba nie do końca właściwie odczytuje sygnały. Dlatego też Justine postanawia pomóc mu w wykonaniu pierwszego kroku i ingeruje w horoskop publikowany w gazecie, w której pracuje. Zmiany dokonane przez dziewczynę mają skłonić Nicka do podjęcia właściwych decyzji. Niestety nie wszystko idzie zgodnie z planem.

Książka "Połączyły ich gwiazdy" to nie tylko historia głównych bohaterów. To również kilkanaście wspaniałych epizodów, które opisują jak wymyślone przez Justine horoskopy wpłynęły na życie innych ludzi. Autorka fantastycznie powiązała ze sobą kolejne historie, pokazując, że na nasz los rzutują nie tylko nasze własne wybory, ale także decyzje innych osób, czasem nawet tych którzy są z nami zupełnie niezwiązani.

Spotkałam się z opiniami, że książce tej czegoś brakuje. Ale jak dla mnie jest ona idealna. Nie ma w niej nadmiernej erotyki, nie ma wzruszeń wyciskających łez, nie ma tragicznych wydarzeń mrożących krew w żyłach. Pokazuje ona niby całkiem normalne życie przeciętnych ludzi. Jednak tak wiele w niej ciepła, dużo humoru, odrobina bezpretensjonalności, wspaniałe kreacje bohaterów, niepowtarzalna atmosfera. Do tego miejscem akcji jest Australia, a ja uwielbiam książki, które dzieją się w odległych krajach.

Cóż więcej potrzeba? Dla mnie już nic. Gorąco polecam. 

"Zatoka latarni" Kimberley Freeman

Powieść Kimberley Freeman to dwie oddzielne historie rozgrywające się w odległości stu lat od siebie. Libby przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka w Australii aby odnaleźć się po śmierci swojego wieloletniego kochanka. Swoistego rodzaju katharsis ma być dla niej odkrywanie historii sprzed lat, która wydarzyła się nieopodal,  a ściśle jest związana z rodem jej ukochanego. Izabella wraz z mężem płynie do Australii aby dostarczyć niezwykle cenną buławę - królewski podarek dla nowego rządu. Katastrofa morska udaremnia jednak tą niezwykle ważną misję. Jedyną ocalałą jest właśnie Izabella, której życiowym celem stanie się uratowanie pamiątki po zmarłym przed trzema laty synku.

Początek z książką miałam bardzo ciężki. Nawet musiałam ją przerwać na chwilę po pierwszych kilkunastu stronach. Nie byłam w nastroju, do nastroju panującego na jej początku.

Ale gdy wreszcie przebrnęłam przez opisy rozpaczy, smutku i boleści, które przeżywali dosłownie wszyscy bohaterowie, którzy się pojawiali, historia zaczęła mnie wciągać. Z perspektywy czasu, gdy poznałam już całe opisane losy Izabelli i Libby, muszę przyznać, że ta opowieść jest na prawdę niezwykła. Urzekła mnie zwłaszcza cześć rozgrywająca się w 1901 roku, ale ta współczesna była również całkiem przyjemna i interesująca. Autorka wykazała się dużą innowacyjnością w tworzeniu fabuły i nie posiłkowała się żadnymi utartymi schematami.

Co mi przeszkadzało przy lekturze? Natłok emocji i to z ewidentną przewagą tych negatywnych. Nie to, że nie lubię czytać książek silnie wzruszających, ale nie przepadam za tym, gdy autorka najpierw przez kilkanaście stron opisuje rozpacz, smutek i boleść, a dopiero potem wprowadza nas w wydarzenia, które mają być uzasadnione przez uczucia wcześniej opisane. Ja osobiście wolę na podstawie opisanych wydarzeń domyślić się co bohater mógł w tym czasie czuć. Wtedy jestem w stanie wzbudzić w sobie podobne emocje - identyfikować się z postacią. Gdy najpierw czytam jakie mam czuć emocje, a dopiero potem bliżej poznaję bohaterów, nie potrafię się wykazać się maksymalną w stosunku do nich empatią.

No bo, o ile bardziej pokochała bym Izabellę, gdybym zobaczyła ją ciągnącą tajemniczy kufer dziesiątki kilometrów po plaży i poświęcającą wszystkie swoje siły, aby go uratować. Powoli odkrywając sekrety jej serca i wczuwając się w położenie kobiety.  Niż najpierw czytając o jej nieszczęściu, nie mając do niej żadnego stosunku emocjonalnego. Tak, od pierwszych stron wyrobiłam sobie do niej stosunek podszyty rezerwą i musiało wiele wody upłynąć, żeby bohaterka mnie do siebie przekonała.

Z Libby sprawy mają się podobnie, choć inaczej. Historia z Markiem nastawiła mnie do niej maksymalnie negatywnie (nawiasem mówiąc zaczynanie książki od pogrzebu nie jest moim ulubionym motywem). Za to bardzo zaciekawiła mnie sprawa jej stosunków z siostrą i ten wątek autorka poprowadziła dokładnie tak, jak lubię i gdyby nie ciągle powroty do żałoby po tym nieszczęsnym Marku, zapewne część współczesna podobałaby mi się bardziej.

Podsumowując "Zatoka latarni" podobała mi się. Uważam, że jest to bardzo dobra książka i jak to już zwykle bywa, czym bardziej wartościowa lektura, tym bardziej wymagający staje się czytelnik. Wiele już opisałam tutaj książek, które nawet do pięt nie sięgały powieści Freeman, a nie wypowiedziałam w stosunku do nich nawet połowy tyle obiekcji co w tym przypadku. Więc nie kierujcie się tym moim marudzeniem, tylko sami sprawdźcie czy właśnie ta lektura będzie dla was idealna.

"Sylwester w Sydney" Miranda Lee

Jesteście już w sylwestrowym nastroju? Ja postanowiłam zawczasu się wprawić i znalazłam sobie lekturę, wydawałoby się że wprost wymarzoną na ten czas. Niestety spotkało mnie lekkie rozczarowanie, choć nie spodziewałam się wiele po Harlequinie. 

Violet w okresie dojrzewania przeżyła traumę z powodu swojego wyglądu. Chorobliwie obsypana trądzikiem, z nadwagą, zaniedbana, była szkolnym wyrzutkiem. Po latach, gdy już jej wygląd znacznie się poprawił i mogłaby uchodzić za bardzo atrakcyjną kobietę, ciągle zmaga się z demonami przeszłości, zamykając się na kontakty z nowymi ludźmi. Dopiero zagrożenie życia spowoduje w jej psychice przełom. Postanawia ona zmienić swoje dotychczasowe życie, począwszy od przyjęcia zaproszenia na przyjecie sylwestrowe u swojego szafa. 

Dlaczego się rozczarowałam? Gdyż książka jest w stu procentach nijaka. Nawet mnie nie zdenerwowała niczym, nie mówiąc już o wywołaniu jakichkolwiek pozytywnych emocji. Namiętny romans między Violet, a synem jej szefa, wcale nie jest taki znowu ekscytujący. Jej problemy wcale nie są tak dramatyczne, jak w przypadku bohaterek innych romansów, a sceny kulminacyjne wcale nie porywają.

A nie! Przypomniało mi się, że jednak mnie zdenerwowała ta książka, w jednej scenie co prawda, ale zawsze. Scena ta napisana chyba została tylko i wyłącznie dlatego, że "Pięćdziesiąt twarzy Greya" się dobrze sprzedaje. Chodzi mi mianowicie o opis wiązania bohaterki do łóżka twarzą w kierunku materaca. Bez żadnego uzasadnienia, bez dalszych przemyśleń na temat takich fanaberii seksualnych partnera. Taka sobie scenka, dla wypełnienia tekstu.

Zdecydowałam się na tą pozycję ze względu na miejsce akcji (może już zauważyliście, że uwielbiam czytać książki rozgrywające się w nieoczywistych krajach, czy miastach). I to jest jedyna jej zaleta, a dokładniej umiejscowienie kilku scen na tle słynnych pokazów sztucznych ogni nad Operą w Sydney. Tego widoku bohaterce naprawdę zazdroszczę. I w zasadzie niczego więcej już nie.